‏خانم‌ پیاده شد بنزین بزنه چندبار با پمپ گلاویز شد پمپ راه نیافتاد پشت سرش یه آقائی توی ۲۰۶ گفت اگر بلد نیستی واس چی پیاده میشی، آخرسر بنزینش رو زد رفت ۲۰۶ رفت جلو پیاده شد بنزین بزنه اونم گلاویز شد مشکل از پمپ بود نگاه کرد به من پمپ رو نشون داد تو دلم گفتم آره گوساله فهمیدم!
#توئیتر
@boiereihan

اینستاگرام‌ من
⬇️⬇️⬇️⬇️

‏زن خواب بود
بیدار شد
پنجره را باز کرد
پر زد و رفت ...

#ای_لیا
@boiereihan

🎹🎙🎼
من نوشتم بارون
سیمین قدیری
آهنگ: فریبرز لاچینی
ترانه سرا: احمدرضا احمدی
#موزیک

‏دخترک میگه پسرا بزرگ میشن مرد میشن خوش به حالشون میگم دخترا هم بزرگ میشن زن میشن فرقی نداره. میگه زن هم مثل مرد قویه؟ میگم آره، اونم قویه. بستگی داره خودت چطور ببینی. خوشحال شد.

+ البته منظورش از مرد شدن قوی‌تر شدن بود نه اینکه جنسیت مرد بهتره.
@boiereihan

‏کنار دکه روزنامه بودم یه بچه اومد گفت عمو واسم رانی میخری یکی خریدم گفت یکی هم واس آبجیم بخر خریدم. چند روز بعد دیدم دوباره همونجا آویزونم شد برام رانی بخر بعد معلوم شد با دکه هماهنگه رانی می‌گیره پس میده به دکه جاش یه پول کمی میگیره.

#ازمیان_همینطوری_های_روزانه
@boiereihan

سی وچند سالگی یک زن را هرکسی نمیفهمد...
سی وچندسالگی یک زن یعنی جمع دل فریبی و شیطنت ضرب در وقار و متانت..
زن سی وچند ساله را باید توی یک مهمانی با لباس شب مشکی و موهایی که از پشت سر جمع کرده دید... لباس بلندی که گاه روی زمین کشیده میشود..خرامیدنش و گام های شمرده، شمرده اش را...
زن سی و چند ساله تازه اول پختگی ست....
سرشار از هوشی زنانه و زیبایی دوچندان...شبیه نسیم خنکی که عصریک روز تابستانی روی پوست عرق کرده میوزد...
شبیه صدای دل انگیز خوردن باران روی برگ ها.. شبیه هرچه که تورو وارد یک خلسه ی شورانگیز می کند...زن سی و چند ساله مخدری ست که زندگی را سرحال می آورد...زن سی وچند ساله یک نقاشی بی نقص است از مجموعه ی هرآنچه میتوان در یک قاب جمع کرد.

#ای_لیا
@boiereihan

‏کاش سال ۶۳ بود و من کیک و نوشابه به دست کودکی بودم که تنها نگرانی‌ش مدرسه‌ای بود که یک ماه دیگر باید می‌رفت و نمی‌دانست قرار است بعدش چه بشود.
#ای_لیا
@boiereihan

‏"بخواب آمپولت رو بزنم!"
نودوهشت درصد پسربچه‌های دهه شصتی به دختربچه‌های دهه شصتی

یک شهریور روز پزشک
@boiereihan

روز اول مدرسه برای من بیش از هرچیزی یادآور آن سکه دو تومنی بزرگیست که مادر گذاشت کف دستم و گفت : گشنه ات شد ی کیک و نوشابه بگیر بخور!
کل خاطره من از روز اول مدرسه همین کیک مارپیچی پنزاری و آن نوشابه مشکی یک تومن و پنزاریست! توی همین چند خط این یادآوری، آنقدر نوستالژی کف کرده دارم که هربار به سرم میزند بروم جلوی مدرسه ای که دیگر وجود ندارد و جلوی پله مغازه ای که دیگر وجود ندارد، بنشینم و نوشابه با کیک مارپیچی سق بزنم!

#ازمیان_همینطوری_های_روزانه
@boiereihan

‏خوشبختانه یا متاسفانه ما مردها فقط آرایش زیاد رو تشخیص می‌دیم و بقیه ریزه‌کاری‌های آرایش و حتی گاهی عملهای جراحی انجام شده رو تشخیص نمی‌دیم سر همین به خیلی‌ها میگیم نچرال بیوتی و انتظار داریم همه اون شکلی باشن. مثل عکسهای فوتوشاپ شده!
حالا مثلن عکس بدون آرایش بذارید!
:))
#ای_لیا
@boiereihan

‏میرفتیم جلوی تعاونی شهروروستا توی خیابون فردوسی صف می‌ایستادیم تا یک پک(نایلون) لوازم التحریر بگیریم، چندتا دفتر صد برگ و شصت برگ و خودکار و مداد و پاک‌کن و ... همین سال ۷۲ یا ۷۳. بعدش میرفتیم توپخانه ساندویچ کالباس و تخم مرغ میزدیم با نوشابه. زندگی ساده بود، قشنگ بود.
#ای_لیا
@boiereihan

‏زن نوک انگشتهای پای راست را کشید روی ماهیچه‌ی پشت پای چپ، کتاب را بست، سرش را گذاشت روی تشک تخت، چشمها را بسا، خیال کرد ... مرد کف دست را می‌کشید پشت پای زن، آرام کف دست را کشید بالاتر، روی رانهای زن ... زن خیال کرد، لبها را توی هم‌ جمع کرد.
@boiereihan

...
این عکس همه چیز دارد، توی این عکس میشود ساعتها خیره شد و دید زندگی علی‌رغم همه‌ی دردهایش هنوز جریان دارد، سربازی جانش را سپر یک غیر نظامی کرده، از شیرینترین چیز ممکن گذشته تا کس دیگری زنده بماند. اجازه بدهید من برای اهواز تسلیت نگویم و به همین عکس اکتفا کنم و از اینکه چنین مردمانی در بین ما زندگی می‌کنند غبطه بخورم، با هم بمانیم.
هرچند درد خوزستان همیشه تازه است، چه جنگ و چه بعد از جنگ و محرومیتهایش.
@boiereihan
⬇️⬇️⬇️

پائیز فلان است!
دقیقن تنظیمات من از همانجائی به هم میریزد که ساعت را عقب میکشند, زودتر تاریک میشود و سیاهی شب طولانی تر است. از یک هفته آخر شهریور هم که آب و هوا تکلیفش نه با خودش روشن است نه با خالقش, رخوت می آید و مینشیند روی کولم و می گوید : هییینه, هوشش, اوهه! یک رنج ابدی طوری دارم اصلن که واویلا! کافر نبیند و اون یکی هم نشنود. من هم راه رفتن زیر نم نم باران روی برگهای زرد شده خیابان ولیعصر را دوست دارم ولی خب با آن تاریکی زودرسش و آن پبچش نفیر و ناله مرگ لابلای شاخه های درختانش کنار آمدن برایم سخت است. من خودم متولد فصل سرد سالم آنهم وسط چله زمستان ولی خب طبع گرمی دارم, گرمائی هستم ولی با سرما نمیتوانم کنار بیایم علی رغم گرمائی بودن شدید تابستان و بهار را ترجیح میدهم. همه چیز سبز است, نور زیاد است, روزهای پاک و سالم به خاطر گردش هوا بیشتر است, اکسیژن بیشتر است و ... ولی خب می گویند پائیز فصل عشاق است, چرایش را من هم نفهمیدم, میگویند توی پائیز ... نمیدانم چه چیز دیگری میگویند ولی هرچه میگویند درباره اش من از همان روز اول مثل خرس توی خودم گوله میشوم تا اواخر اسفند که باز همه چیز برمیگردد طبق روال عادی خودش.

#ازمیان_همینطوری_های_روزانه
@boiereihan

‏با پدر آمدیم قبرستان، سر قبر مادر و برادرهایش، همان اول قبرستان چندتا دبه کوچک آب بود پر کردیم فکر کردم می‌خواهد قبرها را بشوید آمدیم نزدیک قبرها خواستم آب را بریزم روی قبرها گفت نه آن عقب چندتایی درخت هست بریز پای آنها اینطور آب هم هدر نمی‌رود. حالم جا آمد.

#ازمیان_همینطوری_های_روزانه
@boiereihan

‏یه روز خوب میاد که ما همو می‌کشیم، سر جا پارک، سر یه گوشی موبایل، کسی چه می‌دونه شاید سر دوتا قوطی رب گوجه!

#توئیتر
@boiereihan

‏مشکل امثال ما هم اینه که کلن آرومیم حتی وقتی حالمون خرابه آرومیم، بقیه فکر می‌کنن که خب آرومه دیگه پس خوبه!
@boiereihan

ایستگاه تجریش را بالا می آیم، پله ها تمام نمیشود، حس میکنی در کتاب سفر به مرکز زمین ژول ورن گیر کرده ای، آرام آرام نور پدیدار میشود، ما زنده ایم هنوز، خدا را شکر! به سمت بازار قدیمی تجریش میروم، آمده ام تنهائی چرخی بزنم،همینطوری! این شکل پیاده روی را دوست دارم، بی هدف، بی قصد قبلی بی مقصد. وسط بازار پیرزنی چندتائی نایلن توی دست دارد، روی زمین می گذارد. مانتوی سرمه ای رنگ دارد، جوراب کرم رنگی پوشیده، موهای سفیدش از زیر روسری گلدار قرمزش بیرون زده است. میروم سمتش و می گویم : براتون بیارم. کمی مردد نگاه میکند و بعد هم قبول میکند. از بازار بیرون می آئیم، کبوترها چرخی میزنند و دوباره میروند سمت گنید امامزاده صالح، پیرزن می ایستد همانطور که دستهایش را پشت کمرش قلاب کرده خم میشود رو به گنبد، سلامی میدهد، کنارش راه میروم، از کناره کانال میرویم پائین به سمت باغ فردوس. ده دقیقه ای پیاده می آئیم، پشیمان میشوم که چرا اینکار را کردم ولی دوباره نهیب وجدان ساکتم میکند، میرسیم سر تختی، میپرسد : هنوز هم میخوای بیاری؟ جا میخورم از سوال پیرزن.
" مشکلی هست براتون بیارم"
" نه مادرجان، فقط خواستم بگم تا ته تختی باید بریم"
تا بیایم بپیش خودم حساب کنم ته تختی کجاست می گوید " میخوره فرشته دیگه"
دوباره راه می افتد، من خسته شده ام هرچند مسیر سرازیر است ولی پیرزن میرود. یک جائی وسط های آن چندتا چنار باقیمانده توی خیابان تختی که پشتش ساختمانهای چند طبقه بالا رفته اند میپرسد : بچه داری؟
" آره یه دختر، اسمش ساراست"
" قشنگه، اسمشو میگم"
" آره خودمم دوست دارم، خیلی سر اسم کلنجار نرفتیم از اول هم تو ذهنم سارا بود"
" یه چیزی بگم تعجب کنی، منم اسمم ساراست البته سارای"
" چه جالب، ترک هستید پس! اما لهجه ندارید"
" من تهرون بدنیا اومدم، بابام افسر بود بعد از داستان قائله آذربایجان اومد تهران، من سال 1326 بدنیا اومدم"
" ماشالا بزنم به تخته بهتون نمیاد"
" چیچی نمیاد! از این تعارفات الکی میکنید شماها"
خنده ام میگیرد. خلاصه وار از زندگی اش می گوید، اینکه یک پسر داشته و پسرش هم ایران نیست، آلمان زندگی میکند، همسرش دو سال قبل فوت شده است، می گوید هنوز خانه بزرگشان را نگه داشته است، توی خانه شان یک خانه سرایداری دارند که یکی به اسم رسول با زن و بچه اش امورات آنجا رتق و فتق میکند و همانجا هم زندگی میکند. به پیرزن شک میکنم، خب کسی که مستخدم دارد چرا باید خودش بیاید خرید، حس خوبی ندارم از این فکری که توی سرم میچرخد، ساکت که میشوم خودش می گوید :" هان! چی شد؟ فکر کردی گیر یه پیرزن خل و چل افتادی که داره دروغ می بافه؟! نه مادر جان من دوست دارم پیاده بیام تا بازار تجریش و گاهی هم خرید کنم، دوست دارم گنبد آقا روببینم، تهران هنوز گاهی آدمو یاد اون قدیما می ندازه، اینارو دوست دارم"
دیگر حرفی نمیزنم، توی فرشته پلاسنتیک ها را از دستم میگیرد و می گوید بقیه اش را خودش می برد، وقت رفتن دستش را دراز میکند که دست بدهیم، دستم را میگیرد، دستهای نحیف و چروک پیرزن مرا یاد مادربزرگم می اندازد، همان بو را هم میدهد، بوی همه مادربزرگها را، بوئی مخلوط از یک عطر ارزان و شامپو و صابونی ارزان.
"دخترتو دوست داشته باش، تنهاش نذار، بابام منو تنها گذاشت"

#ای_لیا
#ازمیان_همینطوری_های_روزانه
@boiereihan