مارکت‌کپ اپل معادل مارکت‌کپ ۱۸۰ شرکت دیگه پایین‌تر از خودش تو لیست اس‌پی ۵۰۰ است!‌ بعضی‌ها میگن این خطرناکه، بترکه همه رو میبره زیر آب. بعضی‌ها میگن خب مردم میخرن، چیه مگه؟ اما فارغ ازینکه باید نگرانش بود یا نبود، میشه ازش به عنوان یک مثال استفاده کرد. فرض کنید هر کدوم ازین شرکت‌ها یک شخص هستند. در شرایط تقریبا برابر و آزاد و بدون تبعیض، یکی ازین افراد معادل صد و هشتادنفر دیگه به ثروت رسیده. کسی نمیتونه منکر این برابری بشه. پس در شرایط برابری و مساوات، باز بین افراد اختلاف طبقاتی شدید ایجاد شده‌.
عدالت، همیشه یک سلاح برای سرکوب بوده. هیچ شرایط طبیعی و ارگانیکی نمیتونه مانع این بشه که عده‌ای کم، به ثروتی خیلی بیشتر از بقیه برسند. پس اگه بخوای نرسند، باید فقط سرکوب کنی.

تعداد گرمازده‌های از نیمه راه کربلا برگشته انقدر زیاده که در خیابون هم میشه به شکل رندوم صدای گلایه‌شون از شدت گرما رو شنید. اما گرمای عراق در حدی نیست که آدم رو از کار بندازه. حتی در اینترنت هم حوصله غلط‌گیری از مردم رو ندارم، چه برسه در خیابان، و گرنه بشون می‌گفتم مشکل شما عادت نداشتن به گرما نیست. مشکل شما عادت نداشتن به تعریق طولانی و بی‌بهره‌ بودن از دیسیپلین پیاده‌رویه. «هروقت تشنه‌م شد آب میخورم» فقط تو شهر کار می‌کنه. تو برهوت و در حین فعالیت، اگه تشنه شدی، یعنی دیر شده.

کلیه به دلایل مختلفی میتونه از کار بیفته. میتونه دلیل ژنتیکی داشته باشه و بدون اینکه کار خطایی از فرد سر بزنه از کار بیفته. و میتونه دلیلش یه حادثه باشه، مثل افتادن در آب دریا و قورت دادن مقادیر زیادی آب شور که آلوده به گازوییل مصرفی قایق هم بوده‌. چون فرجام هر دو یکیه، معنیش این نیست که از یه جنس هستند.
اگه تو فرانسه به سختی میشه کسی رو پیدا کرد که بیاد کاشی حمام خونه رو نصب کنه چون سرشون شلوغه، و اینجا هم به سختی میشه کسی رو پیدا کرد که همون کارو بکنه، چون سرشون شلوغه؛ معنیش این نیست که یک شرایط مشترک در این دو کشور حاکمه.
اونجا سرشون شلوغه، چون خود فرانسوی‌ها کارهای دیگه‌ای می‌تونند انجام بدن که درآمدش بالاتره، و بیشتر تازه‌مهاجرها انقدر مهارت ندارند که شرکت‌های ساختمانی استخدام‌شون کنند، یا اون‌ها رو بفرستند برای کارهایی که باید تمیز انجام بشه. پس تا زمانی که افراد کافی به مهارت لازم نرسیده‌اند، عرضه با تقاضا هماهنگ نیست، و کاشی‌کار میتونه افاده کنه.
اینجا سرشون شلوغه چون شرکت نداریم. اشخاص، اشخاص رو بهمدیگه معرفی می‌کنند. و کسی رو به شما معرفی می‌کنند که به بقیه هم معرفی کردن. بنابراین کاشی‌کار کم نیست. شما هیچوقت نمی‌بینی‌شون. چون نمیذارن ببینی‌شون.

خیلی‌ها اون بیرون هستند که چهل سال در داخل جامعه فعالیت اقتصادی می‌کنند، اما ازینکه چه چیزهایی به چه چیزهای ربط داره و همه‌چی داره چطور پیش میره، درکی پیدا نمی‌کنند.

در استرالیا اگه قیمت ماشینی که میخوای وارد کنی بالای ۷۰ هزار دلار استرالیا باشه، شامل مالیات بر خودروهای لوکس میشه. ۳۳ درصد بر روی مازاد بر ۷۰ هزارتا‌. هدف این قانون حمایت از تولید داخلی برندهای لوکس بوده. اما یه مشکلی هست. استرالیا تولید داخلی خودروی لوکس نداره!
کم مونده رندوم بکشن بیرون بگن انگشتاتو نشون بده ببینم.. بعد نشون بدی، بگن ناخن انگشت اشاره‌ت اندازه ناخن انگشت وسطت رشد نکرده، هزار دلار واریز کن به خزانه.

خاطر شریف‌تان هست گفتم مثل سوریه، در اوکراین هم با جنگ نقشه‌های رنگی روبرو می‌شویم که هدفش اثرگذاری روی افکار عمومی می‌باشد؟ خب الان شواهدش رو دارید می‌بینید. نیروهای اوکراینی صبح یک شهر رو آزاد می‌کنند، و ظهر می‌رسند به شهری که بیست کیلومتر جلوتره! که یعنی اون اشکال رنگی که در نقشه مدعی تسلط روس‌ها بودند، اشکال فیک هستند (برعکسش هم صادقه).
واقعیت جبهه رو باید با نقشه یک‌بعدی ترسیم کرد. یعنی این نقطه باشه که تعیین کنه تسلط بر کجا برقراره. وصل کردن نقاط بهمدیگه، پروپاگانداست.
البته گاهی اثرگذاری از افکار عمومی هم فراتر میره و خود رهبران سیاسی هم با دیدن این اشکال رنگی خر میشن.

میگن چرا آمریکا به مخاطب جهانی ورزش اهمیت نمیده..
چون نیاز نداره جانم.

شرط بستن علیه برق خورشیدی خریته.
شرکت استارت‌آپ پی‌وی‌تو پلاس، که از دانشگاه فرایبورگ بیرون اومده، با یه روش مبتکرانه نقره‌ای که برای تولید پنل‌های خورشیدی لازم بود رو با مس جایگزین کرده، و این در تولید انبوه میتونه تا ۳۰ درصد هزینه تمام‌شده رو پایین بیاره.
میتونی بگی کافی نیست، باید برق هسته‌ای هم باشه. اما علیه‌ش شرط نبند.

این یه وسیله‌ست که یکیش رو وصل می‌کنی به خروجی اچ‌دی‌ام‌آی دوربین فیلمبرداری، و اون یکی رو وصل می‌کنی به مانیتور پرتابل، و ویدئو فورکِی رو به صورت بیسیم از دوربین میفرسته به اون مانیتوره، تا فاصله ۱۵۰ متر، و با ۶ صدم ثانیه تأخیر! تا کارگردان از دور ببینه داری چی می‌گیری. کلش فقط ۷۰۰ دلار. که آدم هرچقدر تدبر و تفکر می‌کنه درک نمی‌کنه چینی‌ها تو شنزن اینو چجوری این قیمت درمیارن.
بعد تو تلویزیون ایران کلیپ‌های ما می‌توانیم پخش می‌کنند که خود اون مثلا کارآفرین میگه پهپاد ساختیم ولی اول‌هاش سخت بود، چون ولتاژ بیش از حد به موتور دادیم، سوخت!
بچه‌ مهندس‌های اون‌ها دارند بی‌سر و صدا و بی‌ادعا، با ۷۰۰ دلار چنین چیزی میدن دست مردم، و بچه مهندس‌ اینجا اینکه فرق ۱۲ ولت و ۴۸ ولت رو نمیفهمه رو با افتخار تو رسانه کشور اعلام می‌کنه!

دوست داشتن، بوس و بغل و بارون لازم نداره. این‌ها ابزار زندگی روزمره‌ست. به همون دلیلی که تو خونه‌ت مبل داری، لازمه بغل هم داشته باشی. و ممکنه نتونی مبل بخری. زندگی ادامه پیدا می‌کنه.
دوست داشتن، درباره وصل شدن به ذهنیه که فکر می‌کنی زیباست. و از دور هم میشه بش وصل شد.

«سرعت رها کردن منطقه‌هایی که روسیه اجازه داد سربازان اوکراین در اون پیشروی کنند باید ثابت کنه که یه تله‌ست، باور کنید. من اینجا چندنفری میشناسم که تجربه رزمی دارند‌. خوب فکر کنید».

نه فقط اونایی که میشناسه، بلکه خودش هم تجربه رزم داره. داره در آفریقا با داعش میجنگه.
این ذهنیت که «روسیه با اون عظمت نظامی و دولتی، و با اون همه نخبه رزمی، همیشه دو قدم جلوتر رو پیش‌بینی می‌کنه و برنامه داره» به راحتی از سر همه بیرون نمیاد، برای همین فکر می‌کنه عقب‌نشینی عمدیه و زیر کاسه نیم‌کاسه‌ای هست. سرعت زیاد عقب‌نشینی میتونه به دلیل نداشتن ساپورت هوایی، و نداشتن نیروی کمکی در پشت خط باشه. اونی که با داعش جنگیده اینو میدونه. اما از تجربه رزمی که میگه داره، و داره، استفاده نمی‌کنه. فقط از اعتبار تجربه‌ش استفاده می‌کنه، تا به استناد به اون اعتبار، ناباوریش رو یک نظر تخصصی در نظر بگیرید، نه یک نظر شخصی که حاصل فروریختن تصورات تثبیت‌شده درباره روسیه‌ست.

امیدوارم واضح باشه در حال تحلیل صحنه نبرد نیستم و دارم طرز کار ذهن انسان رو‌ توضیح میدم.

تو جنگ انقدر تکه تکه شدن کسانی که کنار هم می‌خوابیدید رو می‌بینی که همه‌چیز برات مسخره و بی‌معنی میشه. تا اینکه برات هندوانه میارن. وقتی با همون چاقویی که آماده‌ای باش آدم بکشی، بازش می‌کنی و می‌بینی خوب دراومده، بخشی از احساساتت ریست میشه. چیزی از یادت نمیره، اما برمیگردی به «اکنون».

هم موزیک زمینه و هم چیزهایی که میگه، و هم خود صحنه، در کنار هم عالی شده.

#لبخند_شبانه

این حرف بی‌اساس رو انقدر تکرار کرده‌اند که در ناخودآگاه‌شون هم حک شده و به عنوان بدیهیات بیانش می‌کنند.
ایده‌ی دادن خون در ازای بخشودگی کل جامعه، ایده آخوند مسیحی بود که روی این انحراف بنا گذاشته شده بود که همه انسان‌ها از آنجایی که نفس می‌کشند گناهکارند!
بذل خون، چه داوطلبانه و با برنامه باشه، و چه اتفاق بیفته و از روی ناچاری باشه، که عاشورا به دومی نزدیک‌تره؛ نجات‌دهنده کل جامعه از هیچ‌چیز نیست. چون اساسا حرکات جامعه، با حرکات فردی تنظیم نمیشه. شما نمیتونی یک فعلی انجام بدی، حتی خیلی پرهزینه، و از فرداش دیگه مردم احمق نباشند! خود اون حضرات خون‌دهنده هم چنین انتظاری از دنیای واقعی نداشتند.
بذل خون، برای ساختن مثال‌ برای کسانیه که دنبالش هستند. همیشه اندکی از افراد وجود دارند که استعداد مبارزه دارند، اما مثالی ندارند که بش تکیه کنند. گاهی باید خون داد و مثال شد، تا اون اندک افراد استفاده کنند. و گرنه کلیت جامعه به خوردن نون و ماست خود ادامه خواهد داد.

نقاشی پرتره ادمیرال نلسون را میدهیم به هوش مصنوعی، ایشان را در لباس نظامی مدرن تحویل می‌دهد.
و این تازه ابتدای راه است.

در کنار «اشغال سریع اوکراین» در مورد یک پیش‌بینی دیگه هم اشتباه کردم. فکر می‌کردم منبر صوتی در نسل گذشته باقی میمونه و مجال خودنمایی چندانی در نسل‌های بعدی پیدا نخواهد کرد. اما نسل جدید هم همونقدر علاقمند به منبره که پدرانش بودند. با این تمایز که آخوندهاش متفاوتند، و محتوا متفاوته.
ممکنه بگه اگه هم آخوند و هم محتوا متفاوت باشه چه ایرادی داره؟
ایرادش اینه که فلسفه منبر، ارتقاء انسان نیست. پروگرام کردن مغزشه. با هر نوع آخوندی، و با هر محتوایی. همزمان یک عارضه دیگه هم داره: پامنبری، تصور می‌کنه از کسی که نشست پای کلیپ‌های رقص و فکاهی، استفاده بهتری از وقتش کرده. و این تصور بعدا به جاهای بدی می‌کشدش.

در توصیه به جوانان نوشته مدیریت شرکت نوپا را با خوندن کتاب نمی‌تونید یاد بگیرید. باید وارد کار بشید تا بفهمید واقعیت چطور کار می‌کنه!

نسخه‌های متفاوتی ازین حرف‌ها همه‌جا پراکنده شده، و همگی دارند به بچه القاء می‌کنند که بین محتویات تئوری و تجربیات عملی، تضاد وجود داره؛ یا در بهترین حالت مربوط به دو دنیای جدا از هم هستند. اما محتویات آموزشی استخراج شده از همون دنیای واقعی هستند (مگر در شاخه‌هایی مثل روانشناسی که نباید بش اعتناء کرد).
اینکه جانوران آکادمیک مهملات زیادی بافته‌اند نافی این واقعیت نیست که حجم دانسته‌ها بسیار زیاد است. و در هر آموزشی، سعی میشه حداکثر ممکن ازین حجم زیاد، در فشرده‌ترین حالت ممکن انتقال پیدا کنه.‌ در دنیای فیزیکی، معمولا با شرایطی که به کارگیری همه اون دانسته‌ها لازم باشه، مواجه نمیشیم. تجربه، یادگیری فیلتر کردن اون دانسته‌هاست، نه نادیده گرفتن‌شون. اگه این فیلتر وجود نداشته باشه، یا درست کار نکنه؛ یک محدوده بزرگ از دانسته‌ها آوار میشه روی محدوده کوچکی از موضوعیت‌ها. در نتیجه وصل کردن دانش به پدیده فیزیکی، با اختلال مواجه میشه. این مسئله در بین پزشکان خوب درس‌خوانده ولی کم‌تجربه به دفعات دیده میشه؛ که مثلا با مشاهده یک علامت نگران‌کننده در بیمار، مستقیم به عاملی خاص مشکوک میشن که سالی سی نفر رو در آفریقا گرفتار می‌کنه کلا. در حالی که پزشک محلی، که هرروز در حال ویزیت مردم منطقه‌ست می‌دونه مشکل از کجاست و خیلی ساده‌تر ازون عامل خاص و نادره. داشتن شناخت به اون عامل نادر که در آفریقا رایجه، لازمه؛ چون شاید یک روز هم در ایران دیده شد. اما فیلتری لازمه تا در ۹۹ درصد موارد، علامت‌ها رو به اون ربط نده. این ربط ندادن‌ها باعث میشه بچه‌‌ی صرفا درس‌خوانده، پزشک محلی رو
Reckless
ببینه و فکر کنه که داره سلامت بیماران رو به شوخی می‌گیره.
تجربه عملی برای این نیست که کشف کنی کدوم قسمت از چیزهایی که خوندی بدرد نمی‌خورند. برای اینه که کشف کنی هر قسمتش به کجای دنیای فیزیکی وصل میشه.

یکی از کلیشه‌های متداول در عمه‌درمانی اینه که «هرچی درد و بلا داریم از همین غذاهای کارخونه‌ایه». اما ما در سلامت عمومی جامعه قاعدتا باید در برابر ژاپن لنگ بندازیم، نه؟ خب در ژاپن در یک بازه زمانی ده ساله فروش محصولات غذایی یخ‌زده ۱۴۰ درصد افزایش پیدا کرده! البته برای اون‌هایی که لایف‌استایل مردم ژاپن رو دنبال می‌کنند این موضوع جدیدی نیست. خیلی وقته که می‌دونیم این‌ها هرچیزی که ممکنه انسان بتونه هضم کنه رو به صورت فریز شده تولید کردن و تو فروشگاه‌هاشون موجوده. طوری که حتی فروش فریزر هم در این کشور رشد داشته و دو فریزر به ازای هر واحد مسکونی دیگه یه چیز عادی شده‌ (برای همین قرنطینه‌های کرونایی رو خیلی راحت‌تر از چینی‌ها که مثل ما بیچاره‌ی مواد تازه هستند، طی کردند). اما وقتی عدد عجیب ۸۰۰ هزار تن رو می‌بینی، مشاهداتت یک پشتوانه مستند پیدا می‌کنه.
اگه غذای یخ‌زده و کارخانه‌ای انقدر بد بود، ژاپنی‌ها تا الان نفله شده بودند. مشکل از جای دیگه‌ست. عمه‌جان باید خودش رو آپدیت کنه.

تحریم رو اونجوری که خود اوکراینی‌ها توقع داشتند اجرا نکردند که. مثلا هنوز داره با پرچم یونان نفت میفروشه. اگه اجرا می‌کردند، الان شرایط خیلی فرق داشت.
واقعیت اینه که تا وقتی در کرملین اتفاق سیاسی خاصی نیفته، هنوز هم مقابله با ارتش روسیه دست‌یافتنی نیست. می‌بینید که به راحتی نیروگاه‌های برق رو می‌زنند. وقتی مردم نتونند زندگی رو ادامه بدن نمیشه جنگ رو مدیریت کرد.

اما در اینکه چه بلایی سر حیثیت نظامی روسیه میاد اشتباه کردم، و چه اشتباه خوبی. کاش همیشه ازین اشتباهات پیش بیاد.