ضرب‌المثلی قدیمی ملهم از دنیای برونی و محسوس می‌گوید: «تنها آن کس که کار می‌کند روزی خود را به دست می‌آورد.» شگفتا که این سخن در دنیایی که این ضرب‌المثل آشکارا متعلق به آن است چندان مصداق ندارد، زیرا که جهان برون تابع قانون کاستی است و تجربه بارها نشان داده است که آن کس نیز که کار نمی‌کند روزی خود را به دست می‌آورد و آن کس که می‌خوابد از آن کس که کار می‌کند روزی بیشتری حاصل می‌کند. در جهان برون هر چیز به صاحبش تعلق دارد‌، جهان برون مطیع قانون بی‌تفاوتی است، هر کس که نگین جادویی را بر انگشت دارد، چه نورالدین باشد چه علاءالدین، غول جادو از او اطاعت می‌کند و هر کس که گنج‌های جهان را در اختیار دارد، به هر شیوه نیز که آنها را تحصیل کرده باشد، صاحب آن‌هاست. در جهان روح چنین نیست. در اینجا نظمی الهی و سرمدی حاکم است، در اینجا باران به یکسان بر صالح و ناصالح نمی‌بارد، در اینجا آفتاب به یکسان بر نیک و بد نمی‌تابد، در اینجا تنها آن کس که کار می‌کند روزی به دست می‌آورد، تنها آن کس که تشویش را شناخته است آرامش می‌یابد، تنها آن کس که به هاویه فروشود محبوب را نجات می‌دهد، تنها آن کس که کارد می‌کشد اسحاق را به دست می‌آورد. آن کس که کار نکند نان به کف نمی‌آرد، بلکه گمراه می‌ماند، آن گونه که خدایان اورفه را با چهره‌ای دروغین به جای چهره معشوق گمراه کردند، گمراه کردند زیرا نازکدل و بی‌جرأت بود، زیرا مُطرب بود نه مرد. در اینجا فرزند ابراهیم بودن، یا هفده پشت اصیل داشتن به کار نمی‌آید. بر آن کس که کار نمی‌کند همان حکمی رواست که بر دوشیزگان اسرائیل، زیرا او باد می‌زاید، اما آن کس که کار می‌کند پدر خویش را متولد می‌کند.

جایی که منجلاب گُه است دم از اصلاح زدن خیانت است.

مریم و هارون به‌سبب زن حبشی که موسی گرفته بود، بر ضد او سخن گفتند، زیرا او زنی حبشی اختیار کرده بود. آنان گفتند: «آیا به‌راستی خداوند تنها به‌واسطه‌ی موسی سخن گفته است؟ آیا به واسطه‌ی ما نیز سخن نگفته؟»

آنگاه عیسی همراه شاگردان خود، از آن بالاخانه بیرون آمد و طبق عادت به کوه زیتون رفت. در آنجا به ایشان گفت: «دعا کنید تا وسوسه بر شما غلبه نکند!»
سپس به اندازه‌ی پرتاب یک سنگ دورتر رفت و زانو زد و چنین دعا کرد: «ای پدر، اگر خواست توست، این جام رنج و عذاب را از مقابل من بردار، اما خواست تو را می‌خواهم، نه خواست خود را.» آنگاه از آسمان فرشته‌ای ظاهر شد و او را تقویت کرد. پس او با شدت بیشتری به دعا ادامه داد، و از کشمکش روحی آنچنان در رنج و عذاب بود که عرق او همچون قطره‌های درشت خون بر زمین می‌چکید. سرانجام، برخاست و نزد شاگردان برگشت و دید که از فرط غم و اندوه، به خواب رفته‌اند. پس به ایشان گفت: «چرا خوابیده‌اید؟ برخیزید و دعا کنید تا وسوسه بر شما غلبه نکند!»

نجیب تیغ خونین انتقام است که در غلاف خود مخفی مانده است.

مدرسه مرحله‌ای است که دانش‌آموزان را به پرتگاه عظیمی سوق می‌دهد.

مذهب من، که خودِ من واضع آن هستم و ابدا از فاش‌ساختن آن برای حفظ مقام خود نمی‌ترسم و آن را وسیله‌ی تقلب خود نمی‌سازم...