واقعا شانس ما رو... حیف نیست؟

عاشق اونجای ویسم که میگه: من ظرفا رو همینجوریشم می‌شورم.
بعد مکث میکنه میگه: بعضی‌وقتا

اگر شرکت عزیزمون فردا رو تعطیل کنه خودمو یه انبه مهمون میکنم.

یکی آدم صبحه یکی آدم شب. من آدم 9 تا 11/30 ام.

دلم برای وقتی که آبان دیالوگ فیلما رو میگفت یا موسیقی متن‌شونو میذاشت و من حدس‌شون میزدم تنگ شده.

آدم چجوری کم کم به بودن عادت میکنه.

"ببخشید که پا به پات گریه نکردیم"

تعطیل نکرد و من دوتا انبه گرفتم.

من معروف نبودم به نوشتن متن‌های طولانی؟ چی شد؟
کم‌گوی و گزیده گوی؟ چون دُر؟

اااا واقعا نیستیا...

فردام مثل امروز همه‌چی سخته عزیزم...

من متاسفانه حمومم حموم می‌کنم و میام بیرون.

چقدر آدم‌ها حرف دارن برای گفتن.

و چقدر گوش نیست برای شنیدن.

با ذکر "مکن ای صبح طلوع" و یاداوری اینکه "چشم بهم بزنی هفته تمومه"، میریم برای صبح شنبه.

یه حالت مسخره باباتم خاصی دارم ولی همه میگن اشکال نداره یه مدت مسخره باباش باش.

به سراغ من اگر می‌آیید، انبه بیاورید.

من می‌تونم حرفامو تو یه کانال برای هزار نفر یا اصلا بگو پنج نفر بنویسم، ولی نمیتونم برم تو چت یکی براش رندوم تعریف کنم.

امروز شبیه دخترای خسته فیلمای کمدی رمانتیک دهه 90 ام..

آدم چجوری به دلش حالی کنه که تنگ شده؟

کی فکرشو میکرد یه روزی تو خونه خودم روی ریپیت بمرانی گوش بدم؟