در جامعه‌ای که زنان مودب، ساکت و معقول رو نادیده میگیره، خشم همیشه دیده میشه و پاسخ دریافت میکنه. لحن مودبانه زنان اغلب با بی اعتنایی روبرو میشه و یا به این دید بهش نگاه میشه که آزادی زنان یک موضوع قابل بحثه یا یک معامله ساده و بی اهمیت در مناظره‌های کوچه و خیابانیه، اما خشم حتی اگر با واکنش منفی روبرو بشه، به خودی خود صدایی رو از قلب جامعه زنان انعکاس میده که قابل نادیده گرفتن نیست. این مهم نیست که پاسخی که دریافت میشه مثبته یا منفی، مهم اینه که بالاخره از یک مسیری مصائب زنان دیده بشه و فرصت مخالفت با سیستم فراهم بشه. خشم فرصتیه که درهای گفتگو رو برای معضلات گوناگون باز میکنه حتی اگر پرتنش باشه.

مونا الطحاوی فمینیست مصری یک جمله معروف داره که میگه: "اغلب از من میپرسن ایده هات رو از کجا میاری، من جواب میدم از هر چیزی که اون روز بخاطرش خشمگین بودم." خشم فمینیستی صرفا یک احساس لحظه‌ای نیست، بلکه یک اقدام سیاسی و اجتماعی هست. خشم اجازه میده ظلمی که زنان تجربه میکنن تبدیل به نیرویی بشه که میتونن ازش برای مبارزه و مقاومت استفاده کنن. خشم باعث میشه مصادیق پراکنده ستم سیستماتیک علیه زنان، شکل اکادمیک به خودش بگیره.

فمینیست بودن چیزی موقت نیست و یا فمینیست‌ها هیچوقت منفعل نیستن. وقتی یک فعال فمینیست هستی، یعنی زندگیت رو در مسیری قرار دادی که در یک فرایند دائمی، فرسایشی و بدون هیچ حمایتی، با تمام سیستم روبرو بشی. فمینیست‌ها هر روز باید توضیح واضحات بدن و هر روز با مغلطه‌ها و دروغ‌های قدیمی سروکله بزنن و برای هر چیز ساده‌ای صدها بار روشنگری کنن. سرکوب خشم و احساسات و درماندگی در این مسیر، برای جلب رضایت دیگران، تنها به هزینه دادن از سلامت روان و جسم فمینیست ها ختم میشه. خشم راهی برای تخلیه بار روانی و حفظ انرژی در مسیر مبارزه هست. خشم پایداری و تاثیرگذاری رو ممکن میکنه. خشمگین بودن تبیین میکنه که کسب اطمینان از آگاهی یا رفتار درست مردان وظیفه ما نیست، بلکه چیزیه که هر فرد خودش موظفه در جهتش تلاش کنه.

مردسالاری با نقش‌ها و ‌کلیشه‌های جنسیتی که بر جامعه تحمیل کرده، اغلب زن ایده‌ال رو "مودب، اطاعت کننده، پیرو، محجوب، ساکت، با حیا و دور از دیدگان جامعه" به تصویر میکشه. اما خشم این کلیشه ها رو در هم میشکنه. زن خشمگین ساکت نیست، دیده میشه و واقعا یک تهدیده که داره با کلیشه های ضدزن میجنگه. زن خشمگین مطیع و تابع دیگران نیست، بلکه شروع کننده‌ی یک مسیر هست.

خشونت‌های جنسی، خشونت خانگی، تبعیضات شغلی، تحقیرها و سانسورهای رسانه‌ای، سرکوب بدن، ستم های قانونی و آسیب‌های مردسالارانه بطور کلی تنها از طریق آمار و اعداد و منطق های خشک قابل مطرح شدن نیستن. خشم راهی برای بروز و نمایش دادن اثرات خشونت‌های مردسالاری و تبعیض‌های جنسیتی هست به طوری که برای جامعه شکل ملموس و قابل فهمی پیدا کنه. خشم بی عدالتی ساختاری که خودش رو پنهان کرده رو برای عموم جامعه مرئی میکنه و باعث میشه ستم علیه زنان نه به چشم یک تئوری و فرضیه بلکه به چشم یک واقعیت انکارناپذیر دیده بشه.

"هر زن انباری از خشم دارد؛ من با آن زندگی کردم، آن را جمع کردم، نادیده‌اش گرفتم و بالاخره یاد گرفتم از آن استفاده کنم قبل از اینکه باورهایم را انکار کنم. خشم از اطلاعات و انرژی اشباع شده و وقتی با دقت بکار رود میتواند تغییر و پیشرفت حاصل کند."

سوگند پاکدل، زن ترنس ساکن شهر کوار استان فارس و فعال جنبش «ژن ژیان ئازادی»، مدتی پیش از شروع جنگ دوازده روزه، به طرز هولناکی در جشن ازدواج پسر عمویش به ضرب گلوله به قتل رسید. خانواده سوگند پیش از این بارها او را مورد ضرب و شتم قرار داده بودند و او را «ننگ خانوادگی» می‌پنداشتند. سوگند همواره از حق و حقوق خودش به عنوان یک زن ترنس و از حقوق مردم دفاع می‌کرده است و روحیه مقاومی داشته است.
یک منبع آگاه در این مورد به هه‌نگاو گفته است: « مردان خانواده او را بارها بردند و در بیابان‌ها مورد ضرب و شتم قرار دادند. اخرین بار نیز همین کار را با او کردند که او نیز در همین رابطه ازخودش فیلم می‌گیرد و منتشر می‌کند با این محتوا که: بگذارید ما زندگی کنیم.» پیش از قتل سوگند، خانواده او تلاش کرده بودند از حضور او در عروسی جلو‌گیری کنند. سوگند با این حال در مجلس ظاهر می‌شود و به محض رسیدن به ضرب گلوله مستقیم به طرف سر، توسط عمویش به قتل رسیده و درجا کشته می‌شود. سوگند ترک قشقایی بوده است و آنچه موجب قتل او شده است انگیزه‌های «ناموسی» بوده است.

"وقتی ترنس های لزبین تحت حمله‌ان، ما می ایستیم و مقابله میکنیم"

"شماها فمینیست نیستید شما دلقکید".

"مرد پندارند پروین را چه برخی زاهل فضل، این معما گفته نیکوتر که پروین مرد نیست."

نخودی گفت لوبیائی را *** کز چه من گردم این چنین تو دراز
گفت ما هر دو را بباید پخت *** چاره‌ای نیست، با زمانه بساز
رمز خلقت بما نگفت کسی *** این حقیقت مپرس ز اهل مجاز
کس بدین رزمگه ندارد راه *** کس درین پرده نیست محرم راز
بدرازی و گردی من و تو *** ننهد قدر چرخ شعبده‌باز
هر دو روزی در اوفتیم بدیگ *** هر دو گردیم جفت سوز و گداز
نتوان بود با فلک گستاخ *** نتوان کرد بهر گیتی ناز
سوی مخزن رویم زین مطبخ *** سر این کیسه گردد آخر باز
برویم از میان و دم نزنیم *** بخروشیم لیک بی آواز

چشمِ دل را پرده می‌بایست اما از عفاف *** چادرِ پوسیده بنیادِ مسلمانی نبود
خسروا دستِ توانایِ تو آسان کرد کار *** ورنه در این کارِ سخت امّیدِ آسانی نبود
شه نمی‌شد گر در این گمگشته کشتی ناخدای *** ساحلی پیدا از این دریایِ طوفانی نبود
باید این انوار را پروین به چشمِ عقل دید *** مهرِ رخشان را نشاید گفت نورانی نبود

سلامت روان مردان

دو تبیین رایج برای این پدیده وجود داره:

من فکر میکنم جواب این اتفاق، مخصوصا در زنستیزی نهفته باشه.

"مردان قربانی و زنان شرور"

اگرچه این مردان به خودشون آسیب میزنن، اما بیشتر از خودشون به زنان و اقلیت‌ها آسیب وارد میکنن.

خودکشی مردان فقط نوک یک کوه یخه.

باید توجه داشته باشیم که پسربچه‌ها فقط مردان زنستیز رو تماشا نمیکنن، بلکه تبدیل به یکی از اون ها میشن.