اینجا، خالقی ایستاده که هر اثرش مثل یه تکه از خودش جدا شده—با هزینه‌هایی که نه پس گرفته می‌شن، نه جبران. و بعدش، یه سؤال سخت‌تر میاد: وقتی چیزی رو با درد می‌سازی، باید ازش لذت ببری؟ بهش افتخار کنی؟ یا فقط نگاهش کنی، با یه حس خالی و نامعلوم؟
شاید مسئله اینه که این آثار، نه صرفاً یه «چیز ساخته‌شده»، بلکه تبلور یه مسیرن. مثل رد زخم‌هایی که به یاد میارن چی از دست رفته، ولی هم‌زمان نشون می‌دن که «اینجا بوده‌ای، این راه رو رفته‌ای».
بعضی چیزا فقط هستن، مثل پس‌زمینه‌ای که هیچ‌وقت محو نمی‌شه. ولی ممکنه بتونی شکل حضورش رو تغییر بدی—نه به‌عنوان یه بار، بلکه به‌عنوان یه حقیقتی که بخشی از توئه، اما تو رو محدود نمی‌کنه.

قدرت حرکت رو نداشته باش، ولی حرکت کن.

یه جور آگاهی دردناک داره، اما یه جور کنترل هم توش حس می‌شه. اینکه بدونی کجایی، بدونی توی چی غرقی، ولی همچنان حرکت کنی. نه با امید، نه با ناامیدی، فقط با یه درک عمیق از اون‌چیزی که هست.