باید بروم، باید بیرون بروم! و تا فواصل دور در مزارع پرسه بزنم. بالا رفتن از یک کوه با شیب تند برای من لذت‌بخش است، باز کردن راه خودم با شمشیر از میان جنگل پرپشت، از میان گیاهانی که پوستم را می‌خراشند، از میان تیغ‌هایی که پوستم را پاره می‌کنند! در آن زمان حس می‌کنم تا حدودی بهتر شده‌ام! تا حدودی! و گاهی از فرط خستگی و تشنگی روی زمین دراز می‌کشم، گاهی در نیمه‌های شب که ماه کامل و بلند در بالای سرم می‌ایستد؛ در تنهایی جنگل‌ها بر روی تنه‌ی به خود پیچیده‌ی یک درخت می‌نشینم تا حداقل کف پاهای زخمی‌ام کمی استراحت کنند و بعد در تاریک و روشن هوا استراحت می‌کنم و کمی به خواب می‌روم! آه، ویلهلـم! یک حجره‌ی منزوی برای زندگی، یک پیراهن پشمینه و کمربندی از خارهای گزنده همگی برای روح من همان آسایشی هستند که آرزویش را دارد. وداع! من هیچ پایانی به‌جز گورستان برای این فلاکت نمی‌بینم.

اینجا، خالقی ایستاده که هر اثرش مثل یه تکه از خودش جدا شده—با هزینه‌هایی که نه پس گرفته می‌شن، نه جبران. و بعدش، یه سؤال سخت‌تر میاد: وقتی چیزی رو با درد می‌سازی، باید ازش لذت ببری؟ بهش افتخار کنی؟ یا فقط نگاهش کنی، با یه حس خالی و نامعلوم؟
شاید مسئله اینه که این آثار، نه صرفاً یه «چیز ساخته‌شده»، بلکه تبلور یه مسیرن. مثل رد زخم‌هایی که به یاد میارن چی از دست رفته، ولی هم‌زمان نشون می‌دن که «اینجا بوده‌ای، این راه رو رفته‌ای».
بعضی چیزا فقط هستن، مثل پس‌زمینه‌ای که هیچ‌وقت محو نمی‌شه. ولی ممکنه بتونی شکل حضورش رو تغییر بدی—نه به‌عنوان یه بار، بلکه به‌عنوان یه حقیقتی که بخشی از توئه، اما تو رو محدود نمی‌کنه.

قدرت حرکت رو نداشته باش، ولی حرکت کن.

یه جور آگاهی دردناک داره، اما یه جور کنترل هم توش حس می‌شه. اینکه بدونی کجایی، بدونی توی چی غرقی، ولی همچنان حرکت کنی. نه با امید، نه با ناامیدی، فقط با یه درک عمیق از اون‌چیزی که هست.