🔠چگونه در مدرسه عمل کنیم؟

برای ارتقاء احترام و فرهنگ مدرسه، مدارس می‌توانند از برنامه‌ها و فعالیت‌های مختلفی استفاده کنند. برخی از این برنامه‌ها شامل موارد زیر می‌باشد:

1. برنامه‌های آموزشی
مدارس می‌توانند برنامه‌های آموزشی ویژه‌ای برای ارتقاء احترام، تقویت ارتباطات بین فردی و ترویج فرهنگ مدرسه ایجاد کنند. این برنامه‌ها ممکن است شامل کارگاه‌ها، سخنرانی‌ها، ورکشاپ‌ها و برنامه‌های آموزشی درون صنفی باشند. با این برنامه ریزی می‌توانیم مهارت رفتار مؤثر و بین فردی را افزایش دهیم.

2. کمپین‌ها و رویدادها
برگزاری کمپین‌ها و رویدادهایی مانند هفته احترام و همبستگی، هفته فرهنگ‌سازی یا روزهای ویژه مثل روز جهانی صلح و روز بین المللی احترام به دیگران می‌تواند به ترویج ارزش‌های اجتماعی و احترام به دیگران کمک کند.

3. تشویق به همکاری و تعامل
تربیت دانش‌آموزان برای همکاری و تعامل مثبت با یکدیگر از طریق فعالیت‌های گروهی، پروژه‌های تیمی و فعالیت‌های همکاری‌محور می‌تواند به تقویت روابط اجتماعی و احترام متقابل کمک کند.

4. توسعه برنامه‌های مشاوره
ایجاد برنامه‌های مشاوره و راهنمایی برای دانش‌آموزان به منظور توسعه مهارت‌های اجتماعی، ارتباطی و حل مسئلهای بین فردی می‌تواند به بهبود احترام و فرهنگ مدرسه کمک کند. این برنامه‌ها می‌توانند شامل جلسات گروهی با مشاور یا مشاوره‌های فردی در بهینه سازی مهارت کنترل خشم با دانش‌آموزان باشند.

5. برگزاری مسابقات و بازی‌های اجتماعی
برگزاری مسابقات و بازی‌هایی که به تقویت همکاری، احترام و ارتباطات مثبت کمک می‌کنند می‌تواند برای دانش‌آموزان جذاب و مفید باشند.

6. برگزاری جلسات اجتماعی
تشویق دانش‌آموزان به شرکت در جلسات اجتماعی مثل گفتگوهای گروهی و جلسات تحت نظارت می‌تواند به ارتقاء مهارت‌های اجتماعی و ارتباطی آن‌ها کمک کند.

۷. خلاقیت
با ایجاد خلاقیت مانند تئاتر و شعر خوانی و نقاشی و هر شکلی از گفتمان که بتوان خشم و مهارت کنترل آنرا تشویق کرد، می‌تواند سهم بسزایی داشته باشد.
مهم است که از عقاید کودکان و نوجوانان برای این ایده ها استفاده کنیم.

همچنین، تأسیس کمیته‌ها و گروه‌های مدیریتی مدرسه تحت عنوان "کمیته احترام" یا "کمیته همبستگی" نیز می‌تواند به دانش‌آموزان امکان دهد تا در فرآیند تصمیم‌گیری در مورد مسائل مربوط به احترام و فرهنگ مدرسه شرکت کنند و از نظراتشان برای بهبود این مسائل استفاده شود.

این برنامه‌ها و فعالیت‌ها می‌توانند به ترویج ارزش‌های اجتماعی مثبت و ایجاد یک فضای احترام و همبستگی در مدرسه کمک کنند و به دانش‌آموزان کمک می‌کنند تا مهارت‌های اجتماعی و فرهنگی مثبتی را توسعه دهند.

*️⃣همکاری خانه و مدرسه

نقش والدین و مدرسه در همکاری برای پیشگیری از الفاظ رکیک و آموزش کودکان به مهارت‌های ارتباطی سالم بسیار اهمیت دارد. این همکاری می‌تواند به شکل‌های مختلفی صورت گیرد و نقش مهمی در شکل‌دهی به رفتارهای کودکان داشته باشد. در ادامه به برخی از این نقش‌ها اشاره می‌کنم:

۱. تدریس مهارت‌های ارتباطی
والدین و مدرسه می‌توانند به کودکان آموزش دهند که چگونه احساسات و نیازهای خود را به شیوه‌ای سالم و احترام‌آمیز در خانه و مدرسه ابراز کنند. این شامل مهارت‌های گوش دادن فعال، ابراز احساسات به شیوه‌ای موثر و همچنین حل مسائل به شیوه‌ای سازنده می‌شود.

۲. ایجاد فضای با احترام
والدین و مدرسه باید به عنوان نمونه‌های مناسب برای کودکان عمل کنند و نشان دهند که چگونه با هم در ارتباطند و چگونه با دیگران با احترام برخورد می کنند. این شامل احترام به افراد دیگر، صحبت کردن به شیوه‌ای مودب و ایجاد فضایی امن برای بیان احساسات در حضور کودکان و نوجوانان است. طبیعتا لازم است که مدرسه و والدین با هم مرزهای مشخصی را در این زمینه تعیین کنند. مثلا در زمان استفاده از واژه های نامناسب چگونه رفتار کنند و چه مرزهایی نیاز است‌.

۳. هماهنگی بین خانه و مدرسه والدین و مدرسه باید در تربیت کودکان هماهنگ عمل کنند و به یکدیگر کمک کنند تا رفتارهای مثبت کودکان در محیط‌های مختلف تقویت شود. این هماهنگی می‌تواند با ارتباط مداوم و مشارکت والدین در زمینه تعلیم و تربیت کودکان تقویت رفتارهای مثبت کودکان و پیشگیری از الفاظ رکیک می‌تواند از راه‌های زیر مورد توجه والدین و مدرسه قرار گیرد:

۴. ارتباط مداوم و باز
والدین و معلمان باید از ارتباط مداوم با یکدیگر برای به اشتراک گذاری اطلاعات و برنامه‌ریزی مشترک برخوردار باشند. این ارتباط می‌تواند به والدین کمک کند تا بفهمند که چه نوع رفتارهایی در خانه به کودکان یاد داده می‌شود و معلمان را در جریان قرار دهد که چه مواردی در محیط مدرسه ممکن است بر رفتار کودکان تأثیر بگذارد.

2

@thinkpluswithus
#dr_morris_setudegan

۵. آموزش مهارت‌های مدیریت احساسات در خانه و مدرسه: هماهنگی بین والدین و مدرسه برای آموزش مهارت‌های مدیریت احساسات به کودکان می‌تواند به آن‌ها کمک کند تا احساسات خود را به شیوه‌های سازنده‌تری بیان کرده و از استفاده از الفاظ رکیک خودداری کنند. این شیوه باید یکسان در خانه و مدرسه مدیریت شود.

۶. ایجاد محیط‌های آموزشی حمایت‌کننده و امن در خانه و مدرسه: مدرسه باید یک محیط حمایت‌کننده را برای کودکان فراهم کند تا احساس امنیت کنند و بتوانند در آنجا به مهارت‌های ارتباطی سالم و احترام‌آمیز آموخته شده عمل کنند.

✔️از آنجا که والدین و مدرسه هر دو نقش مهمی در زندگی کودکان دارند، همکاری و هماهنگی بین آن‌ها برای پیشگیری از الفاظ رکیک و فحاشی و آموزش کودکان به مهارت‌های ارتباطی سالم بسیار حیاتی است. این همکاری می‌تواند از طریق زیر انجام شود:

✔️الف) برگزاری جلسات آموزشی برای والدین و معلمان و مشاوران مدرسه،

✔️ب) ارائه منابع و کتاب‌های آموزشی مناسب برای کودکان،

✔️پ) برگزاری کارگاه‌ها و نشست‌های علنی بین والدین و معلمان و مشاوران،

✔️ج) و همچنین ارتقاء هماهنگی در مورد اصول تربیتی و تربیت اخلاقی دانش آموزان


به طور کلی، همکاری بین والدین و مدرسه برای پیشگیری از الفاظ رکیک و آموزش کودکان به مهارت‌های ارتباطی سالم می‌تواند بهبود محیط‌های زندگی خانوادگی و مدرسه، تقویت روابط میان والدین و معلمان، و بهبود رفتار و عملکرد تحصیلی کودکان منجر شود. این یک فرآیند پیچیده و چندجانبه سیستمی است که نیازمند تعهد و هماهنگی مداوم از سوی والدین و معلمان و مشاوران است.

پایان

3

@thinkpluswithus
#dr_morris_setudegan

دکتر موریس ستودگان

🔠در باره C-PTSD اختلال استرس پس از سانحه پیچیده چه میدانیم



اختلال استرس پس از سانحه پیچیده (C-PTSD) یک وضعیت روانی است که می‌تواند در پاسخ به آسیب‌های مکرر یا طولانی‌مدت ایجاد شود. این بیماری شبیه اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) است اما معمولاً با آسیب های مزمن و بین فردی مانند سوء استفاده در دوران کودکی، خشونت خانگی یا اسارت طولانی مدت همراه است.

در اینجا چند نکته کلیدی در مورد C-PTSD وجود دارد:

*️⃣ 1. علائم: C-PTSD می تواند باعث طیف وسیعی از علائم شود، از جمله اختلال در تنظیم عاطفی، مشکل در ایجاد و حفظ روابط، برداشت منفی از خود، اختلال در تنظیم عاطفه، و احساس تحریف شده از خود. علائم دیگر ممکن است شامل تفکیک، مشکل در تنظیم احساسات و علائم جسمانی باشد.

*️⃣2. علل: C-PTSD اغلب با تجارب ترومای مزمن، مانند غفلت در مراقبت در دوران کودکی، آزار عاطفی، فیزیکی یا جنسی، خشونت خانگی، قاچاق انسان، یا نگهداری به عنوان اسیر جنگی همراه است. این تجربیات می تواند منجر به اختلالات قابل توجهی در رشد و سلامت روانی فرد شود.

*️⃣3. تشخیص: در حالی که C-PTSD در حال حاضر به عنوان یک تشخیص متمایز در DSM-5 (راهنمای تشخیصی اولیه که توسط متخصصان بهداشت روان استفاده می شود) شناخته نشده است، اما به طور فزاینده ای در جامعه بهداشت روان مورد بحث قرار می گیرد. برخی از پزشکان و محققان بر این باورند که علائم C-PTSD به اندازه کافی توسط معیارهای PTSD مشخص نشده است و ممکن است نیاز به تشخیص مشخص و مجزا داشته باشد.

*️⃣4. درمان: درمان C-PTSD اغلب شامل ترکیبی از درمان است، مانند درمان متمرکز بر تروما، درمان رفتاری شناختی (CBT)، رفتار درمانی دیالکتیکی (DBT)، و حساسیت زدایی و پردازش مجدد حرکات چشم (EMDR). هدف از درمان کمک به افراد برای پردازش و مدیریت تأثیر تجربیات آسیب زا، توسعه راهبردهای مقابله ای بهتر و بهبود کیفیت کلی زندگی آنها است. توجه به این نکته مهم است که C-PTSD یک وضعیت پیچیده و چالش برانگیز است و افرادی که با اثرات آن دست و پنجه نرم می کنند باید از متخصصان روان واجد شرایط حمایت شوند.

چند نکته که حائز اهمیت است.

*️⃣5. تأثیر بر عملکرد روزانه: C-PTSD می تواند به طور قابل توجهی بر حوزه های مختلف عملکرد روزانه، از جمله کار، روابط، و رفاه کلی تأثیر بگذارد. افراد درگیر به C-PTSD ممکن است با حفظ شغل پایدار، ایجاد و حفظ روابط سالم، و مدیریت علائم عاطفی و جسمی مرتبط با تروما مشکل داشته باشند.

*️⃣ 6. شرایط همزمان: افراد با C-PTSD ممکن است شرایط سلامت روان دیگری مانند افسردگی، اختلالات اضطرابی، سوء مصرف مواد و سایر اختلالات مرتبط با تروما را نیز تجربه کنند. این شرایط همزمان می تواند درمان و مدیریت C-PTSD را پیچیده تر کند و نیاز به مراقبت جامع و فردی را برجسته کند.

*️⃣7. مراقبت آگاهانه از تروما: با توجه به ماهیت منحصر به فرد C-PTSD و ارتباط آن با ترومای پیچیده و طولانی مدت، مراقبت از تروما در رفع نیازهای افراد مبتلا به این بیماری بسیار مهم است. مراقبت آگاهانه از تروما بر درک شیوع و تأثیر تروما، ارتقای ایمنی و اعتماد، و توانمندسازی افراد برای بازسازی حس کنترل و عاملیت در زندگی خود تأکید دارد.

*️⃣ 8. بهبودی طولانی مدت: بهبودی از C-PTSD اغلب یک فرآیند پیچیده و مداوم است که شامل پرداختن به علائم و چالش های مختلف مرتبط با این بیماری است. در حالی که رفع کامل علائم ممکن است همیشه امکان پذیر نباشد، بسیاری از افراد می توانند با حمایت و درمان مناسب بهبودهای قابل توجهی را در کیفیت زندگی خود تجربه کنند. برای افراد مبتلا به C-PTSD مهم است که از متخصصان این حوزه دد تروما که در درمان شرایط مربوط به تروما تجربه کافی دارند کمک بگیرند. ایجاد یک شبکه حمایتی قوی، درگیر شدن در شیوه های خودمراقبتی و یادگیری استراتژی های مقابله ای موثر نیز می تواند برای مدیریت اثرات C-PTSD مفید باشد.

#C_ptsd

۱-۲

@thinkpluswithus
#dr_morris_setudegan

🔠قهر یک واکنش روانشناختی و رفتاری است که معمولاً به دلیل احساس ناخشنودی، ناراضی بودن یا احساس ناپایداری در مورد یک موقعیت، رفتار یا وضعیت اتفاق می‌افتد. قهر می‌تواند از نظر فیزیولوژیکی و شناختی تأثیرات مختلفی داشته باشد و ممکن است با تغییرات در ضربان قلب، تنش عضلات، افزایش ترشح هورمون‌ها و تغییرات در فعالیت مغزی همراه باشد.

مکانیزم‌های روانشناختی قهر ممکن است شامل توجه به تهدید، احساس از دست دادن کنترل، نقض انتظارات، تضاد داشتن با ارزش‌ها یا انتظارات شخصی، احساس ناادری، ناکامی یا ناپذیرش شدن باشد. همچنین، تفاوت‌های فردی نیز می‌توانند باعث شود که افراد به شیوه‌های مختلفی به موقعیت‌های محرک قهرآور واکنش نشان دهند.

بعضی از دلایل رایج قهر شدن شامل این موارد می‌شود:

*️⃣1. احساس ناپایداری: وقتی که افراد احساس ناپایداری، عدم امنیت یا تهدید به وضعیت یا ارزش‌های خود می‌کنند، ممکن است به شکل قهرآمیز واکنش نشان دهند.

*️⃣2. احساس ناخشنودی: وقتی که افراد احساس می‌کنند که نیازها یا انتظارات آن‌ها مورد توجه نیست و یا نارضایتی‌شان را نادیده گرفته می‌شود، این احساس می تواند سبب خشم‌ و اندوه و نهایتا قهر شود.

1

@thinkpluswithus

*️⃣3. از دست دادن کنترل: وقتی که افراد احساس می‌کنند که کنترل بر یک موقعیت یا وضعیت را از دست داده‌اند، ممکن است به شکل قهرآمیز واکنش نشان دهند.

*️⃣4. تضاد با ارزش‌ها یا انتظارات: وقتی که رفتار یا وضعیتی با ارزش‌ها یا انتظارات فرد تضاد دارد، احساس قهر و ناخشنودی ایجاد می‌شود.

*️⃣5. ناکامی یا ناپذیرش شدن: وقتی که افراد احساس ناکامی یا ناپذیرش شدن می‌کنند، ممکن است به شکل قهرآمیز واکنش نشان دهند.

🔠باید گفت که قهر یک واکنش اموخته شده از کودکیست که ممکن است به دلایل مختلفی از جمله احساس ناخشنودی، ناپایداری یا از دست دادن کنترل اتفاق بیفتد. درک اینکه چرا واکنش قهرآمیز ظاهر می‌شود و چگونه می‌توان این واکنشات را مدیریت کرد، می‌تواند در فهم بهتر رفتارهای انسانی و ارتباطات موثر کمک کند.


2

@thinkpluswithus