أحببتك بكل الطرق و أولها الصمت!

Belonging is actually fun!

روزی که تمام موارد to do listم تیک بخوره مسلما روزیه که صبحش مردم و رفتم بهشت.

با هر تشکرشون یه جون به جونام اضافه میشه.
تشکر کردن خیلی خوبه، مثلا من الان نوار جون‌هام سبز شده!

احساس می‌کنم دیگه بسّه!

استاد باکتری‌مون اول ترم یه جمله طلایی گفت:
بچه‌ها یه چیزی بهتون میگم به هیشکی نگید! شما ۴۰٪ DNAتون با موز یکیه!
من امشب احساس می‌کنم ۱۰۰٪م با موز یکیه.
شما چند درصدتون با موز یکیه؟

#صدروزقدردانی
روز شیشم.

برای اینکه زمان میگذره، آدم عبور میکنه، روزای سخت رد میشن و امید به صبح هست، شکرگزارم.

امروز وسط ساعت‌های اشکی، یکی از همکلاسی‌ها یه چیزی گفت که خنده‌م گرفت. همکلاسی برگشت نگام کرد لبخند زد.
امروز؟ ۱۱۰٪ موز له‌شده‌ای که یهو خنده‌ش گرفت.
[انگار مغزمون براش مهم نیست که خنده‌مون میاد یا نه، هر وقت دلش بخواد ریزوریوسو واسه خودش منقبض می‌کنه.]

امروز مثل اون قسمت از HIMYM بود که رابین فهمیده بود نمی‌تونست بچه‌دار بشه و حالش بد بود ولی دلش نمی‌خواست به دوستاش بگه که چرا حالش بده و تد دائم بهش اصرار می‌کرد که بگو چته که حالتو بهتر بکنم، رابین هم می‌گفت تو مسئول بهتر کردن حال من نیستی!
آخر داستان هم تد رابینو خوشحال کرد و یه چیزی توی این مایه‌ها گفت:
If you don’t wanna tell me what’s wrong, that’s ok. But you can never stop me from trying to make you feel better.
امروز پنج تا تد داشتم و بابتشون از جهان سپاس‌گزارم.

می‌دونید که وقتی همه‌ی اطرافیانتون به یکی از خصوصیات شخصیتی‌تون برچسب بیماری بزنن و یک روانشناس بیاد بگه این خصوصیتْ بیماری نیست چه کیفی میده؟
#سمیرا

یه حفره‌ی بزرگ و عمیقْ قلبمو پر کرد و حالا کو اقیانوس که پرش کنه؟

با نوک انگشتام امروزو لمس می‌کنم، یادم نره کاش امروزو بعد از یک هفته‌ی دشوار ✨
[شش از دوازده]

امان از این لنگر ذهن که هر چی رو به هر چی دلش بخواد ربط میده. 🙄

خدایا اگر این پاییز و زمستون سرما نخورم قول میدم سعی کنم آدم بهتری بشم.

یک بار که خیلی درد می‌کردم، گفتی: در این جهان درد زیاد هست اما درمان هم هست.
و دستم را گرفتی.
[everything is blue]

امروز از معدود یکشنبه‌هاییه که میشه از این استفاده کرد.

باید به خاطر آدم‌هایی که به سوالات بی‌انتهام جواب میدن ممنون باشم.

یادته؟

هفته پیش این موقع کمپین بودم، همین موقع‌ها داشتم اپروچمو برای سرگروه توضیح می‌دادم، گفت: روشتو خیلی دوست دارم! گفتم: پس چرا جواب نداد؟ چرا نگفت دیگه سیگار نمیکشه؟ گفت: ولی راضی شد بعد از ۱۲ سال سیگار کشیدن، کم‌کم کمش بکنه! گفتم: یعنی این یک شکست نیست؟ گفت: نه! هیچ اپروچی در این زمینه شکست نیست!

تموم شده، امروز شد دو ماه که تموم شده و من هنوز وقتی یادش میفتم گریه‌م می‌گیره، هنوز حال همه‌مون بده! به قول مینا، یه جمع ۱۵-۱۶ نفره ایم که همه‌مون به یه نحوی traumatized شدیم و باید group-therapy بشیم. باید حرف بزنیم!
#IRAP
پ.ن: دیروز وقتی داشتم در موردش حرف می‌زدم، گفتم “تجربه‌ی شکست‌خورده‌م”. آیرپ مال من نبود، من کوچکترین قسمتش بودم اما تجربه‌ی آیرپ برای من پر از درد و شکست بود، پر از چیزی که به قول رئیس، “باید رها کرد و رفت.”