Them: Can I have your undivided attention please?

Me, an autistic person: you can't handle my undivided attention 💀

Zbigniew Preisner- to know

و طغیان‌هایشان بدل به سازشکاری شد
جیغ‌ودادهایی به نفع ساد-گی دوبور
سوالی که ذهن گرامشی به آن معطوف بود، چرا فلاکت اقتصادی و سلطه‌ی طبقاتی، به نتیجه‌ی رهایی‌بخش نمی‌انجامد؟ سوالی از وضعیت موجود جامعه‌اش، وضعیتی رخوتناک و توده‌هایی منجمد، توده‌هایی که هر از چندگاهی از این جمود جامعه‌شناسانه‌ی خود می‌نالند ولی همچنان عقیم و ناتوان‌اند. توده‌های رانده شده از آن بهشت موعود لیبرالی و ناامید از فرمول‌های رهایی‌بخش مارکسیستی. در اینجا بود که گرامشی علت این کرختی اجتماعی و در جازدگی را برخلاف مارکسیست‌ها، نه در زیربنای و علت‌های مادی و اقتصادی بلکه در روبنا و فرهنگ جامعه‌اش می‌دانست. در این سطح دیگر خبری از سلطه، حرف زور و چپاول نیست. ما با گونه‌ای اقناء کردن و راضی شدن سروکار داریم. چیزی که گرامشی آن را هژمونی می‌نامید. فرهنگ عامه که داعی عامی بودن و مردمی بودن دارد اکنون تبدیل به ضدمردمی‌ترین چیزها گشته است. همان پنبه‌بران که سر توده‌ها را می‌برد. همان کلاه پهلوی که اینبار توده‌ها با رضایت قلبی‌شان بر سر خواهند گذاشت. توده‌ها هرچند در سطح مادی و اقتصادی، ناراضی و نالان‌اند ولی همچنان در معنوی‌ترین نمودها و بازنمودهای خود، راضی‌اند و همین امر ایشان را ناتوان و جامد کرده است. و اینگونه است که هم می‌توان نالید و هم درجا زد. و همچنان راضی و خوشحال به نظر رسید. سرچشمه‌ی این نخوت و نشئه‌گی را باید در معنوی‌ترین و انتزاعی‌ترین پدیده‌های جامعه، هنر و فرهنگ عامه کشف کرد. اکنون این فرهنگ است که افیونی است بر این دردهای اقتصادی و مادی
نویسنده: میثم شایسته‌فر

برای آرمیتا...

Is this perhaps mine..?

از @dotGarden برداشتم

The pills are not working

I need a hug

عمیقا میخوام فریاد بزنم. به حدی که حنجره م پاره شه

ولی متاسفانه تنها نیستم اینکارو کنم

در زبان آنها، برادری انسانها فقط حرف نیست، حقیقت است و از چهره هایشان که از رنج کار تکیده شده است، پرتو شرافت انسانی می تابد.

📚 دست نوشته های اقتصادی - فلسفی ۱۸۴۴
✍ کارل مارکس

+ listen. Do you hear that?
- I don't hear anything.
+That's the point. No nightingales.

في رذاذ المطر الناعم
كانت شفتاها
وردةً تنمو على جلدي
وكانت مقلتاها
أُفقاً يمتدّ من أمسي
إلى مستقبلي...

در بارش نم‌نم باران
لبانش گل سرخی بود
که بر پوستم جوانه می‌زد
و چشمانش افق ممتدی،
از دیروزم به فردایم...

برشی از شعر #محمود_درویش
ترجمه: #سعید_هلیچی
___

من هر وقت دانشگاه میرم:

دارم کم کم به این نتیجه میرسم که عدم هویت از تعین هویت به شکل جعبه های کوچیک که ما رو از خودمون و جامعه پیچیده ای که توش زندگی میکنیم جدا می‌کنه ارزشمندتره. ژیژک راست میگه، گوناگونی بیشتر و تعیین چارچوب بیشتر برای هویت لزوما به معنی آزادی بیشتر نیست.