NEW BOT Телеграм, страница

‍ ⭕️سفر:
نوعی کالا؟ امتیاز یا حالتی روحی؟ برای عده‌ای راحتی و برای بقیه رنج

🖌لورن بویسنو

✂️ ... سفر خطرهای زیادی دارد. اغلب هم با رنج و سختی همراه است تا رفع خستگی. بیماری، ناامنی، تصادف، پول کم‌آوردن، یا حتی گم‌شدن. اما بااین‌حال نمی‌توان دست از سفر برداشت. چرا سفر می‌کنیم؟ فقط چون، وقتی برگشتیم خانه، داستان‌هایی خارق‌العاده تعریف کنیم؟ تا خود را فراموش کنیم و، برای مدتی هم که شده، در نظر دیگران غریبه باشیم؟ شاید هم می‌خواهیم تسلیم ترسمان نشویم و به ماجراجویی تغییرش دهیم. در هر صورت، سفر نوعی از پیله درآمدن است، چه پیله‌های درونی و چه بیرونی.
... پس چرا این کار را می‌کنیم؟ چرا وقتی خوب می‌دانیم که زحمت و خطر وجود دارد و تجربه باعث تغییرمان می‌شود، باز هم به سفر می‌رویم؟ در بخش «ناشناخته‌ها»ی سایت جی.‌استور دیلی، هزاران داستان سفر را بررسی کرده‌ایم که ما را به سرتاسر جهان و گذشته برده‌اند؛ از مسابقهٔ دوِ ماراتن در قطب جنوب تا اَشکال مرگ‌بار حمل‌ونقل تا مردانی که در سفرهایشان ناپدید شدند. این گشت‌وگذار جالب حالا به پایان خود نزدیک می‌شود، اما قبل از اینکه در پیش‌بینی‌پذیری زندگی‌هایمان جا خوش کنیم، می‌خواهم آخرین سؤال (که در واقع دو سؤال مرتبط است) را بکاوم: چرا سفر می‌کنیم؟ و این کار چه معنایی برای آیندهٔ دنیایمان دارد؟
جوابِ نسبتاً صریح -یا حداقل سنجیدنی‌تر- در دست متخصصان ژنتیک تکاملی است: DRD۴-۷R. نیمهٔ اول این زنجیره به ژنی اشاره دارد که تا حدی مسئول کنترل مادهٔ شیمیایی دوپامین است و نیمهٔ دوم (دگرۀ۱ ۷R) متغیری است که حدود ۲۰ درصد از جمعیت آن را در خود دارند. این دگره به رفتار جویای "تازگی و برون‌گرایی" مربوط است و بسته به اینکه اهل کجا باشید، میزانش به شدت متفاوت است. مثلاً تعداد افرادی که این دگره را دارند، در جمعیت‌های مهاجر بسیار بیشتر از جمعیت‌های ساکن است که نشان می‌دهد این متغیر دارندگانش را تشویق می‌کند دست به خطر بزنند و در جست‌وجوی تجربیات تازه به ناشناخته‌ها وارد شوند. مسلماً این تک ژن تنها دلیل آن نیست که کسی مثل کاپیتان کوک سرتاسر اقیانوس‌های جهان را درنوردید. نشنال جئوگرافیک می‌نویسد: «احتمالاً گروه‌های مختلف ژنی در رفتارهای چندگانه نقش دارند؛ بعضی‌هایشان به ما امکان کاوش می‌دهند و بقیه‌شان وادارمان می‌کنند کاری را انجام دهیم که ۷R به احتمال فراوان در دستهٔ دوم قرار دارد».
... آدم‌های مختلف به دلایل گوناگون سفر می‌کنند: تا خودشان را فراموش کنند یا به‌خاطر بیاورند، تا جهان را بهتر درک کنند یا منطق را وارونه کنند، تا نواحی جدیدی را کشف کنند، چه درونی و چه بیرونی. نتایج سفر پیچیده و اغلب متناقض هستند، مخصوصاً در دنیایی که بیش از پیش مملو از پناهندگانی می‌شود که نه به انتخاب خودشان، بلکه از روی اجبار سفر می‌کنند.
در سال ۲۰۱۵، آژانس پناهندگان سازمان ملل آماری منتشر کرد و تخمین زد تعداد افرادی که به اجبار در سرتاسر جهان جابجا شده‌اند، به بالای ۶۰ میلیون نفر رسیده است، رقمی که برابر با کل جمعیت ایتالیاست. این آمار چه معنایی برای آن دسته از ما دارد که برای لذت تجربه سفر می‌کنیم؟ همانطور که کاترینا پاول می‌گوید، عمل جابجایی فیزیکی از مکانی به مکان دیگر منجر به هویت آمیخته‌ای می‌شود که ترکیبی از جدید و قدیم است. پاول ادعا می‌کند که «جابجایی به حس یک نفر از خودش شوکی وارد می‌کند» و این شوک را افرادی حس می‌کنند که مستقیم تجربه‌اش می‌کنند و آدم‌های بیرونی که این افراد را می‌پذیرند یا پس می‌زنند، تشدیدش می‌کنند. در سفر تفریحی،مسافران مقداری از روایت را کنترل می‌کنند؛ در مهاجرت اجباری، روایت‌های مسافران اغلب مسکوت‌شده یا تقلیل‌یافته است.
سفر چیزی نامعمول است که علی‌رغم هزاران سال تجربیات نوشته‌شده دربارۀ آن، تعریف کردن و فهمیدنش دشوار است. سفر یک کالا، یک مزیت و یک حالت روحی است؛ برای عده‌ای راحتی و برای بقیه رنج است؛شیوه‌ای از دگرگونی است که به اندازهٔ هر پیله‌ای مؤثر است. شاید تا ۵۰ سال دیگر، سفر محبوب‌تر شود و جامعه کنجکاوتر و دلسوزتر شود و از شدت تنگ‌نظری‌اش کاسته شود. یا شاید همانطور که روزنامه‌ای کانادایی ۵۰ سال پیش اظهار کرد، فقط پرجمعیت‌تر شویم.
نویسندهٔ آن مقاله می‌گوید: «آنچه تا سال ۲۰۰۰ اتفاق می‌افتد، چیزی است که باید درباره‌اش فکر کنیم. به جز فضا، از همه چیز بیشتر داریم. مسلماً زمان آزاد بیشتری داریم. چه کار می‌کنیم؟ به کجا می‌رویم؟ از چه چیزهایی لذت می‌بریم؟ همهٔ این‌ها در آینده مشخص می‌شود؛ اما در این مدت، ظاهراً بهتر است همگی‌ به مجاورت با آدم‌های دیگر عادت کنیم. وگرنه مجبوریم به کرهٔ ماه بکوچیم».
💻 سایت ترجمان

#صدای_نوین_خراسان ✅@VoNoKh

21 views06:03