تجربه من از شش سال استفاده از گروه‌های مهاجرتی ایرانی‌های کانادا:

- پدیده‌ی یک کلاغ چهل کلاغ به شدت رایجه. یه نفر یه شکست یا موفقیت کوچیک رو به اشتراک می‌ذاره، بی دلیل تعمیمش می‌دن به یکی از ویژگی‌های پرونده یارو و از توش فکت و توصیه درمیارن و به نفرات بعدی می‌گن فلانی چون فلان کرد پرونده‌ش به شکست و پیروزی رسید. در حالی که فلانی اصلا فلان نکرده بوده و یا فلان کردنش مستقل از شکست و پیروزیش بوده.

- ملت فرق بین حدس و فکت رو نمی‌دونن. آدم‌هایی که تجربه سربازی ندارن درباره سربازی نظر می‌دن. آدمایی که از کبک مهاجرت نکرده‌ن درباره مرونده کبکیا توصیه و راهنمایی می‌کنن. چیزی که با عقلشون جور دربیاد رو به عنوان قطعیت ارائه می‌دن به بقیه. حتما باید حرف‌هاشونو چر کرد که آیا از تجربه شخصی می‌گی یا حدس می‌زنی.
توی هر گروه یکی دو تا ادمین و یکی دو تا کاربر آب‌دیده هست که اطلاعات درست دارن و اگر مورد شما رو ندیده باشن می‌گن ندیدیم و نمی‌دونیم. فقط جواب همونا رو بپذیرید و کسایی که پرونده‌شون عین عین شماست. بقیه رو، حتی اگر دوستشون و شوهرشون و خاله خواهر‌زاده‌شون عین شمان ایگنور کنین.

- اکثریت کاربران دید بدبینی و ناامیدی به کل پروسه مهاجرت دارن و انگار منتظر شکست بقیه هستن تا مهر تایید بخوره به ناامیدی‌هاشون. اگر کسی بیاد بگه این‌طور هم نیست و من تونستم موفق شم، بهش می‌پرن که الکی می‌گی.
متاسفانه پروسه مهاجرت، بعد از سابمیت مدارک، پشت در‌های بسته‌ست. مسیریه که تو در بی‌خبری مطلق طی می‌کنیش. نمی‌تونی هرروز زنگ بزنی افسر مهاجرت بگی پرونده‌م چطوره. نمی‌تونی اگر ردت کردن یا بررسی پرونده‌ت رو کش دادن بپرسی چرا همچی می‌کنید. آدما دنبال دلیلن برای سختی‌هایی که تو مسیر می‌کشن، و هیچ دلیل مستحکمی بهشون ارائه نمی شه. واسه همین از جیبشون دلیل در میارن و خودشون (و به خیال خودشون، شما رو) دلداری می‌دن.