می‌دونید، امیدوارم آزادی حق همه باشه. نه فقط اون‌هایی که شناخته شده‌تر هستن. حق اون آدمی که کسی نمی‌دونه کجاست، اسمش چیه، چه بلایی داره سرش میاد و چی رو داره تحمل می‌کنه. اون آدم‌ لیاقتش رو داره، چشم انتظاره و درد می‌کشه. کاش به اونم برسه سهمی از آزادی.

باشه.

یک‌شنبه‌ها بابا موقع صدا زدنم می‌‌پرسه می‌خوای بری دانشگاه؟ نه بابا. من نمی‌خوام برم. مجبورم برم.

انرژی اجتماعی بودنم داره ته می‌کشه.

رفتم عکسشو نشونش دادم. بهش می‌گم خیلی قشنگ بودید به چشمم عکس گرفتم. میگه خب.

اما بعدش زیاد شدن و باهاشون دوست شدم. برام شعر خوندن. تهشم موقع خدافزی برام دست تکون دادن.

شیش هفت نفر شده بودن، بعد یه پیرمرد دیگه اومد پیششون، اون بنده خدا صندلی نداشت. دوستشون نبود خیلی. بعدش داشتم به بچها می‌گفتم اگه وقتی پیرشدیم، شوهرم نتونه دوستای پیرمردی داشته باشه چی؟

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
اون پیرمرده که صندلی نداشت چیکار کرد؟

وایساده بود حرف می‌زد باهاشون. بنظرم داشت سعی می‌کرد دوست شه باهاشون.

همه‌چیز که اینجوری نمیمونه،من دوربین میخرم،میایم پیش هم،کافه‌های تهران،عکس‌هایی که خودم ازت میگیرم و نامه‌های واقعی،روی کاغذ‌های زنده.

عجب عزیزم:)) یک عالمه بغل برای تو. نمی‌دونم چطوری تشکر کنم واقعا. خیلی قشنگ و مهربونی.

یکی بیاد بره برای من اعتماد به نفس بخره.

گاها بعضی آدم‌ها به قدری تو زندگیم کمرنگ می‌شن که یادآوریه روزهای بودنشون من رو به شک می‌اندازه. شبیه یک خیال و وهم می‌مونه.

یکی این استیکر گریه رو از من بگیره. پدر خودم و آشناها رو در آوردم.