ژان پی‌یر ملویل:


« ساختن یک فیلم یعنی...
بهبود زندگی؛ آن را به دلخواه خود تنظیم کردن؛
و بازی‌های دوران کودکی را طولانی‌تر کردن. »


▪︎ زادروز جناب « ژان پی‌یر ملویل »؛ بیستم اکتبر



👤¦#Jean_Pierre_Melville
🌀¦ @Perspective_7

کاترین دنو:
• درباره برهنگی زنان


« من به‌شدت آدم خجالتی هستم. هیچ‌وقت نمی‌توانم حتی جلوی کسی کیف کوچک دستی‌ام را خالی کنم. بازی در صحنه‌های برهنه برایم خیلی طاقت‌فرساست. برای فیلم «زیبای روز»، در سخت‌ترین صحنه‌ها، برای غلبه بر حجب و حیا مجبور شدم چند نوشیدنی قوی بنوشم. آدم همیشه باید به خودش کمک کند تا به جایی که باید برسد، برسد. امیدوارم به آنجا رسیده باشم، اما جهنم بود. من حتی در خانه خودم هم زیاد برهنه نمی‌شوم. فکر نمی‌کنم بازیگران زن زیادی باشند که صحنه‌های برهنه و عاشقانه فیزیکی خیلی صریح برایشان آسان باشد. یک دلیل ساده برای اکراه زنان وجود دارد. لباس‌ها مثل بکارت جدید هستند، اما مهم‌تر از همه، زنان زیادی به بدن برهنه خود افتخار نمی‌کنند. »


▪️به مناسبت ۸۲ سالگی بانو « کاترین دنو »

• 𝑩𝒆𝒍𝒍𝒆 𝒅𝒆 𝑱𝒐𝒖𝒓 (𝟏𝟗𝟔𝟕)
• 𝑫𝒊𝒓: 𝑳𝒖𝒊𝒔 𝑩𝒖ñ𝒖𝒆𝒍


👤| #Catherine_Deneuve
🌀| @Perspective_7

پل سزان:
• درباره احساسات در هنر


« نقاشی از طبیعت کپی کردنِ شیء نیست؛ بلکه تحقق بخشیدن به احساسات خود است. و جذاب‌ترین چیز در مورد هنر، شخصیت خود آن هنرمند است. هنری که مبتنی بر احساس نباشد، اصلاً هنر نیست. این یعنی احساس اصل است؛ آغاز و پایان. هدف هنر و تکنیک آن - همه اینها در میانه قرار دارند. چرا که نبوغ، توانایی تجدید احساسات در تجربیات روزانه است و اثر هنری که با احساس آغاز نشده باشد، اصلا هنر نیست. »


• پل سزان را بسیاری پدر هنر مدرن می‌نامند. نوآوری‌های او چه در شیوهٔ اجرای نقاشی‌ها و چه در سبک، بُعدنمایی، ترکیب‌بندی و رنگ‌آمیزی آن‌ها بر هنر سدهٔ بیستم تأثیر شگرفی گذاشت. پیکاسو ترکیب‌بندی‌های سطوح او را به شیوهٔ کوبیسم گسترش داد و ماتیس متأثر از نوع رنگ‌آمیزی وی بود. از هر دو این نقاشان آمده‌است که «سزان پدر همهٔ ماست». وی در همه زندگی هنری‌اش کم‌سخن بود و از این‌رو همواره در جمع هنرمندان بیگانه به‌شمار می‌آمد از این رو وی در کهن‌سالی به شهرت رسید و مورد توجه قرار گرفت. امروز سالمرگ جناب سزان است.


🎨 Mont Sainte-Victoire with Large Pine (c.1887)

📚| #‌Art_History
👤| #Paul_Cézanne
🌀| @Perspective_7

کاترین دنو:
• درباره زنان


« من واقعاً عاشق زنان هستم. بنظرم یک زن باید باهوش، جذاب، شوخ طبع و مهربان باشد. این همان ویژگی‌هایی است که من از یک مرد انتظار دارم. من فمینیست هستم، من از سنین خیلی پایین فمینیست بودم چون از خانواده‌ای زن هستم، بنابراین این گرایش در من طبیعی است. در طول سال‌ها، درگیر آرمان‌های مختلفی برای زنان بوده‌ام. هرگز زن خطرناکی نبودم. من آن زن بلوندِ جذابی که بتواند شوهرت را از تو بگیرد، نیستم. همچنین نمی‌توانم تصور کنم که با یک زن رابطه جنسی داشته باشم. من دوستی بسیار قوی‌ای با زنی دارم که مدت‌هاست او را می‌شناسم. حتی مدتی قبل از اینکه بفهمم او لزبین است، او را می‌شناختم، اما این موضوع هیچ چیزی را در مورد رابطه من با او تغییر نداد. ولی برای سایر مردم خیلی شهوانی و تحریک‌آمیز است که در مورد احساسات من نسبت به زنان کنجکاو باشند. »


👤| #Catherine_Deneuve
🌀| @Perspective_7

● اصطلاح " آزادی مونتاژ " ؛ حد و نهایتی دارد. آزادی کامل به آشفتگی منجر می‌شود. این موضوع بستگی به فیلم و آنچه که نشان می‌دهد دارد. در مورد حرکت عادی از یک نقطه در صحنه به نقطه‌ای دیگر تمام عمل را باید نشان دارد و «قطع/کات» ناگهانی مثلا از کنار در به کنار پنجره اثر مضحک و یا معجزه‌‌آسایی دارد. کارهای تجریدی مکانی در سینما ممکن نیست. در مورد زمان نیز همینطور است. باید به هنرپیشه برای رفتن از کنار در به سمت پنجره همان مقدار زمان را داد که در عالم واقع لازم است. همچنین در یک فیلم عادی مونتاژ این امکان را نمی‌دهد که یک حادثه واحد به شکلی واقعی دوبار در «نما» های پشت سرهم تکرار شود. اگر قرار باشد که فیلم یکبار در نمای متوسط و بار دیگر نمای درشت حرکت مردی را که اسلحه می‌کشد نشان بدهد به نظر تماشاچی این حرکت بی‌معنی جلوه خواهد کرد.


📚 « هنر سینما »
✍️ نویسنده: رالف استیونسون


📚| #Cinematicterms
🌀| @Perspective_7

ژان لوک‌ گدار:
• درباره کار با حیوانات


« با شامپانزه بازی کردن مشکل است؟ نه نه. هرگز. از نظر احساسی هیچ فرقی نمی‌کند. از یک نظر مثل بازی کردن در مقابل پل نیومن است. فقط واکنش شامپانزه متفاوت است. »


• 𝑲𝒊𝒏𝒈 𝑳𝒆𝒂𝒓 (𝟏𝟗𝟖𝟕)
• 𝑫𝒊𝒓: 𝑱𝒆𝒂𝒏-𝑳𝒖𝒄 𝑮𝒐𝒅𝒂𝒓𝒅



👤| #Jean_luc_godard
🌀| @Perspective_7

• ویدئویی از پشت‌صحنه ترمیناتور ۲ (۱۹۹۱)
• ترفندها، حقه‌ها و شیوه‌های کارگردانی
• به همراه زیرنویس فارسی

• Terminator 2 (Behind the Scenes)
• Studio Binder


• 𝑻𝒆𝒓𝒎𝒊𝒏𝒂𝒕𝒐𝒓 𝟐: 𝑱𝒖𝒅𝒈𝒎𝒆𝒏𝒕 𝑫𝒂𝒚 (𝟏𝟗𝟗𝟏)
• 𝑫𝒊𝒓𝒆𝒄𝒕𝒐𝒓: 𝑱𝒂𝒎𝒆𝒔 𝑪𝒂𝒎𝒆𝒓𝒐𝒏


🎬| #Behind_The_Scene
👤| #James_Cameron
🌀| @Perspective_7

▪️هنر ایران (۴)
▪️هنر دوران اسلامی


• موسیقی؛ مجسمه‌سازی و سفالگری


در بررسی تاریخی اشاره به این نکته لازم است که هنر اسلامی یک‌باره با ظهور اسلام، پدیدار نشده است. زیرا ساکنان شبه‌جزیره عربستان به خصوص قبایل بیابانگرد، سنت هنری خاصی نداشتند. ویژگی‌های اساسی هنر اسلامی در حدود یک قرن پس از رحلت پیامبر، و در اواخر خلافت امویان (۴۱/۶۶۱ ق–۱۳۲/۷۵۰ق) شکل گرفتند. پیش از این هنری التقاطی تحت تاثیر سنت‌های بیزانسی و ایرانی رخ نمود که حتی مظاهر شرک‌آمیز در آن اندک بود.

صنعتگران دوران اموی، بیشتر سوری، مصری و ایرانی بودند که براساس سنت‌های خاص خود کار می‌کردند. نه فقط کوشک‌ها و کاخ‌های ییلاقی امیران اموی یادآور بناهای رومی و ساسانی بودند بلکه در آرایش آن‌ها از الگوهای نقاشی هلنیستی، مجسمه‌سازی ساسانی و قبطی (مصری) و موزاییک رومی استفاده می‌شد (مثلاً، دیوارنگاره های مکشوف در قُصَیر اِمرَه با صحنه‌های شکار، زنان عریان و درباریان، به روشنی سنت هلنیستی را نشان می‌دهد. و نیز در برخی نقاشی‌های قصرالحیر، سنت هنر تصویری ایران باستان مشهود است)

با این حال ضرورت ساختن مسجد برای اجرای نماز جماعت به تدریج نوعی معماری را به‌وجود آورد که پایه‌های هنر اسلامی در آن شکل گرفت. در واقع مسجد جامع اموی در دمشق، آغازی در تحول معماری اسلامی بود که بعداً با مسجد جامع قُرطبه (در اسپانیا) و مسجد جامع ابن‌طولون (مصر) مراحل کمال را پیمود. بدین سان هنر اسلامی تا سده دوم هجری خصوصیاتی را کسب کرد که تا قرن‌های بعد پایدار ماند.

• موسیقی به معنی آواز یا اجرای موسیقی در عرصه عمومی یا محافل خصوصی در مناطق مختلف مسلمان‌نشین است که شامل کشورهای عربی در منطقه مرکزی جهان اسلام و خاور میانه، شمال آفریقا، ایران، آسیای مرکزی و جنوب آسیا می‌شود. از آنجایی که اسلام شامل چندین مذهب، قوم و ملیت است سبک‌های موسیقایی مختلف بومی در مناطق مختلف شکل گرفته‌است.

برخی از نظریه‌پردازان اسلامی موسیقی را «غنا» دانسته و آن را حرام شمرده‌اند اما برخی دیگر این نکته را شامل فقط برخی از انواع موسیقی می‌دانند. اغلب علمای شیعه آوازخوانی انفرادی زنان را حرام می‌دانند. در مورد رقص به‌ویژه رقص بانوان نیز نظر غالب علما بر حرمت داشتن آن است. با این وجود گزارش‌هایی از رقص و آواز بانوان از سده‌های اولیه اسلامی تاکنون در کلیه جوامع اسلامی موجود است.

• سفالگری و وسایل و محصولات مختلف از سفال و سرامیک در تمامی مناطق مسلمان‌نشین با اندکی اختلاف در نوع مواد اولیه، رنگ و طرح‌های تزئینی همواره تولید می‌شده‌است؛ از این رو محصولات هر ناحیه به خوبی قابل تشخیص از فراورده‌های سایر نقاط است. بسیاری از نقوش تزئینی این سفالینه‌ها از آثار برجسته هنری به‌شمار می‌آیند. همچنین کاشی‌کاری به عنوان پوششی تزئینی برای ساختمان‌ها به‌ویژه در ایران و آسیای مرکزی رشد شگرفی را تجربه کرده‌است و از مفاخر هنر اسلامی و بلکه هنر جهانی محسوب می‌شوند. انواع مختلف خطوط خوشنویسی که در سفالگری و کاشی‌کاری مورد استفاده قرار می‌گیرند عبارتند از شامل کوفی، خط نسخ، ثلث، طغرا، ریحان، محقق، نستعلیق، خط سبحان.

• مجسمه‌سازی نیز در هنر اسلامی بسیار محدود و تقریباً ممنوع بود؛ با این وجود تقریباً در همه سرزمین‌ها و دوران‌های اسلامی به نمونه‌هایی از آن برمی‌خوریم و انواعی از نقوش برجسته ارزشمند و شگرف بر روی کتیبه‌های آجری و گچی، ظروف فلزی و چوبی یا ساخته شده از عاج و مانند آن همواره اجرا شده‌است.


🔗 (ادامه دارد...)
📚 کتاب « هنر، معماری و فرهنگ اسلامی »
✍️ پژوهشگران: مریلین جنکینز؛ ریچارد اتینگهاوزن


📚| #‌Art_History
🌀| @Perspective_7

‍ ژان پی‌یر ملویل:
• سکانس افتتاحیه ارتش سایه‌ها


▪️اعضای حقیقی نهضت مقاومت فیلم را خیلی دوست داشتند، این طور نیست؟

▫️بله؛ نامه‌های زیبایی دریافت کردم و وقتی فیلم را در نمایش خصوصی به بیست شش عضو بالای نهضت مقاومت نشان دادم، توانستم شاهد تأثرشان باشم. آنها همه ژربیه، ژردی و فلیکس بودند. آنری فرنه به من گفت: « در دسامبر ۱۹۴۲، به عنوان رئیس جنبش مبارزه مجبور شدم به پاریس برگردم با وجودی که هیچ تمایل نداشتم شهر اشغال شده را ببینم. وقتی در ایستگاه مترو اتوال پیاده شدم، بالای سرم صدای پا شنیدم این صدای آهنگین خیلی تعجبم را برانگیخت. وقتی به شانزه‌لیزه رسیدم ارتش آلمان را دیدم که در سکوت رژه می‌رفتند. در یک لحظه سربازان مارش را شروع کردند؛ و شما این را در ابتدای فیلم‌تان بازسازی کردید؟! » می‌دانید برای صداگذاری این صحنه از صدای واقعی پای آلمان‌ها استفاده کردم؟ تقلیدناپذیر است. فیلم‌برداری یک رژه آلمانی در شانزه‌لیزه یک ایده جنون‌آمیز بود. حتی امروز باورم نمی‌شود که توانستم این نما را بگیرم. هیچ‌کس قبل از من موفق به این کار نشده است. حتی وینسنت مینه‌لی برای چهار سوار آخرالزمان (۱۹۶۲) چرا که از زمان جنگ جهانی اول یک سنتی به وجود آمد که حتی حضور بازیگران را با یونیفورم آلمانی در شانزه‌لیزه ممنوع می‌کرد. یک آلمانی می‌خواست به هر قیمتی این نما را از من بخرد چون در آلمان فقط تصاویر سیاه و سفید از رژه دارند. برای گرفتن این نما که شاید گران‌قیمت‌ترین نما در تاریخ سینمای فرانسه باشد، بیست و پنج میلیون آب خورد. ابتدا به من خیابان لنا را دادند تا بتوانم چند بار تمرین کنیم. ساعت سه شب تمام رفت و آمدها متوقف شد، برای نورپردازی فقط چراغ‌های گازی روشن شدند و افراد یونیفرم پوشیده رژه رفتند. نمایشی رؤیایی بود. واگنرگونه. این در فیلم نیامد. قسم می‌خورم که منقلب شده بودم. بعد، ترسیدم. وقتی آن‌موقع در شانزه‌لیزه فیلم‌برداری می‌کردم از خودم پرسیدم ساعت شش صبح چه پیش خواهد آمد. می‌دانید، در تمام نماهایی که در زندگی‌ام گرفته‌ام دو نما هست که به آنها واقعاً افتخار می‌کنم. همین نماست و نمای دقیقه ۹ و ۳۸ ثانیه فیلم کلاه.



▪︎ ویدیو: سکانس افتتاحیه ارتش‌سایه‌ها
▪︎ در مصاحبه‌ای با روی نوگی‌یرا (۱۹۷۳)


👤¦ #Jean_Pierre_Melville
🌀¦ @Perspective_7

سیدنی لومت:
• درباره طولانی شدن فیلم


« طولانی بودن بیش از حد فیلم
یکی از مواردی است که اغلب منجر به
نابودی فیلم در اتاق تدوین می‌شود. »



👤| #Sidney_Lumet
🌀| @Perspective_7

آرتور میلر:
• درباره وظیفه نویسنده


« به نظرم وظیفه نویسنده این است که به مردم آنچه را که انتخاب کرده‌اند فراموش کنند، یادآوری کند. من بعنوان یک نویسنده، همیشه معتقد بوده‌ام که اگرچه کارم و خودم در هر دوره‌ای که درباره‌اش می‌نویسم، جای گرفته‌ام، اما واضح است که باید به بادهایی هم که در فرهنگ روز می‌وزند، حساس باشم. همیشه احساس کرده‌ام که مسئله، پرداختن به مشکل به صورت انتزاعی نیست بلکه پرداختن به افرادی است که در آن مشکل گرفتارند. یعنی تأکید بر افراد مهم‌تر است. مطمئنم نویسنده‌هایی هم هستند که بجای همدردی تاجرهای خوبی می‌شوند، اما من هیچ‌وقت هیچ‌‌یک از آنان را ندیده‌ام. در عوض نویسنده باید در مشکل، حاضر باشد؛ او هرگز نمی‌تواند در یک طرف آن باشد. او باید توسط مشکل به خطر بیفتد. نگرش‌های خودش باید در آن آزمایش شود. بهترین اثری که هر کسی تا به حال نوشته، اثری است که همیشه در آستانه‌ی شرمساری اوست. »


👤| #Arthur_Miller
🌀| @Perspective_7

▪︎ پروتاگونیست از نگاه لیندا آرنسون
▪︎ فیلمنامه‌نویسی در قرن ۲۱


• پروتاگونیست، کسی است که فیلم درباره اوست.

• فیلم، بنوعی داستانِ پروتاگونیست است.

• پروتاگونیست، بیشترین زمان ممکن در فیلم دیده می‌شود.

• پروتاگونیست، جذاب‌ترین شخصیت فیلم به شمار می‌رود.

• پروتاگونیست، کنش را پیش برده و تصمیم‌گیری با اوست.

• پروتاگونیست، منفعل و اهل واکنش نشان ندادن نیست. واکنش تمامیت او نیست، بلکه ممزوج با کنش‌مندی او در پیشبرد داستان و مواجهه با جهان اثر است.

• پروتاگونیست، زاویه دید عادی، فردی، متشخص و مشخص دارد.

• پروتاگونیست، کسی‌است که درون ذهنش قرار داریم و با او همذات‌پنداری می‌کنیم.

• پروتاگونیست نمی‌میرد، مگر انتهای کار، بنابر ایجاب و التزام.

• پروتاگونیست، کسی است که دیگران زندگی اورا تحت فشار می‌گذارد و نیز او با کنش‌هایش، زندگی آنان را تحت فشار می‌گذارد.

• پروتاگونیست بطور همیشه در نقاط اوج، شخصیت مرکزی است.

• پروتاگونیست، کسی است که ساختار رایج سه پرده‌ای را پشت سر گذاشته باشد.

• پروتاگونیست، خط کنش را مشخص نمی‌کند، مگر آنکه او از قبل شناسا و مشخص شده باشد.

📇| #ScreenWriting
🌀| @Perspective_7

متیو پری:
• درباره قوه شوخ‌طبعی


«وقتی جوان‌تر بودم، از شوخ‌طبعی به‌عنوان ابزاری برای جلوگیری از جدی شدن بیش از حد با مردم استفاده می‌کردم - اگر مسائل عاطفی عمیقی در جریان بود، برای آرام کردن اوضاع شوخی می‌کردم، و وقتی حدود پانزده سالم بود فهمیدم که می‌توان شغلی در خنداندن مردم پیدا کرد و می‌توانی برای انجام این کار پول دربیاوری. این برای من دیوانه‌کننده بود. در رابطه با زنان هم همینطور. می‌گویند زنان مردی را دوست دارند که بتواند آنها را بخنداند، و من متوجه شده‌ام که اگر بتوانید در قرارهای اول و دوم، زنی را بخندانید، پس کارتان خوب است. اما در خصوص چندلر، باید بگویم او کسی است که همه فکر می‌کنند او با زن‌ها خوب کنار می‌آید اما او زیادی فکر می‌کند و همیشه حرف اشتباه می‌زند. »


▪️به بهانه سالمرگ متیو پری؛ بازیگر فرندز


👤| #Matthew_Perry
🌀| @Perspective_7

▪️درباب تجمع و پرخاشگری


لورنتز جدا از پیوندی که میان اجراهای حیوانی و انسانی می‌دهد، پیوندی میان پرخاشگری و تجمع نیز بر قرار می‌کند. بنا به گفته او، تاثیر بنیادی انجام رفتار پرخاشگرانه از لحاظ آیینی جدا ساختن افراد از یکدیگر نیست بلکه بهم پیوستن آنهاست. من درستی این مدعا را در پاپوآ گینه‌ی نو و نیز در کارگاه‌ها و تمرین‌های آماده‌سازی خودم که در آن‌ها، آزاد ساختن «احساسات ناخوشایند» در حین تمرین‌ها (آیین‌های محلی) به تقویت پیوندهای مستحکم میان اعضای گروه مشارکت‌کننده منحرف می‌شد، به عین مشاهده کردم. لذا در دو سطح به‌طور همزمان - سطح درام و سطح تئاتر - پرخاشگری و تجمع گروهی - اگر پرخاشگری در قالب آیین یا به مثابه آیین تعیّن یابد - اغلب پشتیبان یکدیگرند.


📚 « نظریه‌ اجرا »
✍️ نویسنده: ریچارد شکنر


🎭¦ #About_Theatre
🌀| @Perspective_7

کلود للوش:
• درباره فیلم خوب


« وقتی یک فیلم خوب است، تماشاگران احساس می‌کنند که خودشان بازیگر آن هستند. چیزی که من در فیلم دوست دارم تماشای فیلم نیست، بلکه زیستن با فیلم است. فیلمنامه با ذهن خودآگاه و موسیقی با ذهن ناخودآگاه صحبت می‌کند. ناخودآگاه ما به ما می‌گوید که ما جاودانه هستیم، اما خودآگاه ما به ما می‌گوید که فانی هستیم. موسیقی بخشی از ابدیت است. اگر خدا وجود داشته باشد، او آهنگساز است. »

▪︎ زادروز ۸۸ سالگی کلود باراک جوزف للوش

• کلود للوش به خاطر فیلم ملودرام عاشقانه خود با نام «یک مرد و یک زن» در سال ۱۹۶۶ مورد تحسین منتقدان قرار گرفت. در سی و نهمین دوره جوایز اسکار در سال ۱۹۶۷، «یک مرد و یک زن» برنده جایزه بهترین فیلمنامه اصلی و بهترین فیلم خارجی زبان شد. کلود للوش همچنین نامزد دریافت جایزه بهترین کارگردانی شد، در حالی که فیلم‌های او از دهه ۱۹۶۰ برای او شهرت بین‌المللی به ارمغان آورده‌اند، روش‌ها و سبک فیلم للوش به دلیل جلب توجه منتقدان شناخته شده است.

👤| #Claude_Lelouch
🌀| @Perspective_7

کلود للوش:
• درباره عشق و بازیگران


« داستان‌های عاشقانه عنصر ثابت فیلم‌های من هستند. من «عشق» را مهم‌ترین وظیفه بشریت می‌دانم. من به بازیگرانم هم عشق می‌ورزم و با بازیگرانم طوری رفتار می‌کنم که انگار افرادی هستند که دوست‌شان دارم. آنها می‌خواهند حالم را خوب کنند و مرا خوشحال کنند و من هم می‌خواهم آنها را خوشحال کنم. ما در یک رابطه حرفه‌ای نیستیم، ما در یک رابطه پرشور هستیم. »


• 𝑨 𝑴𝒂𝒏 𝒂𝒏𝒅 𝒂 𝑾𝒐𝒎𝒂𝒏 (𝟏𝟗𝟔𝟔)
• 𝑫𝒊𝒓: 𝑪𝒍𝒂𝒖𝒅𝒆 𝑳𝒆𝒍𝒐𝒖𝒄𝒉


👤| #Claude_Lelouch
🌀| @Perspective_7

ژان رنوآر:
• درباره نقاشی و سینما
• گفتگو با رنوار؛ پنه‌لوپه گیلیات (۱۹۷۵)


« من مخالف مضامین و سوژه‌های عالی هستم... شما نمی‌توانید یک ایده را فیلم کنید. دوربین ابزاری برای ثبت تأثیر فیزیکی است. اصلا درست باشد بگوییم که در میان جویندگان حقیقت، شاید تنها نقاشان به کشف راز تعادل نیروهای جهان و در نتیجه به کمال انسان نزدیک‌تر شده باشند. چون معتقدم که کمال، سینما را ناقص می‌کند. »


👤| #Jean_Renoir
🌀| @Perspective_7

🔻 Nosferatu (2024)
📽 Dir: Robert Eggers


🔺 The Girl by the Window (1893)
🎨 Painter: Edvard Munch



◽️ | #Reference
🌀 | @Perspective_7

پیرو پائولو پازولینی:
• دربارۀ هنرمند معترض


« یک هنرمند، اگر بی‌غرض و پرشور باشد، همیشه یک اعتراض زنده است. همین که دهانش را باز می‌کند، اعتراض است: علیه سازشکاری، علیه آنچه رسمی، عمومی یا ملی است، علیه آنچه دیگران با آن احساس راحتی می‌کنند، بنابراین به محض اینکه دهانش را باز می‌کند، هنرمند درگیر است، زیرا باز کردن دهانش همیشه رسوایی‌آور است. »



▪️به بهانۀ سالمرگ پیرو پائولو پازولینی (November 2, 1975)


👤| #Pier_Paolo_Pasolini
🌀| @Perspective_7

لوچینو ویسکونتی:
• درباره کارگردانی

« وقتی اپرایی را کارگردانی می‌کنم، خواب یک فیلم را می‌بینم، وقتی روی یک فیلم کار می‌کنم، خواب یک اپرا را می‌بینم و وقتی روی یک نمایش کار می‌کنم، خواب موسیقی را می‌بینم. کار کردن در یک زمینه‌ی دیگر یک تغییر است، یک استراحت. همیشه باید با لذت کار کنید. اگر کار را با لذت انجام ندهید، بد است. »

• امروز زادروز لوچینو ویسکونتی است. یکی از پدران نئورئالیسم سینما. هرچند بعدها تغییر مسیر داد اما، پنهانی‌ترین جنبه‌ی ویسکونتی «مقاومت» است. کمونیسم برای ویسکونتی یک مذهب سکولار بود که باید به عنوان یک مأموریت زندگی می‌شد. او که آخرین اشراف‌زاده، کاتولیک و همجنس‌گرا بود، به حزب کمونیست ایتالیا (PCI) پیوست. در پس‌زمینه «زمین می‌لرزد»، دوستی او با تولیاتی و ساخت فیلم که توسط PCI تأمین مالی شد جیب حزب و ویسکونتی را خالی کرد. او با رویگردانی از نئورئالیسم، از دهه ۶۰ به بعد، به لطف ترکیب‌بندی‌های منحصر به فردش از خاستگاه اشرافی و طبقات بالا، تحلیل‌های اجتماعی درخشانی را با زبان بصری در آثارش خلق کرد.

• 𝑻𝒉𝒆 𝑳𝒆𝒐𝒑𝒂𝒓𝒅 (𝟏𝟗𝟔𝟑)
• 𝑫𝒊𝒓: 𝑳𝒖𝒄𝒉𝒊𝒏𝒐 𝑽𝒊𝒔𝒄𝒐𝒏𝒕𝒊

👤| #Luchino_Visconti
🌀| @Perspective_7

مارتین اسکورسیزی:
• درباره لوچینو ویسکونتی


« ویسکونتی از شاخه میلانی یکی از قدیمی‌ترین خانواده‌های اروپا بود که ریشه‌های آن به اوایل قرن سیزدهم برمی‌گردد. او می‌توانست به عنوان شخصیتی در یکی از فیلم‌های خودش درباره اشراف، مانند سنسو یا پلنگ، ظاهر شود - این زندگی‌ای است که او در آن متولد شده بود. اما در برهه‌ای از دهه ۱۹۳۰، اشتیاق او به تئاتر، اپرا و سینما او را در مسیری کاملاً متفاوت قرار داد [...] او اغلب به عنوان یک هنرمند سیاسی بزرگ شناخته شده است، اما این توصیف بسیار محدودکننده و منجمد است. درک او از تاریخ اروپا گسترده بود و او زندگی ثروتمندان و قدرتمندان را از نزدیک می‌شناخت - اما در برهه‌ای از زمان، او به درک روی دیگر زندگی، یعنی زندگی فقرا و ناتوانان، کشیده شد. او درک عمیقی از شیوه خاصی داشت که در آن کاملاً همه، از ماهیگیران سیسیلی در اثر کلاسیک نئورئالیستی‌اش، زمین می‌لرزد، گرفته تا اشراف ونیزی در سنسو، تحت تأثیر جنبش‌های بزرگ تاریخ قرار می‌گرفتند. »

👤| #Martin_Scorsese
👤| #Luchino_Visconti
🌀| @Perspective_7