قبلا درباره اثرات هجوم مغول‌ها در جوامعی که تسخیر کردند نوشته بودم، که حاصلش مجموعه‌ای از خصوصیات فرهنگی شده که در کشورهایی مثل ایران، روسیه، افغانستان، چین،... دیده میشه. مثل رابطه جنسی مرد با مرد، و آزار مرد به مرد، و عادی‌سازی تلف کردن مرد، و خشونت بی‌دلیل، و پوچگرایی.
این فیلم ساخت روسیه که در ۱۹۹۱ و بعد از فروپاشی شوروی درباره وضعیت پادگان‌ها ساخته شده، به خوبی تصویری ازین رسوبات فرهنگی مشترک، که در قالب مدرن قرار گرفته، رو نشون میده. بعد از فروپاشی فضای نسبتا بازی ایجاد شد و یه سری از فیلمسازها تونستند جرئت کنند خلاف تابوهای رسمی، به کثافتی که زیر جامعه‌شون خوابیده بود بپردازند.


https://youtu.be/Vkwi2BdbguQ

توسعه تکنولوژی این خیال شیرین رو بوجود آورد که میشه خیلی چیزها رو مجانی یا نزدیک به مفت بدست آورد. حتی در فیلم‌های تخیلی ساخت آمریکا و شوروی، سوخت سفینه یک مسئله حاشیه‌ای بود، طوری که انگار به بیننده گفته می‌شد «نگران اونش نباش».
یکی از چیزهایی که خیلی نزدیک بود به سناریوی تخیلی انرژی مفت، برق زمین‌گرمایی و سیستم گرمایش شهری زمین‌گرمایی بود، طوری که نزدیکی سکونتگاه به دروازه‌های جهنم داخل زمین رو یک مزیت معرفی می‌کرد.‌ که واقعا هم یک مزیته. اما این هزینه رو هم داره که یه روز مواد مذاب میان بیرون و شهر رو می‌بلعند! و این یکی دقیقا مشابه فیلم‌های تخیلی درمیاد.
در این دنیا، هیچ تصویر قشنگی بدون یک لایه ناخوشایند که زیرشه، وجود نداره. فقط در صورتی که صداقت داشتند که جفت‌شون رو با هم ارائه کنند، میشه حرف‌شون رو جدی گرفت.

اینکه خانوم‌هایی که کانالم رو دنبال می‌کنند میگن متوجه فیلم نمیشن، در حالی که برای من مثل شعر دارکیه که انگار خودم سرودم، ازون اشعاری که باید با فریاد سروده بشن، به تنهایی نشون میده چه دره عمیقی بین دریافت‌ها و تجربیات‌مون وجود داره.

پشت اینکه مردم کشوری که اندازه یکی از استان‌های کوچک ماست، اما اقتصادی بزرگتر از اقتصاد کشور ما دارند، که یعنی خیلی باسوادتر و توانمندتر و کاربلدتر از مردم ما هستند، همچنان به پادشاه‌شون چسبیده‌اند، و اینجوری در سرما جمع میشن تا بش تبریک بگن، ولی مردم ما که بیشترشون بیسواد و چوپان‌زاده بودند اینطور تشخیص دادند که شاه چیز بدی است، و شیخ بهتر است، دلایلی خوابیده که فهمیدن اون‌ها به پیدا کردن جواب خیلی از سوال‌ها کمک می‌کنه.

عزیزانی که وقتی موج خبری قرارداد سی ساله با چین و فروختن کیش در جریان بود می‌پرسیدید «تبعاتش چیه به نظرت؟» و می‌گفتم جدی نگیرید، ولی گوش ندادید و وقتی موج خبری میانجیگری چین بین ایران و عربستان در جریان بود دوباره پرسیدید «یعنی چین جای آمریکا رو در خاورمیانه گرفته؟» و می‌گفتم جدی نگیرید، حالا دارید چی می‌بینید؟ آیا نمی‌بینید که در خاورمیانه سگ داره میزنه و گربه میرقصه، و یه مشت پابرهنه دارند منافع تجاری چین رو تهدید می‌کنند، و کار زیادی از دستش برنمیاد؟ بازم سوال دارید؟

متا نه تنها تریدز رو به صدر اپ‌های شبکه‌های اجتماعی رسوند (و کاربران ایرانی هنوز دو به شک هستند که مهاجرت کنند بش یا نکنند)، بلکه واتس‌اپ رو هم در آمریکا تا رتبه دوم بالا آورد، که قبل ازین تنها کشور توسعه‌یافته‌ای بود که در اون واتس‌اپ در حاشیه بود. که غیر از برداشتن مرز آیفون و اندرویید، امکاناتی که برای فروش و پاسخ به مشتری داره میتونه بیزینس‌های کوچک دنیا رو بیشتر از قبل به بازار آمریکا وصل کنه. فرصتی که می‌تونست برای ایران رویایی باشه، اما با وجود آخوند این رو هم از دست میده.

طبق قانون همیشگی، من به هیچ‌کس برنامه نمیدم.
بنابراین در مورد پرداخت یا عدم پرداخت جریمه حجاب هم، برنامه‌ای نمیدم.
فقط می‌تونم یک یادآوری انجام بدم: همونطور که اینترنت از دست داعش در رفت، و همه تلاشش رو می‌کنه تا این خطای خودش رو جبران کنه، رانندگی زن هم از دستش در رفت، و اگه شما تصور کردید از عربستان و افغانستان جلوترید به خاطر شارلاتانیسم اصلاح‌طلبان بود. خوبی این جریمه‌ها اینه که از حالت وهم‌آلودی که توش بودید خارج میشید، و ازین به بعد با فرض اینکه مثل دوره ای که وهابی‌ها بر عربستان حاکم بودند، اجازه رانندگی ندارید، ادامه میدید.

از همون وقتی که از کلمه «اردوگاه» استفاده می‌کردم و به مذاق بسیاری خوش نمی‌اومد، منظورم صرفا آزادی‌های اجتماعی مثل رانندگی زن و این‌ها نبود. در اردوگاه شما اجازه کار کردن هم نداری، و حتی اجازه مالک بودن (می‌بینید که چطور برای مصادره طلاهای مردم برنامه‌چینی می‌کنند)، و حتی اجازه مستأجر بودن، و حتی اجازه استراحت کردن. مسئله اینه که هرکس جداگانه اجازه نداشتن‌ها رو لمس می‌کنه. دختر دانشجو تو فضای خودش لمس می‌کنه، و کارگر پتروشیمی تو فضای خودش، و رزیدنت بیمارستان تو فضای خودش.

وقتی ویدئو رفتار خشن و حیوانی سربازان روسیه با همدیگه رو در خاکریزهایی که زیر برف دفن شده‌اند می‌بینه، می‌پرسه «اینهمه رنج برای چه؟». معمولا این سوالات رو در قالب مخالفت با جنگ مطرح می‌کنند.
به نظر میرسه دنیا به مترجم‌هایی مثل من نیاز داره، اما ازمون کمک نمیخواد. نه اینکه فقط صلاحیتی در ما نبینه. به این دلیل که از ترجمه‌ای که انجام میدیم هم خوشش نمیاد.
من می‌تونم جای اون سربازی باشم که داره سرباز هموطنش رو با یک وسیله فلزی میزنه. و می‌تونم جای اون سربازی باشم که داره کتک می‌خوره. و می‌تونم جای اونی باشم که داره از بالا ازشون فیلم می‌گیره و به فلاکتی که دچارشند می‌خنده. آدم نرمال و با احساسات نمیتونه اینکارو بکنه. این به نوع خاصی از سردی ذهن نیاز داره که ما بش دچاریم، و به خاطرش اذیت میشیم، ولی حاضریم ازش برای کمک به دیگران استفاده کنیم تا بفهمند کجا هستند و دارن چه می‌کنند، و باید چه کنند. دلیل خوبی داره که ما هیچوقت سوال «اینهمه رنج برای چه؟» رو نمی‌پرسیم. چون ما می‌دونیم چی شده که اینطور شده.
اگه آدم نابینا راه رو بلد باشه، به عنوان راه بلد ازش استفاده می‌کنند و کاری ندارند که معلوله. اما از ما به این دلیل که می‌تونیم یک سایکوپت بی‌رحم باشیم، که یک معلولیته، استفاده نمی‌کنند. چون نابینای راه بلد، یه راه سخت رو معرفی نمی‌کنه، چون خودش هم باید بتونه اون راه رو طی کنه. ولی ما ممکنه راهی رو معرفی کنیم که میتونه خودمون رو هم نابود کنه. مثلا ممکنه بی‌رحمی تجویز کنیم، در حالی که دوست ندارند دستورالعملش رو اجرا کنند. ممکنه بگیم اونی که کتک میزد رو بکشید، ولی اونی که کتک خورد رو زنده نگه دارید. تا اون پوچی که تو سرما بش دچار شد رو به بقیه هم منتقل کنه. چون ما می‌دونیم چطور سرایت می‌کنه.

ابتدایی‌ترین بی‌رحمی در برابر اشرار اینه که درباره خودت بی‌رحم باشی. که در واقع بی‌رحمی نیست، یک لطف در حق خوده. اما چون به نظر میاد خیلی زود رخ داده، به نظر میاد خشنه. اگه کسی ببینه که قطار قراره به پرتگاه بیفته و بپره بیرون، بقیه فکر می‌کنند که خیلی زود این کار رو کرد. چون هنوز اوضاع اونقدر خیت نبود که لازم باشه این کار رو کرد. بنابراین وقتی بعد از پریدن بدجوری میخوره زمین، خشن به نظر میرسه، و بابت اینکه این کار خشن رو در حق خودش کرده، براش دلسوزی هم می‌کنند.

غیر از قشر فقیر و درگیر که نوشته‌های من رو می‌خونند، آدم‌های دیگه‌ای هم دنبالم می‌کنند که درست اون سر اقتصاد هستند. ازون‌هایی که به دلار پول تو‌‌ جیبی به دخترشون میدن. آدم‌هایی که مجبورند جلوی جمع به داعش شیعه بگن «حاکمیت»، چون واژه‌هاشون رو هم کت‌شلوارشون تعیین می‌کنه. سال‌های قبل که می‌گفتم «برای کسی که تو آشوویتزه، دو راه بیشتر وجود نداره. یا فرار کنه و کمک کنه بقیه هم فرار کنند، یا یه کاری کنه کوره از کار بیفته، و از کار افتادن کوره مستلزم اینه که کل اردوگاه از کار بیفته، که معنیش اینه که همه از سرما یخ بزنند. راهی برای نجات اردوگاه ایران وجود نداره، مگر اینکه خود حکمرانی رو غیر ممکن کنید، و غیرممکن کردنش به این معنیه که زندگی مردم هم بهم خواهد خورد» بم پیام دادند که «فقط یک سایکوپت این راه حل رو ارائه میده!».
که کاملا درسته‌. یک هیولای سایکوپت این راه حل رو ارائه کرد، و تنها اتفاقی که افتاد این بود که بهم خوردن زندگی با تأخیر رخ داد، که تأخیری بودنش این خاصیت رو داره که دیگه خودت فاعلش نیستی، و وقتی خودت فاعلش نیستی هیچ نفعی برات نداره. مصرف سالی چهارصد گرم گوشت، بهم خوردن زندگی نیست؟ ماهی ۲۰۰ دلار درآمد بهم خوردن زندگی نیست؟
اما ازینکه تا اینجا چه رخ داد بگذریم. بیایید دو طرف یک میز بشینیم، و هزینه حرف‌ها و کارهای همدیگه رو حساب کنیم. شما قرار نیست بیست درصد مالیات بدی؟ بیزینس لاغری هم که نداری‌. پس بیست درصد یه عدد بزرگ، میشه یه عدد بزرگ‌. قراره این عدد بزرگ رو واریز کنی به مدیریت آشوویتز. چقدر بی‌حسی لازمه برای تأمین مالی داعش؟ کدوم طرف میز سایکوپته؟

فوتبال اروپا رو عرب‌ها و روس‌های فاسد تسخیر کردند، غیرمحترمانه نبود. اما آمریکایی‌ها ناگهان به مربی گفتن شما دیگه نیا، غیرمحترمانه شد.
تعجب نداره که این اصرار به نفهمیدن منطق خشک بیزینس، باعث بشه در آمریکا تیمی که از صفر شروع کرده، در حجم پول‌سازی از تیم‌هایی که یک قرن در اروپا سابقه دارند، سبقت بگیره.
فوتبال یه سیرکه که همه توش ادای «پروفشنال» بودن درمیارن، اما از زندگی پروفشنال بیزارند. بازیکن انتظار داره بش بگن هنرمند، و مربی انتظار داره مثل دوک ادینبورو باش برخورد کنند.

نسخه جهان‌سومی نپذیرفتن منطق خشک بیزینس، میشه اینجوری که «چرا هر روز برایمان چیزهای فاخر نمی‌آورید؟ خوشمان نیامد ازتان».
اول با شرکت آمریکایی قرارداد می‌بندند که بیا نفت ما رو استخراج کن‌، انقدرش مال ما. یه مدت میگذره می‌بینند کاش سهم‌مون بیشتر بود، اصلا چرا ثروت ما داره میره خارج؟ کپی همون سندروم مصدق! بعد میان با قوانین خلق‌الساعه مالیاتی از شرکت باجگیری می‌کنند. شرکت میره به مرجع بین‌المللی شکایت می‌کنه میگه این بازی‌ها که درآوردن تو قرارداد ما نبود، و برنده میشه، و یه جریمه کلفت از دولت اون کشور می‌گیره‌. بعد میگن «آقا این استعمارگریه اصلا.. نفت‌مون رو که برد، سهم‌مون هم که بیشتر نشد، یه چیزی هم باید از جیب بدیم!». بعد که دیدن حقه‌های مالیاتی نگرفت، نقره‌داغ هم شدند، میرن سراغ حقه بعدی: «آقا اصلا خیلی درخت قطع کردی، نمیخوام..».

از همین که «نفت متعلق به همه مردم است» انقدر شر بیرون زد که خود ایران یک عبرت تاریخی کامل در این باره‌ست. اگه صاحب زمین، مالک نفت زیرش بود، خیلی از اتفاقات سیاسی در ایران رخ نمی‌داد و یا یه جور دیگه رخ میداد، ‌و با احتمال بسیار بالایی الان حکومت داعش شیعه رو نداشتیم.

در چارچوب فکری اوباش پوچگرای شیعه، قدرت یافتن آخوند برنامه مقدماتی برای ظهوره، و به همین جهت باید حوادث رو انعکاس صدر اسلام در نظر گرفت، که خمینی در نقش پیامبر قرار می‌گیره و خلیفه بعدی در نقش علی. ازونجایی که پیامبر به مرگ طبیعی فوت کرد، خمینی هم به مرگ طبیعی فوت کرد، و ازونجایی که علی ضربت خورد، خلیفه هم بهتره به شهادت برسه تا انعکاس جور دربیاد.
اوباش برای هرروزشون در همون روز تصمیم می‌گیرند، بنابراین هیچ رفتاری ازشون رو نباید بخشی از یک پلن درازمدت در نظر گرفت. اما اگه یه روز دیدید خلیفه ضربت خورد، تعجب نکنید.

خلیفه به دونفر به شدت حسادت داشت. خمینی، به دلیل کاریزمایی که داشت، و رفسنجانی به دلیل کاریزمایی که نداشت. خمینی نیازی نداشت خودش رو اثبات کنه، و رفسنجانی بدون اینکه کاریزما داشته باشه این کار رو می‌کرد.
بنابراین خلیفه غیر از به جا گذاشتن هزینه‌های سنگین، بدون اثر مکتوب هم نخواهد رفت. حالا ژانر واژن‌سرایی نظم باشه یا نثر، داستان باشه یا خاطرات، مهم نیست. اصل محتوا درباره این خواهد بود که «این اختر تابناک به درستی شناخته نشد، و گرنه از همه اون‌هایی که بشون حسادت می‌کرد برتر بود».

https://news.1rj.ru/str/nasiriiranabad/9331

آخوند سالم آخوندیه که اول لباس این صنف مرتجع و فاشیست رو از تن دربیاره‌. بنابراین کاری به گوینده ندارم و خود حرف رو در نظر می‌گیرم:

حتی اگه قائل باشیم که فرقی بود بین ولی فقیه قبل انقلاب و ولی فقیه بعد از انقلاب، مردم ایرانی که بش رأی دادند به ولی فقیه قبل انقلاب رأی ندادند. به ولی فقیه بعد انقلاب رأی دادند. چون رأی و انتخاب جماعت بیسواد و خودبرتربین و قلدرپرست، رهبر بیسواد و خودبرتربین و قلدر خواهد بود.

هربار می‌بینند جریان حمایت از فلسطین داره از حالت اسلامی- شیعی خودش خارج میشه، سریع اقداماتی انجام میدن که خرابش کنه، یا برگرده به حالت دیفالت.
بچه لیبرال نیویورکی که نمیدونه غزه کجاست ولی خیلی براش دلواپسه، مکانیزم این قضیه رو نمیفهمه.

فیزیک حرامزادگی خودش رو بت تحمیل می‌کنه، حتی اگه سرمایه‌دارترین شرکت دنیا باشی. وزن عینک اپل مجبورشون کرد یک بند دیگه که روی سر قرار میگیره اضافه کنند تا خبرنگاری که اومده بود تستش کنه، خسته نشه. بدون اون بند فقط بیست دقیقه تونسته بود تحمل کنه.
برای همینه که خود تیم کوک ازش استفاده نکرد. لزومی نداره مدیر عامل شخصا کار با هر محصول شرکت رو نمایش بده. اما اعتماد به نفس کارکنان درباره محصول میتونه تخریب بشه وقتی ببینند مدیر حاضر نیست بذاره رو صورتش. در واقع کوک انتظار داره دیگران تستش کنند، و بابت تست پول هم بپردازند! که یک معجزه در مارکتینگ لازم داره تا موفق بشه. و البته ازین شرکت کم معجزه ندیدیم.

هرجای دنیا باشی حتما این رو میشنوی که «از بحث اسراییل و فلسطین خسته‌ایم، لطفا تو مهمونی مطرحش نکنید». ولی معلوم نیست کدوم بحث رو میگن. کجاست این بحث‌ها؟ چرا من پیداش نمی‌کنم؟ چرا کسی لینکش رو برام نمیفرسته؟

بحثی وجود نداره. از یه طرف بلا حدید رو داریم که عمرش رو صرف شغلی کرد که در چارچوب اسلام جز روسپیگری اسم دیگه‌ای نمیشه روش گذاشت، و حالا که پول کافی برای خرید پنت‌هاوس‌ در پایتخت کشورهای مختلف رو جمع کرده، یادش افتاده اکتیویست بشه، که اونم زیرشاخه هویت‌طلبی نژادی مهاجران در غربه، که بشون اجازه داده شده به جای آسیمیله شدن دنبال این بازی‌های هویتی بیفتند. همون غربی که اسلام عربی-ایرانی-مغولی، آزادی‌هاش رو افراطی! معرفی می‌کنه و باش ستیز داره. و گرنه اگه در چین بزرگ شده بود که یه کاری می‌کردن ناله‌های هنگام سکس رو هم به ماندارین ادا کنه.
از یه طرف یه مشت پاستور و کشیش وراج داریم که به جای منبر، نطق ژئوپولتیک می‌کنند و همه‌چیز رو به مسیح و سلیمان و این چیزها ربط میدن. که اتفاقا بار نگارشی متن‌هاشون تو یه لیگ دیگه‌ست، ولی دارن توی غار سوت میزنند و از صدای سوت خودشون به وجد میان. اسراییلی میانگین به تخمش هم نیست تورات چی میگه. اگه «می‌زنیم لخت می‌کنیم صاف می‌کنیم» از دهان شخصیت‌های تند و راستگرا درمیاد، انعکاس رگه‌های خشونت روسی تو اسراییله، نه خشونت انجیلی. حالا خشونت روسی چجوری از تل‌آویو سر درآورده یه داستان دیگه‌ست.

از یه طرف معتادان اینترنت رو داریم که کارشون کسچرخ زدن تو دریای اطلاعاته، و تا دیروز درباره اینکه نرم‌کننده بریزیم تو ماشین یا نریزیم ویدئو میساختن، و حالا آنالیز فنی انجام میدن که فلان بمب برای از بین بردن فلان لونه حماس زیادی سنگین بود و اینا تشنه خون هستند! اما حتی یک نظر نظامی درباره واقعیت چنین معضلی در چنته ندارند. غزه رو بذارید کنار، این سوال رو از هوش مصنوعی بپرسید: یک جزیره داریم که تمام ساکنانش از دم کودکان ۱۴ ساله هستند، و دارند به سمت ما راکت پرتاب می‌کنند. از کدام یکی از تسلیحات نظامی باید برای مقابله باشون استفاده کرد؟ می‌تونند از چت‌جی‌پی‌تی بپرسند ببینند چی میگه.

از یه طرف جانوران آکادمیک غربی رو داریم، که حتی دو به شکی باشون دست بدی، چون معلوم نیست خودشون رو تو توالت چطور تمیز کردن، و اصلا کردن یا نه، چون دستمال توالت هم حقه نظام سرمایه‌داری می‌دونند. و چاره‌ای ندارند جز اینکه هر مناقشه‌ای رو به استعمار و کاپیتالیسم و این چیزها ربط بدن، چون اگه ربط ندن تمام تدریسی که دارن انجام میدن نقش بر آب میشه. و همین باعث شده تو یه فضایی صحبت کنند که هیچ ربطی به خاورمیانه نداره، و اساسا یک بحث نیست.

از یه طرف هم امثال زیباکلام رو داریم که در راستای جاکشی نظری برای تشکیلات حکومتی، پانتومیم «صاحب‌ اندیشه» رو اجرا می‌کنند، چون تو شهرک سینمایی که در اون قرار داریم، همه‌چی باید فیک باشه.‌ و گرنه بحث رو به ابتذال «اسراییل خودش بوجود آمد یا بوجود آوردندش؟» نمی‌کشید. که این سوال مسخره رو درباره حداقل هشتادتا کشور دیگه هم میشه پرسید؛ ما برای رابطه و نحوه برخورد با مالزی نمی‌پرسیم مالزی خودش ایجاد شد یا ایجادش کردند. مسئله ایران تاریخچه اسراییل نیست. مسئله ایران اینه که مردم حق انتخاب سیاست کلی کشور در قبال اسراییل و فلسطین رو ندارند. انتخاب‌شون اینه که سیاست آفریقای جنوبی رو دنبال کنند، که اونم علامت جهالت جهان‌سومی‌شونه، اما هرچی هست انتخاب خودشونه. اما چنان هیچ بحثی وجود نداره در دنیا، که همین بحث فیک این آدم فیک، از همه‌ جلوتره! درست مثل اینکه از یک بازیگر بخوان جای یک فوتبالیست بازی کنه، و بازیگره بهتر از فوتبالیست‌ها روپایی بزنه (و البته داخل بازی توپ رو بزنه تو اوت، چون هدفش همینه که بحث تو اوت باشه).

بحثی وجود نداره که کسی ازش خسته شده باشه. فقط دارند تکراری بودن محتوا رو کشف می‌کنند، چون خبر نداشتن که دولت‌ها پشت خیلی از محتویات هستند، و هر ماشین مغزشویی‌ دولتی، یه برنامه «رینس اند ریپیت» داره.

بینش کلی تو به جهان پیرامونت حول چه محوری شکل گرفته؟ حول این محور که خدایی هست و دارد کارهایی می‌کند؟ یا حول این محور که خدایی نیست و همه‌چیز رهاست؟ در هر دو حالت فرضت اینه که یه چیزهایی فهمیدی که بقیه نفهمیدن. ولی دنیای بیرون یه جوری حرکت می‌کنه، که یه جوری بت نشون بده بین این دو فرقی نیست.
ممکنه بپرسی چطور ممکنه فرقی نباشه؟
خیلی ساده‌ست. سه ماهه که اسراییل در حال کوبیدن غزه‌ست. که منجر به کشته شدن کودکان زیادی شده (با اینکه همه آمارها درباره‌ش دروغه). ناگهان دو کشور مدعی در مسلمانی، در عرض فقط ۴۸ ساعت، بدون هیچ دلیل نظامی، و فقط برای ارضای شهوت اقتدارنمایی، چند تن از کودکان همدیگه رو کشتن. تا ثابت بشه که آدم بده منطقه، تازه آدم خوبه منطقه بوده، چون بقیه خیلی حیوان‌ترند.
حالا سوال اینه: اگه به یه نویسنده و فیلمساز هالیوودی میسپردی، می‌تونست همچین داستانی رو خلق کنه؟ با همین ابهت و همین زمان‌بندی؟ خودت هم می‌دونی که نمی‌تونست. حالا فرقی داره که اعتقادت این باشه که کار خداست ، یا اعتقادت این نباشه که کار خداست؟ نه. در هر صورت یه چیزهایی اتفاق میفته که تو نمیتونی بفهمی «چرا دقیقا اینجوری اتفاق افتاد و نه یه جور دیگه؟». این ناتوانی در هضمش، ولت نخواهد کرد.