دیکته‌وار می‌خوانم؛ عصر جدید، انقلاب علمی، انقلاب دائمی. پیش‌رونده می‌رسم به انتهای صفحه و می‌توانم شرط ببندم به محض آنکه چشمم را بردارم، کلمه‌ای به یاد نخواهم آورد. صداهایی سرتیتروار در گوش‌هایم می‌پیچند؛ امریکا، جوانان، نامه…. کتاب را به همراه چشم‌هایم می‌بندم. متوجه می‌شوم ورودی‌هایم تماماً مختل شده‌اند و دیگر نمی‌توانم جز با داستایفسکی بهشان استراحت دهم. مغزم متشکل از گره‌های مین‌گذاری‌شده‌ای‌ست که بی‌مهابا و حتی تلنگری، روزانه به میزانی دررفته از تعداد انگشتانم می‌تِرْکد. حتی باران امروز هم نتوانسته مرا از شر یکی‌شان خلاصی دهد. به گمانم در محضر اعتراف ناچارم بگویم، این‌بار درد برایم سوخت نشد. بل رقت‌انگیز و قیروار، چسبانده شد به کف پاهایم.

با قدم‌زدن با ریِ آگاه از تمام لجن‌هایی که درشان غرقه‌ام، با هم درشان غرقه‌ایم، امشب را خنثی‌شده‌ام.

The Fire Inside (2024)

One of the 63 Friday jokes that will make you shout Fri-Yay!
P.S. Happy Pi Day!

ورق را آهسته به سمتم می‌گیرد و یک میل را می‌گذارد کف دستم. به اسم ناآشنای روی ورق چشم می‌دوزم و چشم‌های دارو ندیده‌ام بلافاصله گشاد می‌شوند. به محض انتقال پیغام عصبی در طی ایجاد فضای سیناپسی، تمام آذوقه‌اش را در هوا می‌قاپم و می‌گویم، نمی‌شود!
می‌گوید این‌طور دوامی نخواهی داشت. می‌گویم انگار با این همه، هنوز آنکه اعتیادی هم دارد منم؛ به هوشیاری؛ به درد؛ به آنچه که به همان میزان و چه بسا بیشتر، فرساینده‌ است و من نامش را گذاشته‌ام شرایط ملزوم بقا.

آن‌چه حول احوالات گاه‌گداریِ خویش دریافته‌ام بسیار تیز است و صریح. و احتمالا چون در این حین آشفتگی خطاب به شخصی، مکتوب شده چیزی را ارائه نداده بودم، آشکار هم نشده بود. خلاصه که در این حین، در انجام عمل مذکور، کلماتم هزاربرابر بیشتر داغی از قالب ادب آداب‌داشته و نزاکت و خاکساری و غیره و غیره بر جبین بی‌انتهایشان حمل می‌کنند. بُرنده‌ترند و دَرنده. طولانی و فراخواننده. چیزی نمانده در پایان پیوست کنم، بدین وسیله مراتب سپاس خود را از جهت زحمات صادقانه‌ی جنابعالی در زمینه پیشبرد اهداف زندگی‌ خودتان اعلام می‌دارم. با تشکری از سر فشارات اعمالی، دعاگوی‌تان فلان.

شب‌ها معمولاً پس از اتمام کار، گزاره‌ای از روزش تهیه کرده و یادداشت‌وار می‌گذارد وسط میز، و مابقی را مرتب می‌کند. امشب اما در جریان آخرین وقفه‌اش به جهت فقط کمی تنوع، با آگاهیتی نسبت به چند درجه پایین‌تر رفتن دمای بدنش، رفت و ضمن ریختن چندمین چای روزانه‌اش، تخته و مهره‌های شطرنج را کشان‌کشان آورد و کناری چید؛ چای را هم به همراه همزاد داستایفسکی گذارد وسطش. صرف نظر از در دست خوانش بودنش، احساس یکسانی را به یک زمان برایش القاگرند. پسربچه از رعب باخت، از حریفش‌شدن سرباز زد و ندانست که امشب خودش، تنها به واسطه‌ی حمله‌کننده نبودنش میدان را از دست داده. حالا این تنوع نیمی از تمام مسائل را یخ‌کرده باقی گذارده و یا بالعکس، سر کشیده؛ چای، میز، و انگشتان.

-نباختن، به معنای نبردن نیست.

و شیرجه‌های نرفته گاهی کوفتگی‌های عجیبی به‌جا می‌گذارد.

سقوط، آلبر کامو، شورانگیز فرخ

با وجود تقابل‌های شدیدی که در برابر فوران قطرات سنگین، لزج و شفاف آتشفشان احساسات به عمل آورده‌ام، عاقبت در آستانگی انفجار خاموش شده و مرا هم در اعماق خود به خفگی رسانده. شاید تنها به دلیل نخستین دیدار از آشناروستایی که اولین قدمم را در آن نهادم و همان دم آه تمام خفتگانش گریبانم گرفت. نه آنکه تمامش همان دم، نه. گرفتنش از لحظه‌ی گشودن چشم‌هایم آغاز شد و بی‌ادامه هم نماند. شاید نباید نه هرچند بی‌جهت، پای روستای او و عدم پیروزی‌ام در مباحثی که حتی تلاشی برای کسب موفقیت درشان را حقیر شمرده‌ام وسط بکشم. امروز می‌گفت، دستت رو جلو نمی‌آوری و اگر آن دست معلق در هوا یک تنه برایت صدا تولید نکند ناراحت می‌شوی. اما نمی‌شوم. نمی‌داند که همه‌چیز چقدر پیچیده‌تر و ناصاف‌تر از آن است که بشود فقط ترکه را بر تک‌دست افتاده‌ی من نشاند.