تو لایق عشقی هستی که بزرگت کنه، نه کوچیک.

توی این مملکت هیچی ارزون نیست،
مگر وقت و مال و جانِ مردمش.

گیرم بعدی خوشگل تر و پولدار تر، با چی آخر سیر میشی؟ با کی پیر میشی؟

ما چی خواستیم جز یه بغل امن؟

کاش یه اتفاقی بیوفته که از ته دل خوشحال بشم.

تازگی‌ها هر غذایی می‌خوام سفارش بدم، حس می‌کنم احتمالاً خودم بهتر می‌پزمش. در نتیجه مواد رو می‌گیرم و میام می‌پزم و می‌بینم حق با من بوده.

جوری روی نظم حساس شدم که اصلاً صف ببندین مو و ناخن‌هاتون رو ببینم.

دقیقه ۸۳ بازیه و شیش سه عقبم.‌
خسته شدم و وقت تعویضه.
گرم کن ستار.

هر شنبه شیمی دارم، ولی وقتی دودوتای ریاضیمون چهارتا نمی‌شه، اشتباه آگاهانه حماقت محضه.

شب پنجاهم: یک جیرجیرک بالغ با پنکه‌ هم‌نجوا شده. تو نیستی و من قد می‌کشم.

این روزها ۸۰ درصد انرژیم صرف این میشه که برای فرار از تنهایی، انتخاب اشتباهی نکنم. ۲۰ درصد باقی‌مونده رو هم گذاشتم روی کار و پایان‌نامه.

"seems there's nothing left inside of me. that's good."

پنیک‌اتک ترسناک‌ترین جن این خونه‌ست.

امشب فقط میتونم خودم رو جمع کنم کنج تخت، جور کردنش باشه برای بعد از طلوع آفتاب.

نمی‌دونم فقط منم که نگران گپ آکادمیک این‌جا و اون‌جام یا بقیه هم با فکر کردن بهش اضطراب می‌گیرن. یادمه سیلابس دروس تخصصی ارشدم رو به کمک معلمی توی یوتیوب پیش می‌بردم که بعد دوتا ویدیو فهمیدم دبیر ادبیات دبیرستانشونه و ازشون‌ شاکی بود چرا بیوولف رو نخوندن.

البته که این گپ توی این رشته تا حد زیادی منطقیه. مطمئنم دانشجوی انگلیسی زبان هم از تسلط منِ ایرانی به ادبیات فارسی می‌ترسه. ولی وقتی از پی‌اچ‌دی حرف می‌زنیم پروسه واقعاً به نظرم دارک‌تر می‌شه.

کاش توی یه کافه پیومنت دنج و خلوت توی کوچه‌پس‌کوچه‌های پاریس بودم و قهوه‌م رو با کیک خمیر فوندانت‌دار فانتزی می‌خوردم و گذشته به چیزمم نبود. ولی پشت میز پایان‌نامه‌مم توی مشهد ایران و گذشته چیزم گذاشته و کاریش نمی‌شه کرد.

توی چشم‌های زندگی نگاه می‌کنم.
جدیه مث که!

تو خر خاصی نیستی. تو یه خر خیلی خیلی خیلی معمولی هستی با یک دم کوتاه و کره‌خرانه.

ظهر پنجاه‌ویکم: گرسنه‌م و همه‌ی فست‌فودها یه مزه می‌‌دن. آشپزی پر از رنگه.

سودادزده‌ام و آرام.