تو کشور زیبامون هنوز چپ دست بودن انحراف محسوب میشه و بچه ها رو تنبیه میکنن با دست راست همه کاراشونو انجام بدن بعد ما میخواستیم بهشون توضیح بدیم ترنسفوبیا و نژادپرستی خوب نیست.

یک چیز جالب هم درباره "کمک" کردن پدرها در کار خونه توجه منو جلب کرده. دیدین باباها تصمیم میگیرن کباب درست کنن؟ مادر مواد غذایی رو میخره خرد میکنه مواد رو اماده میکنه و میز رو میچینه و اگر برنجی باشه یا نونی باشه کنار غذا اون رو تهیه میکنه و بعد پدر نیم ساعت کنار منقل باد میزنه و میاد میخوره و مادر ظرفارو جمع میکنه و میشوره و اسم این میشه غذایی که پدر آماده کرده. انگار که تمام زحمات مادر یک وظیفه بوده و تازه بهش منت هم گذاشته میشه که لطف کردن و اون وظایف رو سبک تر کردن.

وقتی صحبت از حقوق انسانی میشه، چیزی به اسم "تبعیض کوچک" نداریم. اگر افراد ال‌جی‌بی‌تی+ و ترنس همگی برای حق شرکت در مسابقات ورزشی میجنگن بخاطر این نیست که همه‌ی اون‌ها ورزشکار حرفه‌ای ان و یا براشون مهمه که در دنیای ورزش چه رخ میده. بلکه بخاطر اینه که افراد ترنس میدونن اگر ترنسفوب‌ها حتی فقط یک راه پیدا کنن که جنسیت افراد ترنس رو در فقط یک چیز زیر سوال ببرن، هرچقدر که اون چیز در زندگی سایرین بی اهمیت جلوه کنه، میتونن اون رو به تمام عرصه‌های اجتماعی تعمیم بدن و وجود تمام اون قشر رو زیر سوال ببرن. یک روز اجازه شرکت در مسابقات شنا رو نداری، اگر سکوت کنی فردا اجازه شرکت در مسابقات شطرنج رو نداری و پسفردا اجازه راه رفتن در خیابان رو نداری.

چه کسی زن نمیخواهد؟ (قطعه به جا مانده از شماره اول ام‌اس طنز- جودی بردی که در آن انتظارات بی‌جای مردان از ازدواج را به سخره میگیرد.)

خیلی دوست دارم به دانشکده برگردم و از نظر اقتصادی استقلال داشته باشم که بتوانم از پس خودم بربیایم و اگر لازم باشد، به بستگانم هم کمک مالی کنم.
من زنی می‌خواهم که کار کند تا بتوانم به دانشکده بروم و وقتی به دانشکده می‌روم از کودکانم مراقبت کند و حواسش به وقت دکتر و دندان‌پزشک بچه‌ها و همین‌طور من باشد.
من زن می‌خواهم تا مطمئن باشم که بچه‌هایم خوب غذا می‌خورند و همیشه تمیزند. زنی که لباس‌های بچه‌ها را بشوید و آن‌ها را رفو کند.
زنی که بچه‌هایم را تروخشک کند و مراقب درس و مشق‌شان باشد و از زندگی اجتماعی مناسب آن‌ها با هم‌سن و سال‌های‌شان مطمئن باشد و آن‌ها را به پارک و باغ‌وحش و... ببرد.
زنی می‌خواهم که وقتی بچه‌هایم بیمار شدند از آن‌ها پرستاری کند، زنی که وقتی بچه‌ها نیازمند مراقبت ویژه‌اند، دوروبرشان باشد چرا که البته من نمی‌توانم کلاس‌های دانشکده‌ام را تعطیل کنم. زنم باید جوری تنظیم کند که بدون این که کارش را از دست بدهد، زیاد برای کارش وقت نگذارد، یعنی گاه‌گاهی درآمد کم‌تری داشته باشد که چه کنم، این را تحمل می‌کنم. البته خوب، معلوم است وقتی زنم کار می‌کند، باید هزینه‌ی بچه‌داری را بپردازد. 
زنی می‌خواهم که مراقب نیازهای جسمی من باشد. زنی که خانه‌ام را تمیز کند. زنی که به من و بچه‌هایم برسد. زنی که لباس‌هایم را بشوید، اتوشان بزند، رفویشان کند و در موقع لزوم عوض‌شان کند و ببیند آیا لوازم شخصی‌ام درست سر جای‌شان هستند، آن‌جور که وقتی پوشان نیاز پیدا کردم، همان لحظه، بتوانم به راحتی پیدایشان کنم. 
من زنی می‌خواهم که غذا بپزد و آشپزی‌اش خوب باشد. من زنی می‌خواهم که برنامه‌ی غذایی داشته باشد، خریدهای لازم را بکند، غذا آماده کند آن هم با لذت و خوشحالی و وقتی من دارم مطالعه می‌کنم، نظافت کند.
من زنی می‌خواهم که وقتی بیمار شدم از من مراقبت کند و با من درد بکشد و ناراحتی از دست دادن کلاس‌هایم را درک کند. زنی می‌خواهم که وقتی با خانواده‌ام برای استراحت و تنوع به تعطیلات می‌رویم، تا آن‌جا پیش برود که کسی را برای مراقبت از من و بچه‌هایم بگمارد.
من زنی می‌خواهم که با شکایت‌های بی‌سر‌وته از وظایف زن آزارم ندهد. اما وقتی در جریان مطالعاتم، احساس کردم باید مشکلی را با او در میان بگذارم، به من گوش کند. زنی می‌خواهم که بعد از نوشتن مقاله‌هایم آن‌ها را برایم تایپ کند.
من زنی می‌خواهم که مراقب جزئیات زندگی اجتماعی‌ام باشد. وقتی دوستانم من و زنم را دعوت می‌کنند، حواسش به بچه‌ها باشد. زنی می‌خواهم که وقتی دوستان دانشکده‌ام را به خانه دعوت می‌کنم، خانه را تمیز و مرتب کند، غذای خوبی تدارک ببیند و آن را برای من و دوستانم بکشد و بیاورد و وقتی با دوستانم درباره‌ی علایق مشترک حرف می‌زنیم، صحبت‌مان را قطع نکند.
زنی که به بچه‌ها غذا بدهد و قبل از رسیدن دوستانم بخوابانندشان تا بچه‌ها ما را اذیت نکنند.
زنی که مراقب نیازهای دوستانم باشد چنان‌که آن‌ها احساس راحتی کنند: مطمئن باشد که زیرسیگاری‌ها سر جای‌شان هستند، مهمان‌ها غذای‌شان را خورده‌اند، پرس دوم غذا را آورده، لیوان‌های شراب‌شان به موقع پُر شده و اگر مهمان‌ها بخواهند قهوه‌شان هم آماده است.
زنی می‌خواهم که بفهمد بعضی وقت‌ها دلم می‌خواهد یک شب را با خودم بیرون باشد.
زنی می‌خواهم که نسبت به نیازهای جسمی‌ام حساس باشد، زنی که وقتی احساس نیاز به او را دارم، با شور و اشتیاق با من همراهی کند، زنی که مطمئن باشد مرا راضی کرده و البته زنی که وقتی حس و حالش را ندارم از من توقع توجه به خودش را نداشته باشد.

زنی می‌خواهم که مسئولیت کامل کنترل زایمان را بپذیرد چرا که بچه‌های بیش‌تری نمی‌خواهم. زنی می‌خواهم که از نظر جنسی به من وفادار بماند، چنان که مجبور نباشم زندگی روشن‌فکری‌ام را با حسادت درهم بریزم. و زنی می‌خواهم که درک کند ممکن است نیازهای جنسی‌ام از وفاداری کامل به تک همسری فراتر برود. از این‌ها گذشته باید بتوانم تا آن‌جا که می‌شود با مردم رابطه برقرار کنم. اگر اتفاقا من کس دیگری را پیدا کردم که نسبت به زنی که دارم، برایم مناسب‌تر بود باید آزادی تعویض زنم را داشته باشم!
طبیعی است اگر من انتظار زندگی جدید و تازه‌ای داشته باشم؛ زنم از بچه‌ها مراقبت می‌کند و به تنهایی مسئول آن‌ها خواهد بود تا من آزاد بمانم.
وقتی از دانشکده بیرون آمدم و برای خودم کاری پیدا کردم، از زنم می‌خواهم دست از کار بکشد و در خانه بماند تا وظایف زنانه‌اش را درست و حسابی انجام دهد.
خدای من!!
چه کسی زن نمی‌خواهد؟

حالا فهمیدین چرا حکومت و عرازشه خودشونو کشتن که شما درگیر اخراج مهاجرین بدبخت بشین؟ چون قرار بوده حواستونو از این پرت کنن که تا ماه دیگه رسما آب نداریم. آب نداشتن یعنی مرگ. حتی الان هم که آب و برق خیلی از مناطقو قطع کردن و مردم دارن تو خیابون ها میریزن و اعتراض میکنن بازهم هدفشون اینه که ذهن ها رو به سمت مهاجرین متمرکز کنن.

دوستان وقتی مردان بهتون میگن "هروقت مثل مردا تو معدن کار کردید بعد بیاید حقوق برابر بخواین" تسلیم نشید و فکر نکنید که حق با اون‌هاست. جدای از اینکه زنان در معادن کار میکنن و در تمامی مشاغل سخت با وجود زنستیزی سیستماتیک و تبعیض شدید و دستمزد بشدت پایین تر حضور دارن و باز هم از حقوقشون محرومن، این حرفی که مردهای ضد فمینیسم و ضد حقوق زنان مثل نقل و نبات میزنن اصلا از اساس منطقی نیست. چون مردان نیازی ندارن در معدن کار کنن که حقوق خودشون رو تضمین کنن. مردان نیاز ندارن اصلا شغلی داشته باشن که صاحب حقوق باشن. مردان در هر شرایطی و هر فیزیک بدنی و هر شغلی و هر طبقه‌ای، به صرف مرد بودن بر زنان طبقه خودشون برتری دارن و با اعمال ستم و تبعیض، حقوق و امتیازات زیادی رو دارا هستن. اگر مردان نیازی ندارن که در معدن کار کنن تا حقوقشون رو از دست ندن پس شما هم مجبور نیستین.

و اینکه یادتون باشه بیش از سه چهارم کارهای بی مزد جهان رو زنان انجام میدن و بین ۵۰ تا ۸۰ درصد غذای جهان رو زنان تولید میکنن. زنان همواره بیشتر از مردان مورد استثمار و بهره کشی قرار گرفتن و همیشه تا پای مرگ کار کردن.

هرچی میگذره بیشتر و بیشتر مردم از عبارت احمقانه‌ی جنگ جنسیتی و gender war استفاده میکنن و این واقعا ترسناکه. واقعا ترسناکه که هزاران سال تبعیض سیستماتیک، زنکشی، برده داری، تجاوز و سرکوب هم‌وزن با مبارزه زنان برای آزادی قرار داده میشه و یک "جنگ بین جنسیت ها" نام میگیره. طوری که انگار دو طرف به مشکلات سطحی برخوردن و به جون هم افتادن. در حالی که واقعیت اینه که زنان هنوز حقوق انسانی خودشونو ندارن.

یکی از مثال‌های بشدت ملموسی که میشه برای خشونت روانی و اقتصادی علیه زنان خانه‌دار زد، مسئولیت مدیریت منابع غذایی در خانه هست. زنان با مواد غذایی ناچیز باید شکم تمام اعضای خانواده رو سیر نگه دارن و در عین حال بخاطر تموم شدن مواد غذایی توسط شوهرشون تحقیر بشن. مردها هربار که برای شکم خودشون خرید میکنن به همسرانشون حمله میکنن و اون‌ها رو بابت گرونی غذایی که خودشون میخورن شکنجه میکنن. زن‌ها هم واقعا فکر میکنن گناهکارن و با شرمساری و ترس از مردان درخواست میکنن که مواد غذایی بیشتری بخرن درحالی که خودشون گاهی حتی به اندازه یک وعده‌ کامل هم غذا نمیخورن.

چرا فمینیست‌ها خشمگین هستن؟

یکی از دغدغه‌های ضدفمینیست‌ها اینه که چرا فمینیست‌ها در مطالبه گری و در مواجهه با ستم های ساختاری و حتی تبعیضات روزمره، خشمگین هستن و گاهی لحنی تهاجمی دارن. ما زیاد شنیدیم که میگن "فمینیست‌ها بی ادبن، فمینیست‌ها دشمن مردا هستن، فمینیستا مردستیزن و همش بهت حمله میکنن" ولی چرا خشم یک ابزار فمینیستی بشمار میاد؟

1- زنان خشمگین نادیده گرفته نمیشن.

در جامعه‌ای که زنان مودب، ساکت و معقول رو نادیده میگیره، خشم همیشه دیده میشه و پاسخ دریافت میکنه. لحن مودبانه زنان اغلب با بی اعتنایی روبرو میشه و یا به این دید بهش نگاه میشه که آزادی زنان یک موضوع قابل بحثه یا یک معامله ساده و بی اهمیت در مناظره‌های کوچه و خیابانیه، اما خشم حتی اگر با واکنش منفی روبرو بشه، به خودی خود صدایی رو از قلب جامعه زنان انعکاس میده که قابل نادیده گرفتن نیست. این مهم نیست که پاسخی که دریافت میشه مثبته یا منفی، مهم اینه که بالاخره از یک مسیری مصائب زنان دیده بشه و فرصت مخالفت با سیستم فراهم بشه. خشم فرصتیه که درهای گفتگو رو برای معضلات گوناگون باز میکنه حتی اگر پرتنش باشه.

2- خشم الهام بخش زنان کنشگر هست.

مونا الطحاوی فمینیست مصری یک جمله معروف داره که میگه: "اغلب از من میپرسن ایده هات رو از کجا میاری، من جواب میدم از هر چیزی که اون روز بخاطرش خشمگین بودم." خشم فمینیستی صرفا یک احساس لحظه‌ای نیست، بلکه یک اقدام سیاسی و اجتماعی هست. خشم اجازه میده ظلمی که زنان تجربه میکنن تبدیل به نیرویی بشه که میتونن ازش برای مبارزه و مقاومت استفاده کنن. خشم باعث میشه مصادیق پراکنده ستم سیستماتیک علیه زنان، شکل اکادمیک به خودش بگیره.

3- ابراز خشم جلوی فرسودگی روانی فعالان فمینیست رو میگیره.

فمینیست بودن چیزی موقت نیست و یا فمینیست‌ها هیچوقت منفعل نیستن. وقتی یک فعال فمینیست هستی، یعنی زندگیت رو در مسیری قرار دادی که در یک فرایند دائمی، فرسایشی و بدون هیچ حمایتی، با تمام سیستم روبرو بشی. فمینیست‌ها هر روز باید توضیح واضحات بدن و هر روز با مغلطه‌ها و دروغ‌های قدیمی سروکله بزنن و برای هر چیز ساده‌ای صدها بار روشنگری کنن. سرکوب خشم و احساسات و درماندگی در این مسیر، برای جلب رضایت دیگران، تنها به هزینه دادن از سلامت روان و جسم فمینیست ها ختم میشه. خشم راهی برای تخلیه بار روانی و حفظ انرژی در مسیر مبارزه هست. خشم پایداری و تاثیرگذاری رو ممکن میکنه. خشمگین بودن تبیین میکنه که کسب اطمینان از آگاهی یا رفتار درست مردان وظیفه ما نیست، بلکه چیزیه که هر فرد خودش موظفه در جهتش تلاش کنه.

4- زن نجیب یک زن آزاد نیست.

مردسالاری با نقش‌ها و ‌کلیشه‌های جنسیتی که بر جامعه تحمیل کرده، اغلب زن ایده‌ال رو "مودب، اطاعت کننده، پیرو، محجوب، ساکت، با حیا و دور از دیدگان جامعه" به تصویر میکشه. اما خشم این کلیشه ها رو در هم میشکنه. زن خشمگین ساکت نیست، دیده میشه و واقعا یک تهدیده که داره با کلیشه های ضدزن میجنگه. زن خشمگین مطیع و تابع دیگران نیست، بلکه شروع کننده‌ی یک مسیر هست.

5- خشم آیینه‌ی تجربیات زن هاست.

خشونت‌های جنسی، خشونت خانگی، تبعیضات شغلی، تحقیرها و سانسورهای رسانه‌ای، سرکوب بدن، ستم های قانونی و آسیب‌های مردسالارانه بطور کلی تنها از طریق آمار و اعداد و منطق های خشک قابل مطرح شدن نیستن. خشم راهی برای بروز و نمایش دادن اثرات خشونت‌های مردسالاری و تبعیض‌های جنسیتی هست به طوری که برای جامعه شکل ملموس و قابل فهمی پیدا کنه. خشم بی عدالتی ساختاری که خودش رو پنهان کرده رو برای عموم جامعه مرئی میکنه و باعث میشه ستم علیه زنان نه به چشم یک تئوری و فرضیه بلکه به چشم یک واقعیت انکارناپذیر دیده بشه.

"هر زن انباری از خشم دارد؛ من با آن زندگی کردم، آن را جمع کردم، نادیده‌اش گرفتم و بالاخره یاد گرفتم از آن استفاده کنم قبل از اینکه باورهایم را انکار کنم. خشم از اطلاعات و انرژی اشباع شده و وقتی با دقت بکار رود میتواند تغییر و پیشرفت حاصل کند."

- آدری لرد

۲۵ جولای سالروز تولد روزالیند فرانکلین، یکی از برجسته ترین دانشمندان تاریخ، و کسی که با تصویر برداری از DNA منجر به شناسایی ساختار دورشته‌ای اون شد و تک رشته‌ای بودن RNA رو نشون داد هست. فرانکلین همچنین از طریق پرتو ایکس اثبات کرد که پروتئین های ویروس موزاییک توتون یک لوله خالی مارپیچ میسازن که RNA دور آن پیچیده میشه. او سال ۱۹۴۱ از کمبریج فارغ‌التحصیل شد و چون زن بود جایزه یا مدرکی دریافت نکرد و از اعضای کامل دانشگاه محسوب نشد. همکار مرد روزالیند عکس مهم او از DNA و گزارش هایی شامل اطلاعات تجربی اضافی از DNA رو بدون اطلاع و رضایت خودش به سرقت برد و در اختیار واتسون و کریک قرار داد‌ و اوایل دهه پنجاه هم جیمز واتسون فرضیه لوله مارپیج او رو به سرقت برد. تا وقتی روزالیند زنده بود کارهای مهمش کاملا نادیده گرفته شد. او در ۱۶ اوریل ۱۹۵۸ و در سن ۳۷ سالگی درگذشت.

ورزش زنان ترنس یک حق مسلمه و نه موضوعی که وابسته به مناظره و تصمیم گیری دیگران باشه. اینکه بگیم سیسجندرها حق دارن درباره‌ش نظر بدن مثل این میمونه که بگیم مردها حق دارن درباره اینکه زن ها وارد فضاهای شغلی و اکادمیک بشن نظر بدن و اون‌ها رو منع کنن. نباید شمولیت افراد و حقوق بشر وابسته به مجوز گروهی باشه که از قبل در زمینه‌ای سلطه داشتن.

ورزش افراد ترنس همواره با حملات زیادی از سمت فعالان ضد ترنس (ترف‌ها) و راست افراطی روبرو میشه و خطرناک تر از این حملات، باورهای اشتباهی هستن که درباره ورزش زنان ترنس در رسانه‌ها منعکس میشن و مورد قبول مردم قرار میگیرن. برای آشنایی با ورزش افراد ترنس و رفع سوءتفاهمات و سوءبرداشت‌هایی که دارید پیشنهاد میکنم مطالب زیر رو مطالعه کنید:

پارت اول - پارت دوم - پارت سوم(لینک مطالعات و تحقیقات مبنی بر برتری بیولوژیکی) - پارت چهارم - پارت پنجم - پارت ششم - پارت هفتم - پارت هشتم ۱ - پارت هشتم ۲ -

فعالین حقوق ال‌جی‌بی‌تی+ با لباس و آرایش دلقک وارد میتینگ ترنسفوب‌ها شدن و شعار دادن:

"وقتی ترنس های لزبین تحت حمله‌ان، ما می ایستیم و مقابله میکنیم"

"شماها فمینیست نیستید شما دلقکید".

سرنوشت دختران افغان

برای بیشتر قرن بیستم، هیچ نوازنده‌ی زنی در ارکستر نیویورک نبود. ولی در ۱۹۸۰ یکدفعه این وضع تغییر پیدا کرد و تعداد استخدامی های زن به ۵۰ درصد رسید و امروزه ۴۵ درصد از کل نوازنده‌های نیویورک زن هستن. این تغییر ناگهانی فقط بخاطر یک چیز بود؛ در ادیشن‌ها بین استخدام کنندگان و نوازندگان یک پرده کشیده شد تا قضاوت فقط براساس مهارت باشه و اینطوری چون دیگه نمیدیدن دارن چه کسی رو استخدام میکنن نتونستن زنان رو بخاطر زن بودن حذف کنن.

اگر با سرعتی که بشریت حیوانات رو میکشه بخوایم آدم ها رو بکشیم فقط در یک روز و نیم تمام انسان‌ها کشته میشن.