تو‌ مترو نشسته بودم روبروی دوتا افغانستانی، بعد اینا داشتن حرف می‌زدن. یکیشون پرسید تازه اومدی اینجا؟ اون یکی گفت آره، افغانستان رو خدا رها کرده.

مثل اینکه خدا برای آبروی خودشم مفید‌تره وجود نداشتنش.

ماها خیلی از هم دوریم...
دارم فکر می کنم مثلن اگه من یهو دیگه نباشم آدما از چندمین روز متوجه می شن؟
نمی دونم.
گاهی فکر می کنم بعضیا به چهلمم نمی رسن.

زنده و سالم بمونید. شب‌هم بیاید حضور بزنید. ممنون.

نه می‌شه خوش‌حال بود نه ناراحت. کاش موقعیت دیگری بود. متاسفم.

زندگی خیلی سگیه. من دیگه نیستم.

من دیگه دلم نمی‌خواد تنهایی غصه بخورم. شریک برا غصه‌خوری می‌خوام.

می‌دونید، امیدوارم آزادی حق همه باشه. نه فقط اون‌هایی که شناخته شده‌تر هستن. حق اون آدمی که کسی نمی‌دونه کجاست، اسمش چیه، چه بلایی داره سرش میاد و چی رو داره تحمل می‌کنه. اون آدم‌ لیاقتش رو داره، چشم انتظاره و درد می‌کشه. کاش به اونم برسه سهمی از آزادی.

باشه.

یک‌شنبه‌ها بابا موقع صدا زدنم می‌‌پرسه می‌خوای بری دانشگاه؟ نه بابا. من نمی‌خوام برم. مجبورم برم.

انرژی اجتماعی بودنم داره ته می‌کشه.

رفتم عکسشو نشونش دادم. بهش می‌گم خیلی قشنگ بودید به چشمم عکس گرفتم. میگه خب.

اما بعدش زیاد شدن و باهاشون دوست شدم. برام شعر خوندن. تهشم موقع خدافزی برام دست تکون دادن.

شیش هفت نفر شده بودن، بعد یه پیرمرد دیگه اومد پیششون، اون بنده خدا صندلی نداشت. دوستشون نبود خیلی. بعدش داشتم به بچها می‌گفتم اگه وقتی پیرشدیم، شوهرم نتونه دوستای پیرمردی داشته باشه چی؟