چهارشنبه بیدار شدم و مثل هر روز زیر قهوه خودم و چای صبحونه‌‌مون رو روشن کردم. نوبت که رسید به چک ایمیل‌ها، دیدم ساعت گوشیم یک و نیم صبحه!
خاموش کردم و خوابیدم.
امروز هم که ساعت بیولوژیک بدنم پدرم رو درآورد. از ۴:۳۰ صبح بدون آلارم بیدارِ بیدارم!

خنده‌دارترین کارفرماها اون‌هایی‌ان که شرط می‌ذارن حتی برای ویراستاری هم از AI استفاده نشه. همین این‌ها توی صف اول انقراضن.

باتریم تموم شده امروز.

فعلاً اوضاع فرق کرده و یه چیزهایی دیگه دغدغه نیست. ممنونم بابتش ستار‌.

مشورت با آدم کاربلد واقعا اتفاق لذتبخشیه و نمی‌دونم چرا از خودمون دریغش می‌کنیم گاهی.

امروز اگه سرما نخورم هیچ روز دیگه‌ای سرما نمی‌خورم.

با اجازه عباس آقا صفاری من هم بگم از هزاران زنی که در واگن این قطارها نشسته‌اند، یکی زیبا و باقی مسافرند.

تو که با عشوه‌گری
از همه دل می‌بری
منو شیدا می‌کنی
چرا ورزش نمی‌کنی؟!

ده دقیقه آخر جلسه دو ساعت‌ونیمه‌م دیگه فقط داشتم به این فکر می‌کردم که هندزفری رو بچپونم توی گوشم و جوری بدوئم‌ که دست هیچ استاد و کارفرمایی بهم نرسه.
البته توی فنس.

بیا، خونه.

پررویی و پرخاش رو با اعتماد به نفس و قدرت اشتباه نگیریم. ریشه دوتای اول اضطرابه و ریشه دوتای دوم آرامش.

ذوقی لازم دارم شبیه ذوقی که فقط مهاجران یاهو‌مسنجر به وایبر می‌فهمننش.

شب موقع خواب، همه‌ ما یه روز از عمرمون رو از دست دادیم و برای هیچ‌کس مهم نیست تو برای روز بعدی چه برنامه‌ای داری.

امروز یه حالی‌ام که انگار تو زندگی قبلیم خود غروب سیزده‌به‌در بودم که افتاده بود به جمعه. صبح شنبه هم همه‌تون ریاضی داشتین.

تو این سرما اگه پسر سیگارفروش بودم، یکی‌یکی می‌کشیدمشون تا گرم شم و می‌دونم که آخرش جلوی همین آرایشگاه یخ می‌زدم و می‌مردم و صبح فردا... عه اومد.

شب و روزهای سخت و سنگینیه. دیگه برام مهم نیست کی می‌فهمه و کی نه. خودم می‌دونم خاطره این شب‌ها رو دخترم سال‌ها بعد از مادرش می‌شنوه.

از من ناامید نشین، قبل از دفن برام یه قهوه درست کنین، شاید هنوز امیدی بود.

اگه می‌خوای قلب من‌رو لمس کنی، به‌جای قهر کردن بیا باهام صحبت کن.

این روزا نمودارِ حالم و موجودیِ حسابم شبیهِ همه. خرج می‌کنم، پولام ته می‌کشه؛ کار می‌کنم، دوباره میاد بالا. از اون طرف، تو سیاهیام انرژی از دست می‌دم، میفتم تهِ دره غم؛ باز تلاش می‌کنم خودمو می‌کشم بالا. همینقدر سینوسی.

بچه‌ها یه کشف ترسناک کردم.
اگه داریم درد می‌کشیم یا انتظار غلط رو از آدم درست داریم، یا انتظار درست رو از آدم غلط.
شاید آماده شنیدنش نباشین.
ولی داریم اشتباه می‌زنیم.
عشق واقعی درد نداره.