🎧 کتاب صوتی:

📚 دنیای سوفی
🎤قسمت 9 : افلاطون

🎧 کتاب صوتی:

📚 دنیای سوفی
🎤قسمت 10 : کلبه سرگرد

فكر كردن يك مهارت است. این درست نیست که ما به صورت طبیعی و بدون آموزش و تمرين از موهبت تفکر صحیح و منطقی برخوردار شویم. از کسانی که ذهنشان آموزش ندیده نباید انتظار تفکر منطقی و صحیح داشت همانطور کسانی که هرگز تمرین و آموزش ندیده اند نمی توانند نجار، گلف باز یا پیانیست خوبی شوند.

- آلفرد ماندر -

Thinking is skilled work. It is not true that we are naturally endowed with the ability to think clearly and logically — without learning how, or without practicing…. People with untrained minds should no more expect to think clearly and logically than people who have never learned and never practiced can expect to find themselves good carpenters, golfers or pianists

- Alfred Mander

یک لبخند^_^
نگاه نقادانه و راستی‌آزمایی

+من دوستت دارم
_شواهدى هم دارى كه از اين حرفت پشتيبانى كنه؟

ویتگنشتاین شاید اولین فیلسوفی باشد که به طور مستقل به بررسی کارکردهای زبان پرداخته باشد. البته در فرهنگ ما در جاهای مختلف به طور ضمنی بحثهای زیادی در باره زبان شده است. هم در ادبیات و خصوصا در بحثهای ادبی معانی و بیان و نیز در منطق و همچنین در علم اصول فقه
اما اینکه در مورد مدلولهای التزامی یک عبارت یا جمله به این معنایی که بنده می خواهم عرض کنم بنده چیزی نخوانده ام
گاهی ظاهر کلمات نشانگر یک اخبار است و معمولا این جملات را به عنوان نمونه هایی از جمله خبری مثال می زنند ولی مساله درست خلاف آن است.
امروزه وقتی کسی می گوید دوستت دارم به نظر بنده معنای مراد یعنی معنایی که گوینده آن را قصد میکند اخبار از یک حالت روانی نیست بلکه یک معنای انشایی است و می خواهد با این کلمات چیزی را در مخاطب خلق کند
وقتی می گوید دوستت دارم در واقع به زبان احساس میگوید دوستم بدار و میخواهد دوست داشتن را در طرف مقابل نسبت به خود ایجاد کند.
این را آوردم که عرض کنم اگر مخاطب دقت داشت آن را یک ادعا نمی گرفت تا از وی طلب دلیل کند!

وقتی کسی می گوید عاشقتم! یعنی عاشقم باش
وقتی میگوید می میرم برات یعنی برام بمیر لطفا!
وقتی می گوید دلم برات تنگ شده یعنی دلت برام تنگ بشه آخه!

🎧 کتاب صوتی:

📚 دنیای سوفی
🎤قسمت 11 : ارسطو

#آقای_سرگشته
#بخش_بیست_و_چهار
#کانال_خرد_سنجشگر
#گاو_پیشانی_سفید
#م_ناجی



🐂🐂🐂گاو پیشانی سفید🐂🐂🐂

دیروز بود که یکی از دوستانش سوالی از او پرسید: چرا اینقدر زندگی را واسه خودت سخت میگیری؟ خودت رو سوال پیچ میکنی که چه بشه؟ مثل دیگر آدمها سرتو بنداز زندگیتو بکن. جای این حرفا اگه فرصت داری یه شغل دوم واسه خودت دست و پا کن که کمی زندگیت را رنگینتر بکنی.
ببین دیگران چه میکنند تو هم مثل آنها رفتار کن. چه ضرورتی دارد که خودت را گاو پیشانی سفید بکنی؟ کاری بکنی که همه تو را با انگشت نشان دهند؟ همه به تو مثل یک جذامی نگاه کنند و سعی کنند از تو کناره گیرند تا مبادا از افکار و دلنگرانیهایت به آنها سرایت کند.
سرگشته جان نمی بینی مردم چقدر به رفاه خود و خانواده شان اهمیت می دهند؟ نمی بینی که اکثرمردان اطرافت پیدا و نهان به دنبال کام گرفتن از این دنیا و لذاتش هستند؟ شکرخدا سواد که داری ، انگلیسی هم که بلدی، کامپیوتر هم که داری، برو تو سایتهای خارجی ببین چه خبره! همه کیفشان را می برند. اگر فیلترشکن نداری من بهت می دم. حالا بگذریم از ماهواره که بترسی زن و بچه ات هم منحرف شوند.
سرگشته دنیا عوض شده، تو هم باید عوض بشی . مثل پیره زن های خشکه مغز نباش ؛به روز باش! آپ دِیت!!!
با خودش فکر می کرد که چه جواب مناسبی برای همکارش می تونه بده؟
چرا حق با همکارش نیست؟
چرا او متفاوت از دیگران می اندیشد؟
همکارش راست می گفت. از حرفهای خودمانی همکارانش با هم پیدا بود که تقریبا همه با اندک تفاوتهایی نگاهی یکسان به زندگی دارند. شاید در روشها با هم متفاوت باشند اما دغدغه ها خیلی شبیه به همه.
شاید بعضی هنوز مروت و اخلاق را تاحدودی در خود حفظ کرده اند، شاید بعضی دیگر هنوز مذهب را به عنوان یک ایمان در دل دارند، اما بعضی ها هم به هیچ چیز پایبیند نیستند جز منافع و مصالح خود.
برای چند تومن درآمد اضافی حاضرند از روی حقوق انسانهای دیگر و حتی دوستان خود عبور کنند بلکه بدتر از آن حاضرند به آنها خیانت کنند ، کلاهبرداری کنند، رشوه بگیرند یا زیراب کسی را بزنند و....
طبیعی بود که باید به این سوال خود جواب قانع کننده ای می داد. لااقل برای خود
چون می دانست خیلی چیزها در آدمها با استدلال تغییر نمی کند الا اینکه خود فرد واقعا در پی پاسخ سوالی باشد.
با خودش گفت اولا بگو ببینم افرادی مثل دوست موعظه گر خودم چه استدلالی برای کارهایشان دارند؟
و خودش جواب داد که اولا برای مجاز بودن خویش برای این کارها استدلالشان این است که اینها حق من است. من آزادم هرگونه بخواهم زندگی کنم. به هیچکس مربوط نیست که من چه کاری می کنم و چه کاری نمی کنم.حقوق بشر یعنی همین!
انسان موجودی است آزاد وکسی حق ندارد حقوق وی را سلب کند!
یک استدلال دیگر هم استناد به رفتار انسانهای دور و بر خود، رفتار انسانهای صاحب منصب و افرادی که در مدیریت مملکت کاره ای هستند. هر مورد دزدی و اختلاس که در رسانه ای اعلام می شود سندی است برای آنها نسبت به مجاز بودن آن کار.
بلکه بالاتر ازآن، اینکه باید آنگونه عمل کنند و اگر رفتار قانونی یا منصفانه داشته باشند حتما حقوقشان پامال خواهد شد.
یاد مطلبی در یکی از رسانه های مجازی افتاد که میزان اختلاسهایی که در این چند سال اخیر افتاده بود را جمع زده بود و به جمعیت هشتادمیلیونی ایران تقسیم کرده بود و سهم هرکس را بالغ بر میلیونها تومان تخمین زده بود.
با خودش گفت اگر کسی وجدان اخلاقی نداشته باشد پربیراه نمیگوید اگر بخواهد این سهم خود را از درآمدهای این کشور بستاد.
اما از چه راهی؟ از راه زدن جیب مردم بدبخت که خودشان هم در این اختلاسها جیبشان زده شده است و از آنها هم سرقت شده است؟
و یک لحظه اندیشید که همین دلیل کافی است که نشان دهد راهی که مردم عامی و افراد کوچه و خیابان انتخاب کرده اند و زندگی گوسفند مسلکی را برگزیده اند راهی خطاست و اگر همه با هم بودند درآمدی نصیبشان می شد که حتی اگر کار نمی کردند وضعشان بهتر بود!
اما به خودش نهیب داد که ذهنش از مرکز تفکرات خیلی دور شده است.
و سوال خود را تکرار کرد: چرا راهی که دوستم برای من توصیه کرد نادرست است؟
آها
یادش افتاد که تصمیم گرفته روزی 5 اصطلاح فلسفی-منطقی را یاد بگیرد. چرا؟ در نوشته ی بعدی توضیحش می آید.

https://news.1rj.ru/str/CriticalThinker

🎧 کتاب صوتی:

📚 دنیای سوفی
🎤قسمت 12 : هلنیسم

#سنجشگری
#مرحلۀ_ارزیابی_قطعه
#کانال_خرد_سنجشگر
#م_ناجی




🗝🗝🗝مرحله ی ارزیابی در تفکر نقادانه🗝🗝🗝


دوستانی که تا حدودی با تفکر نقادانه آشنا هستند می دانند که این مهارت برای مواردی طراحی شده است که ما با متن(نوشتاری) یا قطعه(گفتاری) مواجه باشیم که در مقام اثبات درستی ادعایی برای ما یا برای توجیه باور خود نسبت به مدعا/نتیجه باشد.
پس اگر توجه کنیم متوجه می شویم که چرا در تعریف دلیل گفته شده است که دلیل بخشی از متن یا قطعه است که برای توجیه یک باور و پشتیبانی از آن یا اثبات مدعا/نتیجه برای مخاطب است.
زیرا وقتی فردی استدلال یا قول مستدلّی را در مقابل مخاطب بیان می کند یکی از دو منظور را می تواند داشته باشد:
الف- اینکه برای مخاطب نشان دهد که چرا به این مدعا/نتیجه باور دارد و از این راه همدلی و همراهی مخاطب را در التزام به این باور کسب کند
ب- اینکه می خواهد با اثبات درستی مدعا/ نتیجه مخاطب را متقاعد به پذیرفتن آن مدعا و همرای ساختن وی با خود بکند.
البته ناگفته پیداست که ضرورت ندارد که همواره گوینده و مخاطب دو شخص متفاوت باشند و یک فرد هم می تواند در یک تفکر بازتابی یا متاملانه خود را مخاطب خود قرار داده و به بررسی باورهای خود اقدام کند و در واقع دو خود را در مقابل هم قرار دهد : خود باورمند و خود نقاد.
قبلا در مورد مرحله اول تفکر نقادانه صحبت کردیم و با تمرینات نسبتا زیادی سعی کردیم به ریزه کاری ها و ظرافت هایی که در مرحلۀ فهم متن یا قطعه وجود دارد مسلط شویم.
حال نوبت رسیده که کم کم به ارزیابی متون بپردازیم.
در این راه طبیعی است که از متون ساده شروع کنیم و کم کم به متن های پیچیده تر بپردازیم.
فرقی که ارزیابی متن با مرحله قبل یعنی فهم متن دارد این است که برخلاف مرحله ی قبل برای تمام متون نمی توان قاعده ی واحدی پیدا کرد و ارزیابی متن نسبت به محتوای مدعا/نتیجه تغییر خواهد کرد.
اگر بخواهیم توضیح بیشتری بدهیم باید بگوییم که ارزیابی متن دو بخش کاملا متفاوتی را داراست.
الف- ارزیابی صورت استدلال
ب- ارزیابی ماده آن
همانگونه که در منطق هر استدلالی را از جهت ماده و صورت جدا کرده اند و منطق صوری را صرفا برای ارزیابی صورت استدلال طراحی کرده اند و بحث صناعات خمس را در منطق سنتی برای بررسی مادۀ استدلال طراحی کرده اند در مقام بررسی یک برهان یا استدلال در تفکر نقادانه نیز ما باید درستی دلیل را از هر دو جهت مورد بررسی قرار دهیم.(1)
از اینرو وقتی استدلال را از نظر مادۀ آن بررسی میکنیم نوع بررسی ما نسبت به نوع ماده ای که در استدلال به کار رفته است متفاوت خواهد بود.
ازینرو برای اینکه کار آسنتری برای یادگیری ارزیابی دلیل داشته باشیم باید آنها را از نظر ماده ی استدلال تقسیم بندی کرده و هر نوع را جداگانه بررسی کنیم.
در این نوشته اکتفا میکنیم به بیان اینکه گزاره هایی که ما در استدلال های خود به کار می بریم دو حالت می توانند داشته باشند:
الف: بدیهی باشند. یعنی گزاره هایی باشند که برای درستی آنها یا استدلال لازم نیست و یا استدلال ممکن نیست.
ب- نظری باشند: یعنی خود گزاره ها نیاز دارند که به طریقی درستی آنها اثبات شود.
روشن است که عقل ایجاب میکند که تمام گزاره ها نمی توانند نظری باشند زیرا در آن صورت درستی هیچ گزاره ای را نمی توانیم اثبات کنیم.(چون منتهی به دور یا تسلسل می شود)
پس ما برای اینکه بتوانیم دلایل را از جهت ماده آنها بررسی کنیم باید ابتدائا بدانیم که چه گزاره هایی برای خود ما یا مخاطب ما بدیهی است . در ضمن یاد بگیریم که چگونه می توانیم درستی یک گزاره نظری را ثابت کنیم.
افزون بر این برای بررسی دلیل یا برهان از لحاظ صورت استدلال نیز باید تا حدودی با منطق صوری یا منطق ریاضی آشنایی داشته باشیم
—----------------------------------------
(1) در منطق معاصر هم این جدایی وجود دارد. درستی استدلال از جهت صورت را اعتبار(validity) و از جهت ماده ، درستی (trueness) و در صورتی که هر دو با هم جمع شوند ،استحکام (soundness) می نامند.

Soundness: An argument is sound if it meets these two criteria:
(1) It is valid.
(2) Its premises are true.

http://www.iep.utm.edu/val-snd/


https://news.1rj.ru/str/CriticalThinker

#سنجشگری
#یک_بررسی_نقادانه
#کانال_خرد_سنجشگر
#م_ناجی




درست است كه اضطراب زياد كشنده است و مضر، اما دوري زياد از اضطراب هم درست نيست.
اخيراً روانشناسان از اهميت اضطراب صحبت مي كنند. اينكه مواجهه با اضطراب در بالا بردن هوش مؤثر است.
هولدرلين از شاعران بنام فرانسه است. او مي گويد:

... اما هر جا خطري است، نيروي ازاديبخش همانجا رشد مي كند.

++++++++++++++++++

یک بررسی کوتاه نقادانه:

مساله:اثار اضطراب در زندگی
نتیجه مدعا: دوری زیاد از اضطراب درست نیست.
دلیل:
اخیرا روانشناسان از اهمیت اضطراب صحبت میکنند.
شاهد برای دلیل: نقل قولی از یک شاعر مدعی شده به نام فرانسوی!

ارزیابی:

اولا مدعا مبهم است.
مراد از زیاد یعنی چقدر؟ یعنی چقدر نباید از اضطراب دور نبود تا مصداق زیاد دورنشدن باشد؟
دلیل واقعا مشخص نیست. مراد از روانشناسان همه ی روانشناسان هستند؟
خود دلیل یک مدعای بدون دلیل است. حتی یک مورد از یک روانشناس شناخته شده جمله ای در تایید مدعا ذکر نشده.
در ثانی حتی آنچه به عنوان دلیل ذکر شده مدعا را ثابت نمی کند . اینکه مواجهه با اضطراب در بالا بردن هوش موثر است ایجاب نمی کند که باید برای خود شرایط اضطراب آور ایجاد کرد!
آنچه به عنوان شاهد آورده شده است از یک شاعر است که صرفا ادعا شده که نامبردار است
ثانیا شاعر نامبردار بودن اقتضا نمی کند که در روانشناسی هم متخصص باشد!
ثالثا ایشان صراحتا به اضطراب اشاره نکرده است و وجود خطر بالضروره اضطراب آور نیست بلکه تنها بعضی ها در شرایط خطر مضطرب می شوند و نه همه انسانها.

https://news.1rj.ru/str/CriticalThinker