هی تو سرم ازت می‌پرسم «خوبی؟»

بیا فرار کنیم و هیچوقت برنگردیم.

الان فقط نیاز دارم که روی بلندی بیمارستان محبوبم بشینم و یکی کنارم بشینه که بتونه بدون معذب شدن، سکوت کنه و قهوهٔ عزیزمون رو بخوریم و هیچی نگیم و اون وسط هم اگر همو بغل کردیم چه بهتر.

من ممکنه یکی رو خیلی دوست داشته باشم و از معاشرت باهاش لذت ببرم ولی همزمان وقتی بهش میرسم، قدرت تکلمم رو از دست بدم و چیزی برای گفتن نداشته باشم.

امروز، اون لحظه‌ای که چشمام روی میکروسکوپ فیکس شد و تونستم قرنیه و لنز رو ببینم، وارد core memoryم شد. بهشت بود. بهشت.

این که تموم شدنش دست خودمه، بهم حس قدرت میده.

شاید وقتی دیگر، شایدم هیچ وقت.

و خب گاهی بخشیدن، یعنی اجازه داری دوباره تکرارش کنی.

Look at the stars, look how they shine for you.

“نه فراموش می‌کنیم، نه می‌بخشیم. “
[زن زندگی آزادی]

“خون، خون، دریای خون…”

من هر روز:
پس کی فارغ‌التحصیل میشم؟

I’m fine. Yes, broken, but fine.

اگر حراست زنگ زد می‌گید برن کمیته انضباطی نامه بزنن. با تلفن پا نمی‌شید برید.
اگر رفتید و اتهامی وارد کردند می‌گید باید ثابت کنند. اونی که توی فیلمه اصلا شما نیستید. اون تایم شما اصلا کتابخونه/ سرکلاس/ خونه بودید. امضا خواستند؟ نمی‌دید. اقرار به جرم نکرده خواستند؟ نمی‌کنید. گوشی خواستند؟ نمیدید. زنگ بارون کردند؟ نایت مود و قرص خواب.

پس از هر گلوله باران، کور، دست بر تن درختان هر خیابان وطن باید گذاشت تا به خط بریل بخوانی
چه آرزوهای جوانی زخم شده‌اند.

هرچی هم از من بره، امروز و اتفاقاتش ازم نمیره.