دلم برای تایمی که دوستامو زود به زود می‌دیدم تنگ شده.

نمی‌دونم، وسط غم دارم شنا می‌کنم یا دست و پای بی‌خودی می‌زنم، می‌خوام دست بندازم دست تورو بگیرم باهم شنا کنیم، اصلا باهم غرق شیم، دستمو میارم بالا، میگیرمش سمت تو و میارمش پایین، نگاه می‌کنم و متوجه می‌شم خیلی دوری، اینقدر دوری ازم که احتمالا ازون فاصله فکر کردی من دستم رو آوردم بالا و باهات خداحافظ کردم!
اگه نزدیک بودی و میشد دستت رو بگیرم، می‌فهمیدی من حتی به دست گرفتن هم راضی نیستم و باید بریم برسیم به خشکی، برسیم و من تو بغلت جا خوش کنم.

غم رو می‌ذاریم وسط کلمات و هی بازیش می‌دیم، سرهمشون می‌کنیم و بهش شکل می‌دیم،جمله‌اش می‌کنیم و بعدش پاراگراف‌های متعدد، بعد به این فکر می‌کنیم، فکر می‌کنیم که حالا که ریختش رو بهتر کردیم، اوضاعمون هم بهتر میشه؟

یکی بیاد منو ببره کلانا، کلاب بخوریم و برگردیم. ممنون.

بعضی وقتاهم باید دست کشید از چیزی که هیچ‌جوره از پسش بر نمیای.

کاش مثلا می‌تونستم غمم رو از درونم بکشم بیرون، بشونمش جلوم و ازش بپرسم از کجا میاد؟ چرا نمیره؟ دنبال چیه؟

حوصلمون سر رفت پس کو اون اتفاقات هیجان انگیز.

دلم برای کاظم تنگ شده.

مسافرت می‌خوام.

گاهی تنها کاری که از دست آدم برای خودش برمی‌آد اینه که پیتزا سفارش بده.

«مشکل خاصی وجود ندارد؛ فقط حس می‌کنم به اَمان خدا رها شده‌ام.»

نمی‌دونم،‌گریه دارم؟ ناراحتم؟ حوصله ندارم؟ کلافه‌ام؟ عصبانی‌ام؟ هیچی‌ام؟ چی‌ام؟

بهم خیلی برمی‌خوره که این زندگی هیچ‌وقت به‌موقع نیست. کل عمرم دیر کردم واسش. هنوزم همیشه توی راه می‌مونم، دیر می‌کنم و برای همیشه بیخیال می‌شم.