Mo Douroud:
📛 امنیت چیست ⁉️

🔸امنیت به این نیست که داعش سرت را نمی‌بُرد، امنیت به این نیست که نصف شب بمباران نمیشوی، اینها یعنی کشورت جنگ نیست....
عدم امنیت یعنی نرخ دلار امروز و فردایت مشخص نیست، عدم امنیت یعنی نرخ سکه و تورم امروز و فردایت مشخص نیست!
عدم امنیت یعنی نمیدانی فردا سر کار خواهی بود یا نه، عدم امنیت یعنی از غذایی که می خوری می ترسی مبادا تقلبی باشد!
🔸عدم امنیت یعنی تا صبح ده بار به ماشین و درب خانه سرک میکشی تا مبادا سرقت کنند.
عدم امنیت یعنی پس اندازت را از این بانک به اون بانک میبری مبادا ورشکسته شود!
عدم امنیت یعنی به مسافرت راحت نمیتوانی بروی مبادا پس اندازت تمام شود.
عدم امنیت یعنی نمیتوانی ازدواج کنی مبادا فردا در مخارج زندگی مشکل داشته باشی
عدم امنیت یعنی با شروع مهر استرس بگیری.
🔸عدم امنیت یعنی با هر مراسم جشن و عزا استرس دخل و خرج بگیری
عدم امنیت یعنی در عید هم استرس مهمانی بگیری
عدم امنیت یعنی نتوانی به راحتی چیزی را بنویسی
🔸عدم امنیت یعنی نتوانی عکس دلخواهت را در پروفایلت بگذاری
عدم امنیت یعنی میترسی گلی را بو کنی که مبادا به تو بگویند دیوانه!
و ما ملتی هستیم که در اوج نا امنی، فقط " توهم امنیت" داریم‼️

⛔️⛔️⛔️⛔️⛔️⛔️⛔️⛔️⛔️⛔️

🔫🔫🔫کلاهمان را قاضی کنیم🔫🔫🔫

در این نوشتار مغالطه ای نمی بینید؟

کاری ندارم که استفاده از واژه ها برای تاثیرگذاری عاطفی بر مخاطبان بر حسب منویات درونی خود از هنرهای زبانی شمرده می شود، بلکه دقیقا با عطف نظر به همین نکته است که تاکید می کنیم که باید در برخورد با بسته های اطلاعاتی که به طور روزمره با آنها مواجه می شویم نقادانه برخورد کنیم.

شکی نیست که لااقل اکثر مواردی که شمرده شده است جزو مصادیق امنیت فیزیکی یا روانی یا حیثیتی- شخصیتی و... هستند یا می توانند باشند اما آیا مغالطه ای در کار نیست؟
آیا در این مقاله کوشش نشده است که بخش بزرگی از اموری که جزو مهمترین موارد امنیت شمرده می شود از ذهن دور انداخته شده و به سبد بی ارزشی انداخته شود؟
آیا به نظر شما همینکه هر روز بمبی در شهرتان توسط داعش منفجر نمی شود از مصادیق امنیت نیست؟
اگر کسی نیمه شب در خانه تان را نمی شکند و با اسلحه به قصد غارت وارد خانه نمی شود هیچ بهره ای از امنیت ندارد؟
گاهی داشته ها خودشان را نمی توانند به خوبی نشان دهند و ناداشته ها عربده وار فریاد می زنند.
کاش می شد امنیت را از نگاه کودکان آواره سوری یا لیبیایی یا افغانی یا عراقی هم دید.
کاش می شد امنیت را ازکسی که از یک اقدام انتحاری داعش جان به در برده است هم پرسید.
نمی گویم ما در بهشت موعود زندگی می کنیم.
و کسی هم مسلما نمی تواند مدعی شود که اینجا واشنگتن یا نیویورک سیتی است یا پاریس.
اینجا تبریز است یا تهران یا بوشهر نهایتا یکی از شهرهای ایران با موقعیت تاریخی و جغرافیایی خاص و مردمی که هزاران سال در اینجا زندگی کرده اند و فرهنگی در قدو قواره ی خود ساخته اند.
اگر اینجا واشنگتن یا لندن می شد باید از بی حسابی عالم تعجب کرد!

دقت در قضاوتهاست که می تواند یکی از نشانه های امنیت فکری و روانی را به ما مژده دهد.

https://news.1rj.ru/str/CriticalThinker

♥️مبعث روز رستاخیز یک رسول♥️

امروزه تفاسیر متعددی از دین و مذهب در جریان است از منکرانه ترین نوع آن که مذهب را حز شر و فلاکت برای بشریت نمی داند تا مومنانه ترین تفاسیر که آن را پیام رستگاری اختصاصی خداوند به انسان می داند.
به نظر می رسد که اگر از تفاسیر کینه توزانه ای که از روی سوء استفاده های تاریخی که از دین صورت گرفته است بگذریم و از سوی دیگر بخواهیم با نگاهی علمی سراغ واقعه ای به نام انبیا برویم در حالی که مسلح به تیغ اوکام نیز هستیم می توانیم انبیا را مصلحانی اجتماعی بنامیم که تلاشهای شگرفی برای سعادت مردمان خود انجام داده اند و نتایج شگفت انگیزی هم نصیب بشریت کرده اند.
در مورد پیامبر اکرم کافی است که مقایسه ای سطحی بین مدنیت قبل از ظهور اسلام و بعد از آن بکنیم و توفیقاتی را که نصیب جامعه مسلمانان شده است را نگاهی مختصر اندازیم.
این نتایج فارغند از شخصیت خود پیامبران که به گونه ای نمونه های عینی یک انسان ممتاز و یک شخصیت الگو را در برابر چشمان انسان ناآزموده جلوه گر ساخته اند به طوری که با تاسی از خلق و خوی آنان بسیاری بزرگان تحویل جامعه بشری شده اند.
برای مثال من شخصا بر این باورم که اگر هیچ دلیلی برای پیامبر اسلام جز تحویل انسانی چون علی به جامعه بشری نبود همان برای اثبات حقانیت راه وی کافی بود.
ذات ظهور و دعوت پیامبران معطوف است به مسوولیت اجتماعی انسان و اینکه تمام رفتار و اعمال وی نباید معطوف به خود و برآوردن نیازهای فردی خود باشد بلکه لااقل بخشی از وظایف و مسوولیتها و رسالت انسانی او باید متوجه صلاح جمعی او باشد و تکالیفی که او باید در جامعه برعهده بگیرد. چیزی که می توان گفت در نظام سرمایه داری و فردگرایی برخاسته از آن و حرص و طمعی که برای مصرف روزافزون و بلکه برای تکاثر و ثروت اندوزی بی حصرو حد در وی بیدار می کند. از بین رفته است. آفتی که امروزه حتی دامن مدعیان دیروزی دینداری و معنویت گرایی را هم به شدت تر کرده است.
یکی از بزرگترین مبانی سستی و بی تحرکی مردم در همکاری با یکدیگر برای حل مشگلات اجتماعی و سیاسی و حتی اقتصادی خویش همین رشد سرطانی فردیت و توجه به منافع فردی و نیازهای شخصی است.
از این فرصت و به یاد این حس زیبای بعثت برای سعادت جمعی بهره می برم و از خودم و دیگر دوستان دعوت می کنم که از امروز با خود عهد کنیم که ساعاتی از شبانه روز خود را اختصاص به منافع جمعی دهیم و از هر طریقی که گمان می کنیم تواناتریم کار یا کارهایی برای (نه خود) و دیگران انجام دهیم و اگر مومنیم آن را با اطمینان به حساب خدا بنویسیم.
🌺🙏🌺

درکی که از جهان داریم به تنهایی بر گرفته از واقعیت نیست بلکه ساخته شده از مدلهایی منطبق بر احتمالات.

@seen1

در بریتانیا شخصی که شهردار میشد را هنگام شروع کارش،او وزن می کردند و پس از پایان دوره نیز وزن می کردند ، اگر وزنش زیاد شده بود به عنوان کسی که از مقامش سوء استفاده کرده مجازات می شد!
@artcollction3

این کانال پر است از عکسهای تاریخی و باارزش که تا 9 روز دیگر منحل می شود.
اگر از دوستان کسی علاقمند عکسهای تاریخی است حتما قبل از انحلالش به آن سری بزند

دونالد ترامپ پس از برد يك ميليون دلار در جريان قمار
كازينوى تاج محل 1990
عكاس هرى بنسون

کانال عکاسباشی👇👇

@artcollction3

هویدا و فرح پهلوی در حال تست کامپیوتر.


کانال عکاسباشی👇👇

@artcollction3

آدم‌ها عوض شدن،
زمانه عوض شده...
امروز با یکی که دست میدی
بعد باید ۵ تا انگشتت رو بشمری
ببینی هنوز سر جاش هست یا نه!



📽 Everybody's Fine

@TinyMoviez

می توانید مدعا و دلیل گوینده را بیان کنید؟
دلیلش را چگونه می شود استانداردسازی کرد؟

آدم‌ها عوض شدن،
زمانه عوض شده...
امروز با یکی که دست میدی
بعد باید ۵ تا انگشتت رو بشمری
ببینی هنوز سر جاش هست یا نه!
********************

می توانید مدعا و دلیل گوینده را بیان کنید؟
🌀🌀🌀🌀🌀🌀🌀


وقتی با دیالوگ فوق مواجه می شویم فارغ از اینکه با گوینده هم نظر باشیم یا مخالف، حس می کنیم که وی هم گزاره ای را مدعی شده است و هم بنا بر باورها و ایده های شخصی اش دلیل کافی برای مدعای خود بیان کرده است.
برخورد عادی و روزمره ما با این قبیل متنها ،برخورد اجمالی با آن است و اکتفا به درک عام خویش از سخنان گوینده و دلایلش.
حال برخی از ما ممکن است در آن لحظه احساس کند که کاملا نمی تواند با گوینده موافقت کند و یا کلا با نحوه ی تفکر وی مخالف است و دنبال دلیلی برای مخالفت با وی بگردد اما بتواند با گوینده احساس همدلی و امپاتی کند و درک کند که گوینده در زندگی روزمره ی خود مواجه با خیانتهایی از طرف نزدیکانش شده است که او را متقاعد به فهمی بدبینانه نسبت به اطرافیان کرده است و ممکن است حتی نتوانیم او را و فضای روانی او را درک کنیم.
اما آنچه به نظر تا حدودی قطعی می رسد این است که گوینده به خیال خود دلیلی کامل برای سخن خود ابراز کرده است.
اما وقتی ما با کلماتی که او ادا کرده است مواجه می شویم دلیل کاملی نمی یابیم و معنای آن این است که بخشهایی از استدلال او به صورت کلامی بیان نشده اند و ایشان به جهت اعتماد به فهم و درک و میزان هوش مخاطب بخشهایی از استدلالش را ذکر نکرده و به استنباط شنونده واگذار کرده است.
روش تفکر نقادانه در این موارد این است که برای پرهیز از اشتباه و سوء تفاهم ضرورت دارد که ما به عنوان یک مخاطب فعال ابتدا مدعای مخاطب را استنباط کنیم و سپس دلیل وی را به همراه بخشهای حذف شده اش حدس بزنیم.
در مورد این مثال می توان چنین گفت که مدعای گوینده این است:
در این دوره و زمانه برای حفظ امنیت خود ، نباید به هیچکس حتی به نزدیکان خود اعتماد کرد.
اما دلیل وی برای این سخن خود:
در دوره های قبل مردم قابل اعتماد بودند و میشد به برخی از اطرافیان خود اعتماد کرد.
اما دوره و زمانه عوض شده است و به تبع آن افراد این زمانه هم مثل افراد قدیم نیستند و به گونه ای نیستند که بتوان به آنها اعتماد کرد ازینرو نباید با شنیدن داستان دوستیهای قدیم گول خورد و از احتمال خیانت نزدیکان غافل شد.

حسن این کار این است که ما در مرحله ی بعد با بررسی هر یک از مقدماتی که او در استدلال خود به کار برده است می توانیم به طور دقیق در مورد درستی مدعای او قضاوت کنیم و اگر اشکالی در آن می بینیم دریابیم که در مورد کدام یک از مقدمات استدلالش با وی موافق نیستیم و کدام مقدمه نیاز به دلیل بیشتری دارد و هنوز اثبات یا توجیه نشده است.
در ضمن علاوه بر اینها می توان در مورد پیشفرضهایی هم که وی در استدلالش دارد فکر کرد و در مورد درستی پیشفرضها هم داوری یا پرسش کرد.
مثلا از جمله پیشفرض هایی که می توان برای این گفتار وی بیان کرد این است که:
علاوه بر اینکه گزاره ی کلی زیر را درست می داند:
هیچ یک از مردم این دوره و زمانه قابل اعتماد نیستند.
علاوه بر درستی این گزاره، پیشفرض ایشان این است که درک شخصی من یا مطالعاتم در مورد مردم این دوره و زمانه به آن حد از کفایت هست که بتوانم با قطعیت به درستی این گزاره حکم کنم.😳
https://news.1rj.ru/str/CriticalThinker

⁠
⁣باید داستانی بنویسیم که کودکان را به فکر وا دارد


🔸⁣در سیستم آموزش و پرورش سراسر جهان و کشور ما بیشتر به آموزش خواندن و نوشتن در مرحله اول و علوم مختلف در مرحله بعد پرداخته می‌شود در حالی که آموزش تفکر و مهارت اجتماعی را فراموش کرده‌‌اند به همین دلیل است که می‌بینیم جهان به سمتی رفته که ارتباطات سالم از بین رفته است و در جوامع مختلف قدرت گفت‌وگو، تبادل نظر و مدیریت خوب در امور، چه شخصی و چه کلی کاهش یافته است. حتی زمانی که خودمان می‌خواهیم درباره موضوع خاصی تصمیم بگیریم نمی‌دانیم چگونه باید مراحل تفکر را پیش ببریم و به تصمیم درستی برسیم. در چنین شرایطی که ما قدرت تصمیم‌گیری درست نداریم رسانه‌ها وارد می‌شوند و به ما می‌گویند لازم نیست شما فکر کنید ما به جای شما فکر کردیم و تصمیم گرفتیم و به ما القا می‌کنند که فلان کالا بهتر است یا فلان تصمیم اصولی‌تر است

🔹⁣چند سال پیش آموزش و پرورش، اهمیت این موضوع را متوجه شد و تلاش کرد کارهایی در این زمینه انجام دهد. در این زمینه کتاب‌هایی مانند «تفکر و پژوهش»، «تفکر و سبک زندگی» و «تفکر و رسانه» تولید شد و حدود 6 سال در مدارس اجرا شد اما چون ازسوی افراد غیرمتخصص و ناآگاه نسبت به برنامه فلسفه برای کودکان اجرا شد که هیچ آشنایی علمی با این قضیه نداشتند علی‌رغم اینکه این کتاب‌ها به مدارس رفت اما جواب نداد و نتوانستند کاری از پیش ببرند. دلیل دیگر موفق نشدن این طرح، جو مدارس در ایران است که هنوز حافظه‌محور و امتحان‌محور است

🔸⁣پژوهشگاه علوم انسانی حدود 50 عنوان کتاب در زمینه فلسفه برای کودکان دارد که می‌تواند منبع مناسبی برای مربیان و دانش‌آموزان باشد. اما چندان از سوی آموزش و پرورش مورد استقبال قرار نگرفته است. اگر آموزش و پرورش بخواهد کار جدی‌ در این زمینه انجام دهد باید سریعتر این کار را انجام دهد چراکه اگر کوتاهی کند ما از سایر کشورها عقب می‌مانیم
🔹⁣در حوزه نویسندگی، نویسندگان با توجه به عادتی که به ژانر داستانی کودک رایج داشته‌اند، برایشان مشکل است در ژانر فلسفه برای کودکان که ژانر جدیدی است، کار کنند. در این ژانر، مانند ژانرهای قبلی لازم نیست چیزی را حتما به کودکان بیاموزیم و سعی کنیم باورها و دیدگاه‌های ذهنی خود را به آن‌ها منتقل و تلقین کنیم بلکه باید داستانی بنویسیم که کودکان را به فکر وا دارد و به آنها یاد دهد که با هم گفت‌وگو کرده، تحقیق کنند و به نتیجه‌ای برسند که انجام آن کار درست است یا نادرست

مشروح گفت‌وگو با سعید ناجی ⁣مدیرگروه فلسفه برای کودکان پژوهشگاه علوم انسانی

👇👇👇
⁣⁣http://www.ibna.ir/fa/doc/longint/259536

صحنه ای بی نظیر در طبیعت که همه نگاه ها را به خود خیره کرد❕

‌‌‌‌‌     

   👇🏻 ‎‌‌‌‌‎♥️ℒℴνℯ♥️👇🏻
🆔 ⚜️ @silence_00
🆔 ⚜️ @tobemann👈
‏

وقتی قانون طوری نوشته می شود که راه سوء استفاده باز باشد:
(خلاف شرع)بین
خلاف (شرع بین)!

‏اینها رو یه ریاضی‌دان ژاپنی به اسم Kokichi Sugihara طراحی کرده، وقتی از زوایای مختلف بهش نگاه میکنی شکل متفاوتی رو میبینی !😳

‌‌‎بعید نیست ، دید ما هم به خیلی چیزها همینطوری باشه 🤔

@Razcom

📕چگونه بحث کنیم؟📕(1)
- معنای واژه ی بحث
- هدف از بحث
- چه بحثی مطلوب است؟
- ضرورت بحث مطلوب
وقتی صحبت از بحث می شود چه چیز از ذهن شما خطور می کند؟
شاید آنچه فی الفور از ذهن برخی از ما می گذرد مخالفت کردن با عقیده و نظری که یکی دیگر بیان کرده و رد نظر وی باشد.
شاید واژه ای که بتواند توصیف گر تصور اولیه ما باشد اصطلاح مشاجره و مجادله با دیگری است.
واژه ی argumentدر زبان انگلیسی هم مثل واژه بحث در زبان فارسی است.
آن هم گاهی مترادف ( تبادل نظرهای مخالف یا متضاد خصوصا همراه با تندی و حرارت) به کار می رود؛ همانگونه که بحث هم گاهی به معنای نزاع به کار برده می شود.
آنچه از کاربردهای کلمه بحث می توان برداشت کرد این است که هدف از این کار در معنای بحث لحاظ نشده است.
یعنی ممکن است بحث صرفا برای ابراز مخالفت باشد، ممکن است برای دفاع از حق کسی باشد و ممکن است برای دفاع از منافع فردی ، و نیز ممکن است صرفا برای اینکه نشان دهیم که حق با ماست و نیز هر هدف یا منظور دیگر
همه می دانیم که سهلترین و مناسبترین وسیله ارتباطی بین انسانها گفتار است.
کسانی که برای مدتی کوتاه هم از این وسیله ارتباطی محروم مانده اند، بیشتر از دیگران می توانند به اهمیت این ابزار پی ببرند.
افرادی که مدتی در زندان انفرادی به سر برده باشند و صدایشان به سلول بغلی نرسد می توانند درک کنند که چه سخت است ایجاد ارتباط با دیگران.
فردی که به طور موقتی صدایش را از دست داده است می فهمد که چه سختی می کشد برای فهماندن مرادش خصوصا اگر سواد نوشتن نداشته باشد یا توان نوشتن.
یا کسی که کر و لال به دنیا آمده است.
اما امروزه فایده گفتار در رساندن مقصود خود به دیگران و فهمیدن مراد آنها خلاصه نمی شود.
زندگی انسانی تا به آن حد از پیچیدگی رسیده است که انسان بدون یاری دیگران و بدون یادگیری بسیاری از امور نمی تواند زندگی کند یا لااقل نمی تواند آسوده زندگی کند.
زبانهای بسیاری اختراع شده اند که بدون فهم آنها بهره گیری از مواهب زندگی ناممکن است.
زبان یخچال، زبان تلویزیون ، زبان ماشین لباسشویی، زبان ماکروویو، زبان کامپیوتر، زبان موبایل،زبان اتومبیل، زبان خیابانها و جاده ها، زبان برنامه های مختلف رایانه ای و ..و نیز دانشهایی که دانستن آنها جزو سواد محسوب می شود یعنی جزو مهارت های اولیه برای زندگی اجتماعی.
همه ی اینها ایجاب می کند که ما ابتدا بتوانیم که مهارت ایجادارتباط با دیگران، گفتار با آنها را یاد بگیریم به نحوی که زمینه لازم برای یادگیری متقابل فراهم باشد.
به تعبیر دیگر ما باید درک کنیم که در زندگی اجتماعی خود به رفاقت با دیگران بیشتر از رقابت با آنها نیازمندیم.
ازینرو باید نوع خاصی از بحث را تعریف و تبلیغ کنیم که مضمونش گفتگو برای یادگیری متقابل باشد و مهم نباشد که کدامین طرف یاد می دهد و کدامین طرف یاد می گیرد. زیرا اگر با دقت نظر کنیم در هر گفتگویی لامحاله هر دو طرف یاد میدهند و هر دو طرف یاد می گیرند حتی اگر ظاهرقضیه چنان ننماید.
مراد ما از گفتگو آن چیزی نیست که رسما به عنوان آموزش تعریف شده است و یکی در جایگاه آموزگار قرار می گیرد و دیگری در موقعیت آموزگر که آن نوع خاصی از رابطه ی گفتاری است و مناسبات خاص خود را دارد.
در دو دهه اخیر و با توسعه شگفت انگیز امکانات ارتباطی، امکان تبادل افکار بین انسانها در ابعاد بسیار وسیعی گسترده است.
این توسعه، بار سنگینی را بر دوش فاهمه انسانها می نهد که برای این کار آموزش ندیده اند و ازینرو مهارتهای کافی برای مواجهه با این شرایط را ندارند گرچه حتی بعضی از این افراد حتی از نداشتن مهارت هم بی اطلاعند.گرچه شاید شرایطی برای هرکس پیش آمده باشد که واقعا خود را درمانده از تصمیم گیری در موارد خاص ببینند و خود را مواجه با گزینه های متعددی بیابند که برای قبول هر یک اقتضاهایی وجود دارد.
می گویند روزی ملانصرالدین کیسه ای بر پشت راهی خانه بود که رهگذری از وی پرسید: ملا از کجا می آیی؟
ملا که بی حوصله از خستگی و نیز فضولیهای مردم بود پاسخ داد که سر پل اغذیه پخش می کردند از آنجا می آیم!
مرد به سرعت به طرف پل روان شد.
کمی نگذشته بود که متوجه شد افراد بسیاری دوان دوان به سمت پل می روند.
کنجکاو شد و از یکی سوال کرد. او در حالی که به سرعت می دوید گفت که: سر پل حلوا پخش می کنند.
تا خواست بگوید که بابا این دروغ را من گفته ام او رفته بود.
از چند نفر دیگر هم سوال کرد و همین جواب را شنید و ..
کم کم خودش به شک افتاد که نکند خبر درست باشد و او از قافله عقب بماند!
کیسه اش را در گوشه ای نهاد و خودش هم پشت سر دیگران به طرف پل راهی شد!
امروزه این اصل کارگر افتاده، باید به این اصل مهم باور داشت که اگر نخواهیم به اشتباه بیفتیم باید دیگران را در نیفتادن به اشتباه یاری کنیم.
به تعبیر دیگر باید برای فهم درست به همدیگر کمک کرد. باید هم اندیشی را یاد گرفت.
https://news.1rj.ru/str/CriticalThinker

❇️❇️❇️❇️❇️❇️❇️❇️
به استحضار دوستان گرامی می رسانم که مبحث ( چگونه بحث کنیم) در واقع یک دوره مختصر تفکر نقادانه است. که در صورتی که افرادی مایل به انجام تمرینات آن متناسب با پیشرفت بحث بودند بنده آمادگی همکاری در گروه تمرین گفتگو و سنجشگری را دارم.
https://news.1rj.ru/str/joinchat/BQRrFkOzDeseDoZH5cqMBw

کتابی که سلسله نوشته های (چگونه بحث کنیم) بر روال آن تنظیم خواهد شد و تمرینات آن هم در گروه اجرا خواهد شد.

⭕️چگونه بحث کنیم؟⭕️(2)
- جوامع سنتی و خطابه و موعظه
- نصیحت و پند و اندرز
- تغییر الگو در جامعه امروزی


همچنانکه هر یک از شما تا حدودی از روابط انسانها در زمانهای قدیم آشنایی دارید، به واسطه ی امکانات کم ارتباطی میان روستاها و شهرها هر روستا یا شهری برای خود جامعه ای تقریبا مجزا و بسته به حساب می آمد و اکثر مردم و ساکنان شهر و روستا بی سواد بودند و ازینرو عالمان هر جامعه ای انگشت شمار و انگشت نما و متمایز بودند و به حسب اندک بودن مسایل مطرح برای افراد ، اشخاص در موارد لازم شخصا یا توسط یکی دیگر به عالمان ده یا شهر مراجعه می کردند و جواب سوالشان را می گرفتند.
در چنین شرایطی معلوم است که اهل سخن و کسانی که قدرت و جواز سخن گفتن داشتند معدود و محدود بودند و اکثریت مردم را اهل گوش و مقلدان تشکیل می دادند.
از مشخصات جوامع بسته، تک فرهنگی و تک صدایی بودن اکثرآنها بود و تنها در شهرهای بزرگ بود که میشد سراغی از اقلیت (اعم از دینی، فرقه ای یا قومی) گرفت.
در آن جوامع تریبونها در انحصار دسته ای خاص بود و تنها صدای آنها شنیده می شد.
به همین دلیل، از انواع ارتباط کلامی ممکن، آنچه مرسوم بود خطابه و وعظ بود که اختصاص به عالمان عمدتا دینی داشت و تا حدود کمی هم، نصیحت و پند دهی و اندرزگویی که کار افراد مسن و بزرگسال خطاب به کوچکترها بود.
همچنانکه می دانید هر دو نوع ارتباط را می توان از اقسام مونولوگ دانست.
مونولوگ، آن نوع از ارتباط کلامی است که در آن وظیفۀ گفتن و شنیدن به طور مشخص برای یک از طرفین تعیین شده است.
یعنی یک طرف همیشه گوینده است واز ابتدا می داند که فقط او گوینده است و طرف شنونده نیز از قبل می داند که تنها حق گوش دادن دارد و سوال کردن و هرگز حق گویندگی و اظهار نظر ندارد. کار او یاد گرفتن است و پذیرفتن و تسلیم، برخلاف طرف مقابل که کارش سخن گفتن است و توصیه کردن و درخواست پیروی و تبعیت.
یک طرف عالم است و عالم بودن مقبول و رسمیت یافته و طرف دیگر جاهل است و باید گوش کند و تمکین ورزد، یک طرف فاضل است و طرف دیگر نازل!
اما در جوامع مدرن به تدریج الگو تغییر یافته است.
مدرنیته با خود روح تفرد و تشخص وعاملیت ، احساس فردیت و سوژه بودن و مختار بودن و حق انتخاب داشتن را در اکثر افراد جامعه بیدار کرده است.
اکثر افراد در جوامع مدرن ، این احساس را پیدا کرده اند که همچون هر فرد دیگری حق دانستن دارند و حق فکر کردن و انتخاب کردن و تصمیم گرفتن.
دیگر تقسیم بندی قدیمی انسانها به متکلم و مستمع کارگر نیست و کاربردی ندارد.
هر مستمعی حق اظهارنظر برای خود قائل است. حق می داند که از علت درستی ادعای طرف مقابل سوال کند و منتظر باشد که طرف مقابل جواب قانع کننده ای به او بدهد. کمتر کسی می توان پیدا کرد که حرف دیگری را به صرف اینکه فلانی گفته است بپذیرد و در این مساله تا حدی زیاده روی شده است که حتی در مراکز و سازمانهایی که اطاعت از مافوق یک دیسیپلین است و رابطه ی سازمانی بر اساس تبعیت از مافوق تنظیم شده است مثل نیروهای نظامی، حتی در این مراکز هم به اشتباه و خطا، افراد گمان می کنند که حق سوال کردن از علت فرامین دارند و قدرت سرپیچی و نافرمانی از مافوق!
در چنین فضایی است که کم کم مونولوگ حتی در خانواده و مابین والد و فرزند رخت برمی بندد . پای منبر نشینی در واقع رو به تعطیلی می رود و تریبون و میکروفون مجبور است که به سرعت دست به دست شود به طوری که حق سخن گفتن برای اکثریت ایجاد شود.
ساختار و دکوراسیون و چینش صندلی ها از حالت ردیفی به حالت میزگرد تغییر یابد و همچون اتاق جلسه امکان سخن گفتن برای همه فراهم باشد.
این تغییر در میل و گرایش انسانها ، همچنانکه صورت و فرم روابط گفتاری انسانها را تغییر داده است، ضرورتا موجب تغییر محتوای گفتار انسانها هم شده است که آن را در بخشی جدا بررسی خواهیم کرد.

https://news.1rj.ru/str/CriticalThinker

🛑چگونه بحث کنیم🛑(3)

- محتوای گفتار در مونولوگ
- انسان مدرن و انتظارات نوین
- ضرورت تغییر محتوا در دیالوگ


در شماره قبل اشاره شد که گفتمان عمده در جوامع سنتی شکل مونولوگ داشت و به صور مختلف آن اعم از خطابه و وعظ یا نصیحت و پند و اندرز یا حتی دستور و امر و فرمان رایج بود.
با ظهور انسان جدید، انسان فردیت یافته، انسانی که خود را دارای شخصیت مستقل، هویت فردی و دارای اراده آزاد و واجد حق انتخاب و تصمیم گیری به تدریج گفتمان قبلی عمومیت و حاکمیت خود را از دست داد و به تدریج نوع دیگری از گفتمان پدید آمد، گفتمانی دو جانبه و متقابل ، نوع گفتاری که هرگز برتری موقعیت طرف مقابل را نسبت به خود از جهت جایگاه صحبت بر نمی تافت.
گویی طرف مقابل را دعوت می کرد که از منبر پایین بیاید و رو در رو و در یک سطح با او به گفت و گو بنشیند.
در گفتمان سابق ، سخنی که از دهان دو طرف بیرون می آمد وزن برابر نداشت. افرادی در جامعه بودند که سخنشان وزن قابل توجهی داشت و اعتبار سخن به اعتبار دهانی بود که سخن از آن جهیده بود. اگر می پرسیدی از کجا این حرف را می زنی ؟ کافی بود که پاسخ چنین باشد: حاجی آخوندآقا چنین فرموده اند!
دلیلی بیش از این برای درستی سخن لازم نبود.
انسان جدید در پی انکار این امتیاز بود. نمی توانست بپذیرد که سخن با سخنران وزن بگیرد و اصرار داشت که برای درستی یک سخن چیزی بیش از استناد آن به یک فرد لازم است.
در گفتمان سابق سخنانی از این دست سخنان کاملی محسوب می شد:
انیشتین گفت خدا هست!
نیچه گفت خدا مرده است!
همین که سخن مستند به افراد خاصی می شد اعتبار می یافت و برای درستی کلام به هیچ چیز جز همین استناد نیازی نبود.
گویی تنها عده خاصی توانایی تشخیص درست از نادرست را دارند و تشخیص آنها برای دیگران کافی است و لازم نیست که افراد معمولی در مورد درستی آن تامل کنند بلکه بالاتر از آن حق چنین کاری را ندارند و باید از سخنان آن بزرگان تبعیت کنند.
انسان جدید این وضعیت را قبول نداشت. خودش را کمتر از هیچ انسان دیگری نمی دانست. مدعی بود که اگر انسانهایی توانایی اندیشیدن دارند پس معلوم می شود که همه انسانها این توانایی را دارند و اگر انسانهایی حق انتخاب دارند پس باید همه انسانها حق انتخاب آزاد داشته باشند و هیچ کس به هیچ عذر و بهانه ای حق ندارد خود را معاف از فکر کردن بداند و خود را محکوم به تبعیت از خواست دیگران کند.از سوی دیگر هیچ انسانی هم حق ندارد دیگری را از حق انتخاب آزاد محروم بکند و خود را ولی و سرور دیگری بداند.
ظهور این نوع انسان و این نگرش نوع تازه ای از گفتمان را می طلبید. گفتمانی که در آن وزن سخن هر دو طرف از جهت گوینده برابر است و سخن هیچ کسی از ناحیۀ گوینده برتری خاصی ندارد.
سخن هیچکس به این دلیل درست نیست که: چون من می گویم!
پس باید گفت و گو طوری تنظیم شود که سخن وزن خود را از خودش بگیرد و نه از گوینده.
اقتضای این وضعیت سخنانی بود که دلیل درستی سخن در خودش موجود باشد به طوری که مخاطب بتواند بی آنکه به گوینده سخن توجهی داشته باشد به درستی آن باور کند.
پس بنابر این بر خلاف گفتمان جوامع سنتی، گفتمان در بین انسانهای مدرن شکل دیالوگ و گفتمان دوجانبه برابر به خود گرفت و اقتضای این وضعیت ایجاب کرد که سخنان هر دو طرف ضرورتا قول مستدل باشد.
قول مستدل گفتاری است که دلیل درستی ادعای مطرح شده در آن گفتار ، در همان کلام مندرج باشد.
پس ما وقتی سخن از بحث می کنیم، در واقع سخن از بحث در بین انسانهای مدرن است.
انسان هایی که حق خود می دانند که از طرف مقابل قول مستدل بشنوند.
از این نتیجه می گیریم که:
تنها سخنانی در بحث بین دو یا چند نفر رد و بدل می شود که قول مستدل یا سخن استدلالی یا گفتار با دلیل باشد.
یکی از معانی argument در زبان انگلیسی هم قول مستدل است.
آنچه از این مطلب، عجالتا، می توان نتیجه گرفت این است که اظهار نظر یا ادعای صرف در یک دیالوگ محلی از اعراب ندارد.
جملاتی مانند:
به نظرم هر تلاشی برای بهبود وضعیت این شرکت بی فایده است.
اصلا از اون نویسنده خوشم نمی آید.
این سخن تو کاملا مغالطه است.
صرف ادعا محسوب می شوند و تنها حکایت از باور شخصی ما می کنند.
مسلم است که باورهای شخصی افراد کاملا محترمند اما با توجه به پیشفرض اولیه مان که سخنان ما هیچ وزنی از ما نمی گیرند باورهای ما برای هرکس دیگر تنها به عنوان باورهای ما هستند و در ضمن خود از ناحیه ما پشتیبانی نمی گیرند.
گفت و گوهایی را که در آن طرفین صرفا به اظهار نظرهای شخصی خود بسنده می کنند نمی توان بحث نامید و شاید بتوانیم آنها را گپ یا درد دل تلقی کنیم.
م.ناجی
https://news.1rj.ru/str/CriticalThinker