پنجشنبه های "پرسش"
تهران: سیاستگذاریِ بازتولید بحران
پرویز صداقت
عباس کاظمی
حسین راغفر
ورود برای تمامی علاقمندان آزاد و رایگان است.
88822010-88837647
@porseshiha

#سخنرانی #شهر
https://news.1rj.ru/str/Varijkazemi

عباس کاظمی
@varijkazemi

دکتر سید ضیاء هاشمی را از سال 1371 می شناسم. از آن سال تاکنون وی مرام و منش اعتدالی خود را حفظ کرد. اگرچه امروزه اعتدال نوعی شعار سیاسی شده است اما شخصیت وی همیشه اعتدالی بوده است.چه زمانی که در تحکیم وحدت بوده و چه در مدیریت جهاد دانشگاهی و صد البته تجربه مدیریتی در دانشگاه تهران و وزارت علوم.
دکتر هاشمی هم از سابقه نیرومند حوزوی و هم دانشگاهی و هم از تجربه مدیریتی خوب و شبکه ارتباطی قوی برخوردار است. همه اینها را باید در کنار شجاعت وی در برابر نیروهای خودسر و تمامیت خواه قرار داد. تجربه نشان داده است که او توان رویارویی با قدرتهای پنهان و در عین حال همه جایی را دارد.
ما حضور وی را به عنوان سرپرست وزارت علوم قدر می دانیم و امیداواریم ذیل مدیریت وی به علوم انسانی توجه ویژه ای شود، و از سویی دیگر به روی مسائل دانشگاه به طور مشخص تمرکز شود. مسائلی چون بیکاری، کیفیت پایین علمی کلاسها، ضعف اجتماعات علمی در دانشگاه، اشتباه گرفتن استقلال علمی با خودسری گروههای علمی دانشکده ای، بی انگیزگی و عدم چشم انداز امید بخش در میان دانشجویان تحصیلات تکمیلی تنها بخشی از موضوعات نیازمند توجه است. ما انتظار و توقع داریم جامعه شناسی چون او دانشگاه را از سیاست زدگی دور نگاه دارد و دردهای اجتماعی و علمی آن را تسکین دهد.

شهر و شهروندی در آئینه فاجعه #پلاسکو – #آزادی_اندیشه، شماره ۴
نشریه آزادی اندیشه، نشریه انجمنی است به همین نام که وظیفه خود را دفاع از حیثیت و جایگاه علوم انسانی و اجتماعی در ایران قرار داده است.
موضوع نشریه شماره ۴ انجمن آزادی اندیشه شهر و شهروندی است.
در آن مطالبی منتشر شده از:
مسعود اسماعیل لو، کاظم کردوانی، محمدرفیع محمودیان، علی میرسپاسی، محمدرضا نیکفر و صدیقه وسمقی.
نشریه آزادی اندیشه را می‌توانید از سایت انجمن دانلود کنید و یا به طور مستقیم از پست بعدی به صورت فایل PDF
https://www.tribunezamaneh.com/archives/132302
—---------------------------------------------—
◄ برای دریافت فیلترشکن «سایفون» زمانه، یک ایمیل خالی ارسال کنید به:
zamaneh@psiphon3.com
—---------------------------------------------—
◄ کانال زمانه در تلگرام:
https://telegram.me/radiozamaneh
◄ زمانه در اینستاگرام:
http://www.instagram.com/radiozamaneh
◄ زمانه در توئیتر
https://twitter.com/radiozamaneh

شهر و شهروندی در آئینه فاجعه #پلاسکو – #آزادی_اندیشه، شماره ۴

دژهای دانشکده ای
عباس کاظمی
@varijkazemi
یکی از معضلات جدی اجتماع علمی و شکل گیری جریان سالم علمی در دانشگاههای ما، گروههای علمی دانشکده ای هستند. هر گروه، مجموعه ای از افرادی معدود هستند که ذیل یک نام گرد هم امده اند (مثلا گروه زیست شناسی سلولی و ملکولی یا گروه انسانشناسی و الخ ) این گروهها از یک نظر به شکل قبیله ای عمل می کنند و از طریق غیریت سازی های بیرونی، کار خود را جلو می برند. اول اینکه گروه الف با گروه ب در یک دانشکده دشمنی آشکار و پنهان دارد. مثلا به سختی یک دانشجو در گروه الف می تواند با یک استاد در گروه ب در یک دانشکده پایان نامه بردارد. حتی استاد به سادگی در گروه دیگر دعوت نمی شود. پایان نامه و درس در حکم ناموسهای قبیله ای عمل می کنند. اعضا به سادگی نمی توانند بدان نزدیک شوند. پس از یک نظر، تخاصمی میان گروههای علمی متعدد درون یک دانشکده وجود دارد.(دانشکده های ما بیشتر صحنه جنگ هستند تا وفاق). دوم اینکه، میدان جنگ دیگری میان یک گروه در دانشگاه الف با همان گروه در دانشگاه ب وجود دارد. تقریبا محال است که دانشجویی بتواند از استاد مرتبط با همان تخصص در دانشگاه دیگر پایان نامه بردارد. عمدتا گفته می شود تا درون گروه متخصص وجود دارد دلیلی برای استفاده از بیرون نیست(معدودی از گروههای علمی از این قاعده مستثنی هستند). همین مانع،علل بسیاری از بی رغبتی دانشجویان بر سر انحصار درسها و موضوعات توسط استادان تکراری شده است.
@varijkazemi
مجموعه اینها نشان می دهد که هر گروه علمی بیش از آنکه تابع هنجارهای دموکراتیک باشند بیشتر به صورت قبیله ای در آمده اند و از طریق دشمنی ساختگی و دروغین میان "ما" و "آنها " به هویت سازی دست می زنند. گروهها، امروزه مانند دژهای نفود ناپذیری شدند که بیشتر مانع توسعه علمی در ایران هستند. آنها موجب راکد شدن فضای علمی و ایجاد حس ناامیدی و بی انگیزگی در میان دانشجویان شده اند.
این در حالی است که این قبیله های دانشکده ای کوچک به دلیل تخریب مستمر اعضای خود، بدبینی به یکدیگر درون یک گروه، سرمایه اجتماعی خود را به شدت پایین آورده اند .
رشد علمی تنها در چاپ مقالات تکراری، کپی وار و صنعتی شده تعریف نمی شود. رشد علمی را در ارتقای تعاملات علمی درون و برون گروهی باید جست و جو کرد و تا زمانی که دیوارهای این برجها شکسته نشود اتفاق علمی خاصی در دانشگاههای کشور نمی افتد. بیاید در شکستن دیوارها پیش قدم باشیم، استادهای گروههای دیگر را ساده تر بپذیریم، حق نسق درسها را از درون گروهها برداریم، پایان نامه ها را بر اساس شایستگی های رشته ای و علایق دانشجویان توزیع کنیم. بیاید درب اتاقهای یکدیگر را بزنیم و در مورد دغدغه های علمی یکدیگر پرس و جو کنیم. بیائید از قبایل علمی به سمت اجتماع علمی گام برداریم.
عباس کاظمی
@varijkazemi

#یاد_داشت

@DrNematallahFazeli

📝 یادداشت دکتر نعمت الله فاضلی با عنوان

🔶 مسأله سواد آکادمیک 🔶

🔹 نشریه رسانه فرهنگ، اردیبهشت 1396🔹

🔵 دکتر فاضلی در این یادداشت به تحلیل مساله سواد آکادمیک در نظام آموزش عالی ایران می پردازد و معتقد است یکی از مهمترین رسالت های آموزش عالی، گسترش ظرفیت ها و قابلیت های شناختی و مهارتی دانشجویان و دانشگاهیان در خواندن، نوشتن و اندیشیدن خلاق است.

✅ از دیدگاه سواد آکادمیک، صرف توانایی روخوانی یک متن دانشگاهی، توانایی خواندن محسوب نمی شود.

🔻 کسی سواد آکادمیک دارد که می تواند متن های حرفه ای رشته خود را به نحو فعالانه و خلاقانه بخواند.

🔻خواندن آکادمیک به معنای توانایی و تسلط بر درک مفهومی و انتقادی از متن هاست، به طوری که خواننده دانشگاهی بعد از مطالعه متن بتواند پرسش های انتقادی درباره آن طرح کند.

🔻خواندن آکادمیک، به معنای نوعی گفتوگو میان افق های ذهنی نویسنده متن با خواننده است.

✅ نوشتن آکادمیک نیز یعنی بتوانیم به کمک زبان و در چارچوب قواعد بازی زبانی رشته ای خود، به شیوه خلاقانه و نوآورانه، فرم و محتوای تازه ای از اندیشه را تقریر کنیم.

🔻نوشتن برای انسان آکادمیک، تبلور کلیت وجود دانشگاهی و پاره ای از ارزش های وجودی اوست که از طریق آن، بودن خود به عنوان انسان آکادمیک را تعریف می کند.

✅ خواندن و نوشتن در کنار هم بخش مهمی از فرهنگ و هویت آکادمیک را تشکیل می دهند.

✅ نظام آموزش عالی ایران، اگر چه گسترش یافته است، اما باید گفت سواد آکادمیک در آن، با نوعی غفلت و بی توجهی جدی روبرو شده است.

🔻نه تنها بسیاری از دانشجویان و دانش آموختگان بلکه حتی بسیاری از اعضای هیئت علمی دانشگاه ها در سراسر کشور، از سواد آکادمیک به معنای دقیق کلمه برخوردار نیستند.

🔻حتی خود مفهوم سواد دانشگاهی در نظام آموزش عالی ما هنوز ناشناخته است.

✅ اگر می خواهیم نظام آموزش عالی ایران از منظر کیفی متحول شود، یکی از مهمترین اقدامات توجه به مسأله سواد آکادمیک و گسترش مطالعات سواد آکادمیک است.

🔻مسأله در اینجا مسأله نظام آموزش عالی است که فرصت های لازم برای فهم سواد آکادمیک، تکوین و توسعه آن را فراهم نمی کند.

مصاحبه عباس کاظمی در مورد اخلاق مصرف در ایران با مجله نقطه بند

پيكان

✔️تاثیر روانی محبوب‌ترین شبکه‌های اجتماعی بر کاربران: اینستاگرام، بدترین - یوتیوب، بهترین

▪️انجمن سلطنتی بهداشت عمومی بریتانیا 5 شبکه اجتماعی محبوب بین کاربران را به لحاظ تاثیر روانی و ذهنی که بر افراد می‌گذارند مورد بررسی قرار داده است.

▪️شرلی کرامر مدیر اجرایی این انجمن می‌گوید: شبکه‌های اجتماعی حتی بیشتر از سیگار اعتیاد آور هستند و با توجه به اینکه حالا این شبکه‌ها وارد زندگی جوانان شده است وقتی صحبت از بهداشت روانی جوانان می‌شود نمیتوان این موضوع را نادیده گرفت.

▪️این تحقیق بر روی 1479 کاربر در فاصله سنی 14 تا 24 سال انجام شده و جنبه‌های مثبت و منفی #شبکه‌های_اجتماعی در آن در نظر گرفته شده است. جنبه‌های مثبت شامل مواردی مانند: آگاهی از تجربیات دیگران، حمایت‌های احساسی و روحی، بیان نظرات و هویت خود در بین دیگران می‌شود. جنبه‌های منفی اما شامل مواردی مانند تنهایی،‌ افسردگی، مسائل مربوط به تصاویر بدنی، ترس از دست رفتن، کیفیت خواب و آزار و اذیت سایبری می‌شود. با این تفاسیر طبقه بندی 5 شبکه اجتماعی محبوب از بهترین تا بدترین به ترتیب زیر است:
1- یوتیوب (بهترین)
2- توییتر
3- فیس بوک
4- اسنپ چت
5- اینستاگرام (بدترین)/ گلف نیوز

@khabaronline_ir

✅آخرین مهلت ارسال چکیده مقاله برای کنگره جهانی جامعه شناسی

به اطلاع اعضای انجمن جامعه شناسی ایران و پژوهشگران محترم میرساند آخرین مهلت ارسال چکیده مقاله برای کنگره جهانی جامعه شناسی انجمن بین المللی جامعه شناسی ایران، 30 سپتامبر (8 مهرماه 1396) می باشد.
برای دریافت اطلاعات روی لینک زیر کلیک کنید.
http://www.isa-sociology.org/en/conferences/world-congress/toronto-2018/call-for-abstracts/

https://goo.gl/Trh2P5
@iran_sociology

◀️اخبار مرتبط:

فراخوان مقاله کنگره بین المللی جامعه شناسی انجمن بین المللی جامعه شناسی
https://goo.gl/qlZVc9

با اشتراک اندیشه پویا یا هدیه اشتراک آن، همراه ما باشید.
@andishepouya

🔹چرا باید دانشگاه ها بخشی از فضای عمومی شهر باشند؟🔹
عباس کاظمی
@varijkazemi

1) فردا روز بازگشایی دانشگاه است، امید که روزی درب‌های دانشگاه برای عموم مردم بازگشایی شود. منظورم از بازگشایی برای عموم به معنای دعوت همه مردم برای درس خواندن و مدرک گرفتن نیست( این امر که الان هم به مدد تجاری‌سازی محقق شده است) بلکه منظور این است که دانشگاه باید بخشی از فضای عمومی شهر باشد. در بسیاری از شهرها، دانشگاه‌ها یکی از قدیمی ترین مکانهایی‌اند که می‌توانند تاریخی بودن شهر را معنا کنند، ساختمان دانشگاه ها بخشی از هویت شهر محسوب می‌شوند. اما متاسفانه در ایران ، این ساختمان‌ها و فضاهایی که دانشگاه‌ها دارند همیشه به عنوان فضای بسته و خصوصی درک شده اند، دانشگاه جایی صرفا برای ورود دانشجویان و استادان همان دانشگاه است. حتی وقتی استادی اگر بخواهد وارد دانشگاهی دیگر شود باید احراز هویت شود. من همیشه وقتی که وارد دانشگاه تربیت مدرس می شوم حتی وقتی که به عنوان استاد مدعو در آنجا درس می دهم توسط نگاهبانان درب ورودی مورد پرسش قرار می گیرم. من از اینکه وارد پردیس اصلی دانشگاه تهران می‌شوم با اینکه روزگاری هیئت علمی آنجا بودم باید به نگهبانان نشان دهم برای چه کاری آنجا آمده‌ام. بسیاری از استادان زن و دانشجویان دختر برای ورود به دانشگاه دچار محدودیتهایی هستند ( گویا دانشگاه جایی کاملا مجزا از خیابان و زندگی روزمره است) مگر دانشگاه چه چیزی جز کتابخانه، کلاس و استادان و دانشجویانش دارد؟ چرا باید دانشگاه ملکی خصوصی به مثابه یک برج تلقی شود که تنها ساکنان آن حق استفاده از آنها را داشته باشند؟ چرا درب دانشگاه‌ها به اندازه کافی حتی برای سایر پژوهشگران، دانشجویان و علاقمندان گشوده نیست؟
این در حالی است که چند دهه است فضاهای دانشگاه برای تاجران و دلالان باز شده است و به سادگی جایی برای اجاره دادن تالارها و کلاسها شده است. کنکوری ها برای نشستن در صندلی های دانشگاه، دانشگاه را تجربه کرده اند و سایر افراد برای شرکت در کنفرانسها و برنامه های بیرون از دانشگاه، فضای سالن‌های اجاره ای دانشگاهی را تجربه کرده اند، اینها هیچکدام‌شان نشانه باز بودن فضای دانشگاه نیست، چرا که هیچ گاه خود دانشگاه موضوع توجه نبوده است. متاسفانه مردم عادی از حضور در دانشگاه منع شده‌اند، دانشگاه نه تنها جایی برای مردم معمولی نیست بلکه سایر محققان و علاقمندان به آن نیز برای ورود بدان محدودیت‌هایی دارند. دانشگاه بدین ترتیب به مثابه فضای بسته عمل می‌کند، و درست به همین دلیل رابطه‌اش را با زندگی روزمره، با نیازهای عملی مردم و مسایل و مشکلاتشان گسسته شده است.
ایده عمومی کردن دانشگاه‌ها نباید صرفا به گشودن درب دانشگاه‌ها برای سایر محققان و دانشجویان تقلیل یابد بلکه باید دانشگاه جایی برای عموم باشد، برای آدمهایی که از سر کنجکاوی بخواهند درست مانند میدان شهر، یا سایر فضاهای شهری آن را ببینند. دانشگاه می‌تواند به فضای باز عمومی تبدیل شود، به جایی برای توریست ها، به جایی برای بازنمایی هویت شهری، جایی برای ثبت خاطرات جدید، جایی برای دیدن و بازنمایی رویاهای جوانان ایرانی.
تلقی دانشگاه به مثابه فضای باز عمومی، برای بسیاری از دانشگاه‌های بزرگ مانند دانشگاه تهران، دانشگاه شریف و یا امیرکبیر یا دانشگاه‌های مطرح در شهرستانها بیشتر از همه صدق می کند، جایی که ساختمان‌ها از معماری و هویت خاص خود برخورداند، جایی که تاریخ دارند، جایی که ادمها از وجب به وجبشان خاطره دارند. دانشگاه‌های بزرگ باید از چنین استراتژی استقبال کنند، و وزارت علوم می‌تواند پیش رو تقویت چنین سیاست گذاری باشد تا سایر وزارتخانه ها در عمومی کردن برخی از مهمترین فضاهای تاریخی و مهم شان پیش قدم شوند.
@varijkazemi
مردم حق دارند تا دانشگاه‌های بزرگ‌شان را ببنند، مردم حق دارند که در دانشگاه چیزهای مختلفی از زندگی را تجربه کنند، تجربه در کتابخانه ها، کافه ها و فضای سبز و سایر فضاهای مهم شان از حقوق شهروندی است. حضور عموم و در دسترس قرار گرفتن دانشگاه برای مردم بخشی از عدالت فضایی است که ما باید برای شهرهای مان درنظر بگیرم.

ادامه دارد🔻

#یاد_داشت

2) در بسیاری از کشورهای دنیا به خصوص در دانشگاه‌های امریکایی، بازدید از دانشگاه ( همان طور که بازدید از فضاهای سیاسی مهم مانند پارلمان ) به سادگی ممکن است. شما به سادگی می‌توانید از پردیس دانشگاه کلمبیا یا دانشگاه نیویورک دیدن کنید. اتوبوسهای توریستی به سادگی شما را به دانشگاه هاروراد یا ام آی تی در بوستون می برند، یا اینکه شما به عنوان توریست می‌توانید یک روزتان را در پردیس دانشگاه ییل در نیوهون بگذرانید، از ساختمان‌هایش دیدن کنید، با دانشجویانش ارتباط بگیرید، استادانش را ببینید. بخشی از این دسترسی با برداشتن دیوارهای دانشگاه ممکن شده است. دیوارهای دانشگاه در ایران فقط دیوار به معنای ساده آن نیست. این دیوارها مرز بین جامعه و آنچه آن را علم نامیده اند هستند. درواقع این دیوارها مرز بین واقعیت و جهانی تخیلی اند که ما آن را دانشگاه می‌نامیم. دانشگاه، جهان در خود فروبسته‌ای است که از موضوعات موهوم سخن می‌گوید بدون انکه برایش مهم باشد جامعه به چه چیزهایی نیاز دارد. دانشگاه‌های ایرانی برای خودشان است که موضوعیت دارند: دانشگاه برای دانشگاه!
اگر دیوارهای دانشگاه‌ها برداشته شود مسایل دانشگاه هم تغییر خواهد کرد، شور زندگی بدان باز خواهد گشت، مردم عادی هر روز از درون آن بدان سمت خیابان عبور می کنند، شاید هم لختی در آن استراحت کنند، دانشجویان خود را ایزوله نخواهند کرد و استادان که صرفا بین فضای بسته خانه و فضای بسته محل کارشان تردد می‌کنند نیز شاید با جامعه آشتی کنند.
کاش اول مهری بیاید تا دانشگاه به روی عموم باز شود، نه برای تجارت و کسب مدرک بلکه برای دیدن و استفاده از آن فضا، حس گرفتن در آن و ملحق کردن آن به سایر بخش‌های زندگی روزمره ما.
عباس کاظمی
@varijkazemi
این مطلب به دلیل محدودیت صفحه تلگرامی در دو تکه آمده است اما ذیل یک موضوع تعریف شده است. انتشار آن با ذکر منبع بلامانع است.

کامنتهای خود را از طریق لینک زیر با من در میان بگذارید
@Abbasvarijkazemi


#یاد_داشت