NEW BOT Телеграм, страница

371 viewsM.Hosein Naji, 18:15

125 viewsM.Hosein Naji, 04:10

سرگشته و دوستان(18) ☢️ علل مقاومت در برابر تغییر باورها اگر باورها و عقاید ما جزو ذات ما نیستند پس چرا ما در مقابل تغییر آنها مقاومت می کنیم؟ چرا همیشه دوست داریم که مطمئن باشیم که ما درست فکر می کنیم و عاری از خطا هستیم و هیچ خطایی در دانسته های ما…

سرگشته و دوستان(19)

چرا از انتقاد سرشکسته می شویم؟

سرگشته و یاور باز کنار هم بودند برای ادامه بحث دوست
یاور ماحصل اندیشه ها و تاملات خود را با سرگشته باز گفت.
برای سرگشته هم این بحث جالب بود و خیلی خوشحال بود که یاور توانسته بود با این دقت به درون خود نظر کند و سعی کند علل و اسباب خللی را که در مواجهه با نقص خود دریافته بود، به جستجو بنشیند.
به نظر او هم این خلل و عیب و نقص و ضعف رفتاری در اکثر انسانهایی که به طور روزمره با آنها برخورد می کنیم وجود دارد، و چون همه مثل همند، حتی اگر همه از نتایج این برخورد در رنج باشند و بدی آن را عمیقا حس کنند، در تعجب نیستند.
چرا؟
برای اینکه همان را در خود نیز دیده اند و تجربه کرده اند و در دیگران نیز قبلا مشاهده کرده اند، پس چیز عجیب و غریبی نیست.
نکته عجیب و غریبش اینجاست که عمیقا زشتی و نادرستی این نوع مواجهه را در دیگران حس میکنند و گاهی هم با آن به طور جدی برخورد کرده و از آن انتقاد میکنند، اما خود نیز در عمل به همان روش رفتار می کنند و بدی اش را در رفتار خود حس نمی کنند. و به سادگی از کنار آن رد می شوند و بوی بد این کار اذیتشان نمی کند.
این خصوصیت آدمیزاد است، لااقل انسانهای معمولی تنها زمانی به درک یک پدیده امکان می یابند که دو شیئی متفاوت از آن لحاظ را در کنار هم مشاهده کرده و آن دو را مقایسه کند.
یعنی اگر یک انسان کوررنگ نمی تواند رنگهای متفاوت را تخیل کند، زیرا هرگز دو رنگ متفاوت را کنار هم ندیده است.
اگر ما درک درستی از هوا نداریم، یکی از دلایلش این است که محیط بی هوا را تجربه نکرده ایم.
اگر سهراب می گوید که:
به هرکجا که روی آسمان همین رنگ است، زیرا آسمانی با رنگ دیگر را تجربه نکرده است.
به همین طریق، اگر برای یک روح کودکانه، تصور دروغ گفتن ممکن نیست و سخن هر مخاطبی را به راحتی می پذیرد، چون نوع متفاوت از خود را (که هرسحنش راست است) تجربه نکرده است.
و داستانی که شریعتی از خاطرات معلمی که به دهی رفته بود که همه سرو تنشان را می خاراندند، و با دیدن فردی که سرش را نمی خاراند به شدت متعجب گشته و از او می گریختند، می تواند گواهی بر همین اصل روانشناسانه باشد.
شاید به همین دلیل است که انسانها معمولا با تجربه های شخصیشان توسعه و کمال می یابند و نه صرفا با شنیده ها و حکایتها،
در همین مورد، اگر یک نفر در مقابل اشتباه فکری اش برخورد کاملا متفاوت با ما می کرد و از فهمیدن خطای خود خوشحال می شود و از ما به خاطر کمکی که در جهت اصلاح تفکر و باورهای وی کرده بودیم از صمیم دل- و نه تصنعی و مصنوعی- تشکر می کرد، علاوه بر اینکه توجه ما را به رفتار خود جلب می کرد و لااقل در درون ما را به تحسین وامی داشت ، ممکن بود عاملی شود برای اینکه ما به خودمان بگوییم این رفتار شایسته تو هم هست، بعد از این سعی کن خودت را کنترل کنی و عیب خویش را بپسندی و آن را هدیه ای از دوست تلقی کنی.
در تعالیم دینی ما هم این مساله مورد توجه قرار گرفته است.
دقیقا برای همین است که از ائمه نقل شده است که: محبوبترین دوست من، کسی است که عیب های مرا به من هدیه دهد.
سرگشته رو به یاور کرد و گفت:
نمی دونم چرا ولی من خودم هم از شنیدن خطای فکری خودم در جمع راحت نیستم و وقتی کسی اشکالی بر من می گیرد، گویی با پتک ضربه ای بر مخ من فرود آورده، سرم گیج می رود و پردۀ سیاهی مقابل چشمانم را میگیرد،احساس میکنم گویا یک نفر در یک مهمانی باشکوه، به طور ناگهانی مایع کثیفی را بر روی سر وصورتم پاشیده یا ازپشت مرا هل داده و نقش بر زمین کرده و همه مهمانان دورم جمع شده و مرا به همدیگر نشان داده و به شدت می خندند!!!
می فهمی؟ حس بدی است! انسان خواسته یا ناخواسته احساس حقارت میکند، حس میکند طرف مقابل بهش توهین کرده!
یاور به میان حرفش دوید و گفت:
من بهت حق می دم، این احساس کم و بیش در همه ما هستش ولی مساله بر سر این است که این احساس آیا واقعا لازمۀ انکارناپذیر و بلکه جدایی ناپذیر شنیدن خطای استدلال هست یا اینکه نحوۀ تربیت اجتماعی و یا القائاتی که از محیط گرفته ایم یا با توجه به عکس العمل روانی شاهدان و تفسیر ذهنی شان این حس را در ما ایجاد میکند.
مثلا ما بر اساس تجربیاتی که از این صحنه ها داریم ، می توانیم حدس بزنیم که حاضران چنین گفتگویی، با آب و تاب این صحنه را به عنوان شکستی برای من در کشتی اندیشه ها و فضلی برای مخاطب و کاستی و عیبی برای من نقل خواهند کرد و مرا عملا در پیش چشم دیگران کوچک خواهند کرد، و من با توجه به شناختی که عواقب و تبعات این گفتگو دارم، ناخواسته و به طور طبیعی خود را سرشکسته می یابم و ناراحتی و حتی خشم بر من مستولی می شود.
https://news.1rj.ru/str/CriticalThinker