از اولش هم مشکل ما این بود که کسانی گفتند «حدود الهی را اجرا کنید» که حدود الهی رو روی خودشون اجرا نمی‌کردن. حد الهی همیشه قصاص و اعدام و دیه و این حرف‌ها نیست. بعضی وقت‌ها اجرای حدود الهی یعنی از تخت سلطنت بیای پایین. «خود را حد زدن»، فقط با شلاق انجام نمیشه. یه جا هم معنیش اینه که خودتو از قدرت محروم کنی و قید غنائم رو بزنی. یعنی نفستو بزنی، نه جسمتو.
اما خلیفه اصلا خیال نمی‌کنه که خودش تقصیری داره (نفسش بش میگه: ما خوبیم!). تقصیرات فقط از جانب رعیته. ولی اگه اتفاقات خوبی افتاد، به صدقه سر خلیفه‌ست! اونی که شریک جرمه (و یا حتی علت جرمه)، ادای مدعی‌العموم رو درمیاره! خیلی‌ها نمیخوان قبول کنن که حد رو اول باید رو خلیفه جاری کرد. اما راه حل ساده‌ای داره.

سر یه کلاسی یکی از بچه‌ها بادی از خودش خارج میکرد که بوش امان همه رو بریده بود. اما دقیقا نمی‌دونستن کار کدومشونه. معلمه پیشنهاد داد نوبتی برن بیرون وایسن، هروقت انتشار بو متوقف شد می‌فهیم کار اونی بوده که بیرون وایساده. الان ما هم در وضعیت مشابهی هستیم. بوی مشمئزکننده همه‌جای ایران رو گرفته. همه همدیگه رو متهم می‌کنند. اما بهترین روش اینه: خلیفه و رفقاش رو موقتا از کشور بیرون بندازیم، اگه بو متوقف شد یعنی کار اوناست.

به خاطر مهمانی‌، و این روزها افطاری‌، گاها مجبور میشم در معرض تشعشع زیان‌آوار سریال‌های صداوسیما قرار بگیرم. این بار چشمم به امین تارخ افتاد و چند دقیقه‌ای به خودم اجازه دادم تا سریال در حال پخش رو تحمل کنم.. و در آخر از خودم پرسیدم این چجوری شد استاد بلامنازع بازیگری در ایران؟ یه آدمی که یه جوری سرد و شله که انگار هیچ حسی نداره.. حتی ماهیچه‌های صورتش هم زحمت زیادی به خودشون نمیدن.
و باز از خودم پرسیدم فرض کنیم هیچ مشکلی در زبان انگلیسی نداشت و می‌تونست تو سریال‌های خارجی هم بازی کنه، چه نقشی بش میدادن؟ و در چه پروژه‌ای؟ شاید سالی دویست سیصدتا فیلم و صدها قسمت سریالی که می‌بینم، کف توقعم رو بالا برده. اما وقتی حتی بازیگران کم تجربه سوئدی که دیالوگ‌های انگلیسی رو با لهجه‌ای آماتوری اجرا می‌کنند هم چنان مهارت و هنر از خودشون نشون میدن که انگشت به دهان میمونیم، این سوال پیش میاد که اینایی که سینمای ما رو قبضه کرده‌ن، جدا از پشت کدوم بته‌ای دراومدن؟ با اینکه دائم از سیستم بسته و خفه ایران مینالند، اما همین خفقان مثل یه سپر از بیزینس‌شون محافظت کرده. حالا بگذریم که حتی آبروشون رو هم حفظ کرده. تو دنیایی که دیگه به چشم‌پاکی مورگان فریمن هم نمیشه اطمینان داشت، بعید می‌دونم اگه رسانه آزادی داشتیم هزاران مورد MeToo#
از کلاس‌های این اساتید بیرون نمی‌اومد.

‍‍ ‍‍ نماز بی‌فکر رو اشعث بن قیس هم می‌خوند، و اتفاقا ایشون رو هم آروم می‌کرد!
به این فکر کن که چرا در این حجم بی‌حساب از پریشان روانی که در فضای مجازی جریان داره، مثل لیزر فوکوس کردی روی مسیح علینژاد؟ به این فکر کن که چرا نیت همه رو خیر فرض می‌کنی مگر اینکه خلافش ثابت شه، غیر از مسیح علینژاد؟ به این فکر کن که چرا فکر کردی نظرت متفاوته وقتی صدها اکانت ارزشی همراهیت می‌کنن؟ به این فکر کن که چرا نهادهای حاکمیتی که مسئول رسیدگی به آلام مردم هستند چنین فشل و بی‌مسئولیت و فاسد هستند که وظیفه احقاق حقوق و تظلم‌خواهی قربانیان جامعه میفته رو دوش یه اکتیویست خارج نشین؟ به این فکر کن که چرا ازینکه افتاده رو دوش اون بیشتر عصبانی نیستی تا ازینکه درست انجامش نمیده؟ به این فکر کن که چرا تا تصاویر و ویدئو منتشر نشه متجاوزین و متخلفین در آرامش کامل به سر میبرند؟ به این فکر کن که چرا اولویت‌بندی‌هات تنظیم نیست؟ به این فکر کن که چرا جرئت نداری به رییس قوه قضاییه و به رییسِ رییس قوه قضاییه همینقدر بتازی که به یک اکتیویست خارج‌نشین میتازی؟ ... بعد نماز بخون.

‍‍ ‍‍ در اطراف من هم هستند کسانی که فاجعه از دست دادن پدر و مادر رو از همون‌چیزی که هست دردناک‌تر می‌کنن برای خودشون. مدام عکسشون رو میذارن جلوی خودشون و حتی عکس پروفایلشون رو به عکس مرحوم و مرحومه تغییر میدن، هی خاطرات‌شون رو تکرار می‌کنند، سر هر مناسبتی در تقویم جای خالی‌شون رو یادآوری می‌کنن، که مثلا این اولین نوروزه که مامان بین ما نیست، یا این اولین ماه رمضونه که بابام نیست، این اولین تابستونیه که... یه جور تلاش مازوخیستی که انگار دوست دارن زخم رو فشار بدن تا هم دردش بیشتر شه هم خونریزی کنه!

به زعم من اینکه انقدر این دردها رو بزرگتر از چیزی که باید باشن می‌کنیم دو تا علت بنیادی داره.
اول اینکه واقعا باورمون شده خدا، جهان، طبیعت، یه چیزایی رو به ما بدهکاره. از جمله سایه پدر و مادر، به مدت حداقل صد و بیست سال! این از یه جور نگاه خودمحورعالم‌پنداری ناشی میشه که دنیا رو موظف میدونه که بهترین گهواره برای ما باشه! ولی واقعیت اینه که ما اونقدرها که فکر می‌کنیم مهم نیستیم، و هیچ وجودی (حالا خدا یا هر قدرتی که دنیا رو ساخته) بمون بدهکار نیست. بلکه این ماییم که غرق در بدهی هستیم. همینکه به ما اجازه حیات داده شده، یعنی بدهکاریم. هر چیز دیگه‌ای که به این حیات الصاق شده، اشانتیونه. اشانتیون‌هایی مثل یه خونه امن، یه پدر و مادر خوب، یه خواهر و برادر، سلامتی.. آدم‌هایی بودند و هستند که چنان این واقعیت رو به آغوش کشیدند که حتی اگه خیلی زود خود حیات ازشون گرفته بشه دلخور نمی‌شدند، چه برسه به اینکه اشانتیون‌ها رو ازشون بگیرن.

دوم اینکه هیچ متوجه موقعیت واقعی خودمون نیستیم. از بس هرشب خوابیدیم و فردا صبح دوباره بیدار شدیم، این تصور برامون ایجاد شده که «من هستم فعلا». و از طرفی حواس‌مون نیست که قراره با مرگ چه مواجهه‌ای داشته باشیم. یعنی هم درباره خود مرگ دچار توهمیم، هم درباره تایمش. من نمی‌دونم کسی که به مرگ خودش فکر می‌کنه، چطور می‌تونه فرصت ذهنی پیدا کنه که به مرگ دیگران فکر کنه. جنگ سوریه باعث شد تعداد زیادی صحنه واقعی ببینم از لحظه جان دادن آدم‌ها، و این باعث شد کلا نگاهم تغییر کنه. دیگه هیچ چیز برام انقدر غم‌انگیز و عظیم و استرس‌زا نیست که تجربه محتوم خودم از مرگ هست. منظورم اینه که اگه آدمی واسه مادرش روضه‌ی مصیبت می‌خونه حواسش نیست قراره چه بلایی سر خودش بیاد، و گرنه می‌نشست برای خودش روضه می‌خوند. به جای اینکه غصه بخوره که این اولین اردی‌بهشتیه که مادرش نیست، به این فکر می‌کرد که این آخرین اردی‌بهشتیه که من نفس می‌کشم؟ و از درد فرو می‌ریخت.

‍‍ ‍‍ چیزهایی که من می‌خوام تو فرودگاه‌ها باشه:

- باشگاه ورزش
- فضای سبز و گلکاری
- جاهای بدون سرصدا
- دستگاه خودکار فروش لباس‌های متداول (این دستگاه‌ها که پول میدی بت نوشابه میده رو که دیدین؟ واسه لباسش هم اومده. اونارو میگه)
- میوه‌جات، هرچی که تازه باشه
- پریز برق
- داروخونه

چیزهایی که فرودگاه‌ها فکر می‌کنن من می‌خوام تو فرودگاه باشه:
- مارپیچ فروشگاه‌های بدون مالیات (این مغازه‌هایی رو میگه که میتونی جنس ارزونتر بخری ازشون، چون مالیات اون کشور رو حساب نمی‌کنه)
- چمدون‌فروشی!
- خنزر پنزر فروش‌های نامربوط
- ساعت فروشی

خیلی از مطالباتش رو می‌تونن راحت برآورده کنن. اما نمیشه رد کرد که واقعا یه تضاد وجود داره بین نیاز واقعی مسافر و چیزهایی که تو‌ فرودگاه‌ها هست. شاید علتش این باشه که فرودگاه‌ها میخوان از زمینی که در اختیار دارن حداکثر درآمد رو داشته باشن. و واضحه که اجاره دادنش به مثلا ال‌سی‌وایکیکی نفع بیشتری داره تا تبدیل کردنش به سالن مطالعه!

هارون‌الرشید فرانسوی بود؟ 😅

وقتی که جامعه رو از دست حکومت پهلوی گرفتن، زندان بد نبود، فرانسوی نبود، ضداسلامی نبود. اما بعد چهل سال که تبدیلش کردند به جامعه‌ای با میلیون‌ها مجرم و متخلف و بزهکار، طوری که نه فضای زندان‌هاشون جای کافی داره نه پول دارن نون و آب‌شون رو بدن، به این نتیجه رسیدن که بهتره کتک‌شون بزنیم بعد ول کنیم برن! مثل دوران جاهلیت.

https://news.1rj.ru/str/bbcpersian/23655

ایشون به حضرت انتقاد داره که چرا به خاطر روزه‌خواری شلاقش زد
ولی من حرفم اینه که چرا اجازه داد کسی تبلیغاتچی جبهه‌ش باشه که با صدتا شلاق میپره تو بغل دشمن؟

احتمالا موافق این نوشته نیستید، ولی شاید یه روزی شدید.


وسط این موجِ احتمالا موقت آگاهی‌بخشی درباره جرائم جنسی، بد نیست اشارتی هم بکنند به تربیت شهوانی افراد. که نمی‌کنند.
همه قضیه که خلاصه به حقوق فردی و خشونت و تعرض نیست. اون‌ها سرجاشون. در کنارش این واقعیت هم وجود داره که شهوت جنسی زیباست. این حالت تربیت‌نشدشه که همه‌چیز رو خراب می‌کنه.
این خیلی هم خوبه که یک فرد مجذوب بدن شما بشه، و هیچ ایرادی نداره که از کل وجود شما، فقط مجذوب بدنتون شده باشه. مذهب یا فرهنگ ممنوعش کرد چون از پس تربیت شهوت برنمی‌اومد، لذا ترجیح داد صورت مسأله رو پاک کنه و دستور بده شهوت رو سرکوب کنند (از سیستم فکری که راه‌حلش برای ریشه‌‌کن کردن سرقت، معلول کردن سارقه، انتظار دارید کار عمیق‌تری انجام بده؟).
امشب یه قرص به همه پسرها بدید که توی مغزشون تغییراتی ایجاد کنه که فردا صبح وقتی دخترها رو در خیابان‌ها دیدند، به جای متلک‌های مبتذل متداول هرروزه، بدن و ظاهر اون دخترها رو به مودب‌ترین شکل ممکن تحسین کنند. فکر می‌کنید برخورد دخترها چطور خواهد بود؟ هیچ فرقی با دیروز نخواهد کرد. بیشترشون مثل هرروز یا خودخوری می‌کنند، یا با فحش جوابشون رو خواهند داد. حتی اگه یه نفر بدون هیچ مزاحمتی و با شعری به سبک و معصومیت غزل‌های سعدی از ظاهرشون تمجید کنه، باز احساس می‌کنند مورد آزار و اذیت قرار گرفتند!
چون غریزه جنسی، یک چیز شیطانی و سیاه تعریف شده، که همه‌چیز رو مثل خودش شیطانی می‌کنه!
جامعه به عنوان یک پیکر واحد مدام در حال گول زدن خودشه. یه نگاهی بکنید به پندهای اخلاقی آنلاین که همه‌جا به شکل پوسترهای اینستاگرامی پخش شدن و روی این تأکید دارند که: عشق واقعی یعنی منو بخواد، نه تنم رو!.. با هزاران معادل ادبی دیگه (البته با عکس بک‌گراندی از یک برکه که پاهای لختش توی آبش قرار گرفته‌ن!) و همزمان بخش بزرگی از طلاق‌ها به خاطر مسائل جنسی رخ میده، که یعنی دقیقا «کاش تنمو بخواد!»، ولی نمی‌خواد، یا نمی‌تونه. همه، خیلی بیشتر ازونی که بش اعتراف می‌کنند و برملا می‌کنند حیوانی هستند.
فرق آدم‌ها با حیوانات نباید در این باشه که انسان از حیوانیت خودش بیرون بیاد. چون نمیاد. فرقش باید در این باشه که حیوانیتش هم تربیت شده باشه.
فرح پهلوی در خاطراتش میگه که یه جا یه نفر آدم معمولی ازش درخواست سکس می‌کنه، و این اتفاق رو به عنوان مدرکی بر اینکه در اون دوره چقدر به خفت افتاده بودند به حساب میاره. بیشتر ازینکه ناراحت شده باشه که واژن سلطنتی چه مشتریان سطح پایینی پیدا کرده، ازین ناراحت شده که «مگه من تن‌فروشم که ازم درخواست می‌کنه؟». به جای اینکه حس خوبی داشته باشه که حتی با یک نگاه می‌خوانش، و اگه موافق نیست یه «نه» ساده بگه و از کنارش رد بشه، تا آخر عمر یادش مونده و بابتش دل‌شکسته‌ست! به جای اینکه توقعش این باشه که بخوانش و مودبانه ابراز کنند و اگه نخواست عقب بنشینند، توقعش اینه که من از هرجا که رد شدم همه غرایزی که در شعاع صد و پنجاه متریم حاضر هستند خاموش بشن، تا من عبور کنم و وقتی به اندازه کافی دور شدم دوباره روشن بشن!

منظورم اینه که شما، به عنوان مجموعه‌ای که جامعه رو تشکیل داده، چه بک‌گراند مذهبی داشته باشی چه غیرمذهبی، بنا رو بر این گذاشتی که با همه ابزارهایی که داری، اعم از شریعت تا قانون تا عرف تا عواطف، با شهوت جنسی بجنگی. ولی زورت بش نمیرسه. و خوشدلانه فکر می‌کنی اگه همه یاد بگیرن که به موقع جیغ بکشن یا به موقع زنگ بزنن به پلیس، اوضاع خیلی بهتر خواهد شد.
در حالی که تنها راه درست شدن اوضاع اینه که تکلیف خودت رو با این قدرت شکست‌ناپذیر مشخص کنی. تو دنیای سیاست وقتی جنگ جواب نمیده چیکار می‌کنند؟ بله، وارد مذاکره میشن. و تو هر مذاکره‌ای باید یه ذره عقب‌نشینی کنی تا طرف مقابل هم یه ذره عقب‌نشینی کنه. شما به عنوان جامعه ناچاری از موضع قبلی که شهوت رو مقهور و مبتذل و سرکوب‌شده می‌خواست عقب‌نشینی کنی، که یعنی باید شهوت جنسی هم بتونه آزادانه خودشو بروز بده و پیشروی کنه. بعد اون موقع می‌تونی بگی این راه بروز دادنه، این راه نمایاندنه، این راه جذب کردنه، این راه حرف زدنه، این راه دعوت کردنه، این راه درخواست کردنه، این راه پذیرفتنه، این راه رد کردنه.

متجاوزین و بدرفتاران، صرفا از سرکوب‌شدگی دست به تعرض نمیزنن.‌ اونا محصول وضعیت جنگیِ جامعه-شهوت هستن که توش شهوت برنده‌ست، و چون آدمایی هستن که تو زندگی باختن، میخوان طرف برنده رو بگیرن تا از لحاظ روانی تا حدودی جبران شه. اونا نمیخوان لذت ببرن، فقط میخوان برنده باشن.

اوه پسر خیلی زور زدم که منظورم رو منتقل کنم.. اگه تا اینجا نتونستم پس با طولانی‌تر کردنش هم نمی‌تونم. همینقدر بسه.

با ۵۴ درصد زبان میشده رتبه دو رقمی گرفت!
یعنی بهترین دانشگاه ایران، می‌تونست یه صندلی هم برای من داشته باشه.
اما پشیمون نیستم که اون صندلی همیشه خالی میمونه.

روسیه از اپل خواسته تا کلا تلگرام رو از اپ‌استور حذف کنه. و به نظر میرسه اپل هم از ترس اینکه بردارن کل اپ‌استور رو فیلتر کنن به خواسته‌شون تن خواهد داد.
با این که از طرفداران ثابت اپل و اکوسیستمش هستم، اما اعتراف می‌کنم که چنین سیستم بسته‌ای به درد دنیای واقعی که گنگسترها نخست‌وزیر و رییس‌جمهور و خلیفه و ولی‌فقیه هستند نمی‌خوره. برای آمریکا و کشورهای متمدن که دولت‌ها از مردم‌شون میترسن و ازشون تبعیت می‌کنند خوبه، اما برای کشورهایی مثل کشور ما همین اندرویید بهترین اتفاق تکنولوژیک ممکن بود. با اندرویید برای نصب برنامه‌ها نیازی به اجازه گرفتن از شرکت‌ها و دولت‌ها نداریم، و مثلا حتی اگه روزی گوگل، تلگرام رو از پلی‌استور حذف کنه، می‌تونیم فایلش رو دست به دست کنیم.

در نوجوانی متوجه تأکید کاربران لینوکس روی فلسفه اوپن‌ بودن اکوسیستم نبودم، و فکر می‌کردم یه جور تعصب قبیله‌ایه. اما الان خوب می‌فهمم. مخصوصا در دنیای سرمایه‌داری، که شرکت‌ها برای از دست ندادن بازار اگه لازم باشه جلوی فرعون هم سجده می‌کنند.

جناب تاجزاده به تازگی در دهان‌دریدگی جدیدی که فقط و فقط از یک اصلاح‌طلب حکومتی برمیاد عنوان کرده که اگه به ایران حمله نظامی نشده به خاطر وجود مبارک استمرارطلبانه! چون به کشوری که رییس‌جمهورش روحانی و وزیر خارجه‌ش ظریف باشه نمیشه حمله کرد!

اگه مطمئن نبودم که اینا یک مشت کلاهبردار سیاسی هستند که اخیرا با حرکات اعتراضی مردم تمام آبروشون رو از دست دادن و لذا ناچارن وانمود کنند که هنوز موضوعیت دارند و هنوز تموم نشده ماجرا! می‌گفتم در توهم به سر میبره. ولی توهمی در کار نیست، کاملا آگاهانه مهمل می‌بافند، چون کار دیگه‌ای نمی‌تونند بکنند.

یه چیزی رو باید به ایشون یادآور شد که فکر کردن اگه خامنه‌ای رو با ظریف کادوپیچ کنن دیگه کسی نمیگه باید سرنوشت قذافی رو براش رقم زد!.. بشار اسد و خانواده‌ش و دولتش، با تمام نفرت بی‌حسابی که ازشون دارم به مراتب باسوادتر، مدرن‌تر، غربی‌تر از شما آخوندزاده‌ها، و کاملا سکولار هستند. و همچنین مدافع مسیحیان و غرب‌گراها و فرهنگ غربی و نفوذ غربی بودند. حتی چشم‌هاشون هم مثل غربی‌ها بود. اما هیچ‌کدوم اینا باعث نشد که غرب بشون حمله نکنه. همون آمریکایی که ادعا می‌کنید با ظریف رودربایستی داره، الان ده‌ها پایگاه نظامی تو خاک سوریه داره و هزار و یک دخالت مفید و غیرمفید رو تو این شش هفت ساله انجام داده اونجا. اینا به کراواتی‌ها رحم نمی‌کنند، به یه ریشوی روضه‌خون رحم کنند؟


این‌ اصلاحطلبان متقلب، جلیلی رو مسخره می‌کردند که نمی‌دونه دنیا داره چجوری اداره میشه. دیگ داشته به دیگ می‌گفت روت سیاهه!

همزمان دو تا خبر رو دیدم.. یکی کندن کاشی‌های رنگی پارک ساعی تا جوون‌ها باشون عکس نگیرن. یکی هم افتتاح یه نمایشگاه معماری در ژاپن که تکنولوژی و هنری که اجدادشون برای ساخت خانه استفاده می‌کردند رو در معرض دید عموم قرار داده.
یکی ازین دو کشور نرماله، و اون یکی نیست.
اساسی‌ترین کاری که برای برگرداندن ایران به حالت نرمال میشه انجام داد اینه که حاکمیت رو تغییر بدیم تا هم قانون یک قانون انسانی باشه، هم آدم‌های سالم در مسند قدرت بشینند. اما اومدیم و موفق نشدیم این کار اساسی رو انجام بدیم، اومدیم و این نظام چهل سال دیگه هم سرجاش باقی بود، آیا نباید هیچ حرکت دیگه‌ای کرد؟

نمایشگاهی که در ژاپن راه افتاده رو دولت ژاپن راه ننداخته. چند شهروند عادی که خودشون معماری خوندن و علاقه‌مند به معماری هستند راه انداختن. خونه چوبی قدیمی رو با اسکیل یک به یک و تقریبا با همون متریال ساخته تا مردم بیان برن داخلش و ببینن تو چنین خونه‌ای زندگی کردن چه حسی داره. و اینو کجا ساخته؟ طبقه nام تو یه برج نمی‌دونم چندده طبقه! نمیگه دولت بمون زمین نداد! برج‌سازهاشون هم میدونن که همه طبقات برج نباید مغازه باشه، بعضی طبقات باید استودیو باشه. یه بسازبفروش‌ رندوم انتخاب کنید و ازش بپرسید استودیو داری برای فروش؟ میگه هاع؟.. فقط بلدن تا طبقه یکی مونده به پشت‌بام پارتیشن‌بندی کنند و هر واحد ۳۰-۴۰ متری رو به قیمتی گزاف بدن اجاره! تا حالا دیدید نمایشگاه خط برگزار بشه و آدرسش «برج فلان، طبقه ۱۵» باشه؟ همه‌چی انقدر بیمارگونه‌ست که در مملکت با این وسعت برای هیچ‌ کاری «جا» نیست. تو آمریکا، خونه‌ها گاراژ دارن و گاراژها رو میشه تبدیل کرد به استودیو عکاسی. تو اروپا یه ساختمون با نمای سبک ویکتوریا می‌بینی بعد واردش میشی ناگهان یه سالنی جلوت باز میشه مثل یه سوله! ده‌ها نفر مسغول عکاسی از مدل هستند! اما اینجا حتی یه زیرزمین نمور نمیشه گیرآورد واسه اینجور کارها. یه تفاوت‌هایی می‌بینم که ممکنه نشه خوب توصیف کرد، ولی میشه خلاصه کرد که ما در ایران در فقر لوکیشن به سر می‌بریم.

داشتم از نمایشگاه معماری می‌گفتم. در کنار نمایش خونه چوبی قدیمی، جوون‌ها و دانشجوها رو هم آورده که همونجا متریال مورد استفاده رو آماده کنند. مثلا با آهنگری میخ‌هایی که سیصدسال پیش استفاده می‌شده رو درست کنند یا روش‌های برش چوب و اتصالات رو نمایش بدن، که بازدیدکننده بفهمه چه سبک و سیاقی داشته و چقدر زحمت داشته. یه حس مسئولیت قوی تو این آدم‌ها هست برای در اختیار گرفتن وقت دیگران و پر کردنش با محتوای مفید. این یه رفتار نرماله.

چرا کنده شدن چندتا کاشی تو یه پارک، هرچند که بیمار بودن سیستم حاکم رو نشون میده، ارزش خبری پیدا می‌کنه؟ چون فقط تو همون پارک بوده.. چون انقدر شهر در فقر لوکیشن و فقر زیباییه که چارتا کاشی پیش‌پا افتاده صدها نفر رو دور خودش جمع می‌کنه و به سوژه عکس‌ها تبدیل میشه.

درسته یه مشت آدم بیمار غیرعادی دارن به ما حکومت می‌کنند اما ما هم تلاش نمی‌کنیم که فضا رو کمی نرمال‌تر کنیم، چه موقع لوکیشن‌سازی، چه موقع اختصاص اون لوکیشن‌ها به چیزهایی غیر از پول درآوردن! برای پولدارهامون هر کاری جز مغازه ساختن احمقانه‌ست، و خیرین‌مون برای زمین‌های خالی، آینده‌ای جز حسینیه متصور نیستن! مهندس مکانیک‌مون نمیگه بذا یه موزه از تاریخ مهندسی راه بندازم و بچه‌ها رو بیارم و بشون نشون بدم چجوری شد که دنیا انقد پیشرفت کرد. تو کالیفرنیا یه گروه از عکاسان بودن که دوره‌ای مهمونی میگرفتن و چادرهای نمایشگاهی میزدن و عکساشون رو به نمایش میذاشتن. مردم ما اصلا نمی‌تونن درک کنن چنین فضایی رو.. یعنی کنار خیابون یهو یه چادر سبز شده باشه، بعد بری وارد جمع بشی و بعد از بگو و بخند و حتی بحث بری از رو میز شربت آلبالو برداری و بری عکس‌ها رو تماشا کنی! چنین چیزی تقریبا تعریف‌نشده‌ست اینجا. این‌ چیزها یعنی زندگی شهری نرمال.
همین الان تمرکز کنید و به این دو سوال جواب بدید: شهر شما چندتا لوکیشن داره که بشه باش عکس گرفت یا بشه توش کاری غیر از پول درآوردن انجام داد؟ شهر شما امروز یا این هفته چندتا «رویداد» داشت؟
پسر بهتره حتی فکرش هم نکنیم.. چون حتی تلاش برای جواب دادن به این جور سوال‌ها هم حس خجالت ایجاد می‌کنه.

کاشی‌های یه پارک رو میشه کند. اما اگه همه‌جا رو نرمال کرده بودیم، دیگه نمیشد. نمیشه همه ایران رو از جاش کند.

این عکس رو باید به آقای ولایتی نشون داد
لیبرمن، وزیر دفاع اسراییل، مهمان وزیر دفاع روسیه بود.
امروز گفت: روسیه موضع ما را درک می‌کند!

گویا همراه لیبرمن، رییس حفاظت اطلاعات ارتش هم در سفر به مسکو حضور داشته. بعید نیست برای راضی کردن روسیه، بشون اطلاعات بفروشن. و باید پرسید دستگاه‌های اطلاعاتی اسراییل مگه چقدر می‌دونند که همه مشتری‌شون هستن؟

یه بار صداسیما یه برنامه مستقل ساخته بود درباره موساد. یه مهمان آورده بود سی سالش نمی‌شد، ولی زیرنویس زد: کارشناس اسراییل!.. مثلا قرار بود توضیح بده تشکیلات اطلاعاتی اسراییل چجوری کار می‌کنند. و یه جوری توضیح می‌داد انگار شیش سال اونجا خدمت کرده (همون ژست قدیمی ما همه‌چی رو دربارشون می‌دونیم). بعد گفت موساد کلا ۶۰۰ نفر پرسنل داره! و همه عملیات‌های ترور به عهده ۴۰ نفره!
مثلا میخواست بگه اینا کوچولوعن در برابر ما. فقط حواسش نبود که این سوال پیش می‌اومد که: یعنی اینا با فقط ۶۰۰ نفر دنیا رو بهم ریختن؟ و با فقط ۴۰ نفر هیچ‌کس از دست‌شون در امان نیست؟ چه جانورانی هستن مگه؟
حالا با بده بستون‌های اسراییل با روسیه، یه سوال دیگه هم باید به اون سوال ضمیمه کرد: با فقط ۶۰۰ نفر چقدر دیتا جمع می‌کنند که انقدر می‌تونن بفروشن؟ یعنی انقدر بازدهی بالاست؟ یا حضرت داوود داره تقلب میرسونه؟

تو آمریکا صحبت اینه که به مکزیکی‌هایی که سعی می‌کنن غیرقانونی از مرز رد بشن شلیک کنیم یا نکنیم؟ دقت کنید، مکزیکی! نه آمریکایی. اونم چه جور مکزیکی؟ زن و بچه؟ نه. شیشه ماشین‌های گشت مرزی، مجهز به حفاظ فلزی هستند، چون مکزیکی‌هایی که از مرز رد میشن بشون قلوه سنگ پرت می‌کنن! ازینجور مکزیکی‌ها.
این فقط اقتصاد ایران نیست که ورشکسته‌ست. وجدان و اخلاقش هم باید اعلام ورشکستگی کنه.
https://news.1rj.ru/str/AlaviShahed/553

ببین غربی‌ها از شدت بی‌دغدغگی به چه چیزهایی فکر میکنن
میپرسه باید تابلوی «کارگران مشغول کارند» رو ممنوع کنیم؟ چون از کلمه مردان استفاده کرده برای کارگران، و سکسیستیه!
ملت هم گفتن نه.

به جانب‌گیری‌ها و موضع‌گیری‌های سیاسی اتحادیه اروپا دقت کنید.. یه تلاش ترحم‌برانگیزی تو همشون دیده میشه که «ما هنوز مهمیم».
اینی که میگم شاید به نظر خیلی‌ها آوانگارد بیاد، مخصوصا اونایی که هنوز مجذوب استیکر
Made in Germany
هستند. ولی اروپا دیگه مهم نیست. اونا نه قابلیت‌های آمریکایی رو دارند، نه قابلیت‌های چینی. دنیای قرن بیست و یکم، دنیای چین و آمریکاست. یه مشت الیت تو بروکسل نشستن و فکر می‌کنند هنوز می‌تونن مناسبات جهانی رو تنظیم کنند، اما تو کنترل قاره خودشون هم موندن.

و جمهوری‌اسلامی باز اصرار داره روی این اسب پیر پاشکسته شرط ببنده.

سخته باورش که در این کشور اختناق تا کجاها نفوذ کرده.. طوری که من ادعا می‌کنم حتی در طبیعی‌ترین اتفاق روزانه‌‌ای که در یک کشور با اکثریت مسلمان وجود داره، یعنی دعا و نیایش هم تحت خفقان حکومتی هستیم. هرجا که ممکنه جایی واسه دعا باشه، اللهم کن لولیک... می‌خونن! از قنوت نمازها گرفته تا برنامه‌های رادیو تا مراسمات و سخنرانی‌ها تا بعد از اذان از بلندگوی مساجد تا حتی به صورت چاپ شده روی در و دیوار. انقدر این دعا رو فرو کردند در همه جا که حتی نمیشه آمارش رو درآورد. و عجیبه که حتی دعای جالبی هم نیست: «خدایا، آخرین حجت خودت رو یاری کن!» .. معطل بود شما بگی؟
یعنی حتی درخواست تعجیل در ظهورش رو هم نداره!
اما اینکه محتواش چه کیفیتی داره انقدر مهم نیست که جای همه دعاهای دیگه رو تنگ کرده. دیگه اثری از دعاهای قرآنی نیست! خیلی عجیبه ولی این دعا که اسپانسرش حکومته، دعاهایی که حضرت ابراهیم می‌کرد رو منقرض کرده در جامعه دینی!

البته این مسئله قاعدتا نباید دغدغه من بی‌دین و ایمون باشه، اما میشه ازش به عنوان مدرک استفاده کرد. تو فضایی که حتی فرهنگ دعا رو هم با کمونیسم عقیدتی نابود کردن، چه شانسی هست که موضوعات غیردینی شانس شکوفایی پیدا کنند؟ این یه مدرکه که هرکس گفت به جای انقلاب، باید «اصلاحات تدریجی» رو دنبال کنید، نشونش بدیم و بگیم شما دهنتو ببند عزیزجان! این طاعون رو هیچ چیز جز یک انقلاب همه‌جانبه نمی‌تونه ریشه‌کن کنه.

یادتونه می‌گفتن پیروزی مکرون در فرانسه پاسخ اروپا به پوپولیسم ترامپ در آمریکاست؟
امروز:
مقبولیت مکرون در فرانسه ۳۸ درصد!
مقبولیت ترامپ در آمریکا ۴۵ درصد!