Do you know I could break beneath the weight
Of the goodness, love, I still carry for you?

می‌گم من این‌ور دلم تنگ می‌شه، تو اون‌ور دلت گشاد می‌شه؟

قرار بود دل به دل راه داشته باشه که.

بچه‌ها یه سم سنگین پیدا کردم. سید منو ببخش.

جهنم! اگه فردا هم هوا خوب بود با همین دوات میرم سرقرار!

هوا امروز بده. از من فاصله بگیر گراز نر. من از خط اتوی شلوار بابای صادق هم صاف‌ترم.

دلیلی نداره بدونی مساله چیه وقتی من از قبل حلش کردم.

مامان داره باهام در مورد یکی از همسفرهای مکه‌ش حرف می‌زنه و لبخند می‌زنه. دلم میخواد بهش بگم اصلا گوش نمی‌دم مامان، حواسم جای دیگه‌ست.‌ دلم میخواد برم سر بذارم رو سینه‌ش عین همون موقعی که جلال ماشین کنترلیم رو شکوند زوزه بکشم.

این حافظه موهبت نیست.
نفرینه.

بگرد ببین به چی میشه خندید، دلیلِ گریه ریخته.

قلبم قبره و می‌خوام یه آدم جدید واردش شه.
طبق موازین شرعی و اسلامی، تقریباً سی سال دیگه!

خواب دیدم با عقل و تجربه‌ و خاطرات الانم برگشتم به سال۱۳۸۲، نشستم روبه‌روی بابابزرگ مرحومم و بهش می‌گم شما سال ۸۴ می‌میری. بعدش مامان‌بزرگ می‌میره. بعدش اون ازدواج می‌کنه، این به دنیا میاد، دایی می‌میره. خاله مامان‌بزرگ میشه. خاله دوباره مامان‌بزرگ میشه. و سه‌بار دیگه بعدش. بعدش کرونا میاد. بعد ایران به هم می‌ریزه، بعد همه پیر می‌شن، بعد... به اینجای آپدیتم که میرسم یهو وحشت برم میداره که چرا این‌ها رو گفتم بهش؟! نکنه تاب نیاره! نکنه همین الان سکته کنه و دو سال زودتر بمیره؟! لبخند می‌زنه. لبخندش انگار می‌گه «تازه کجاش رو دیدی!»

بریم زیر سایه وایستیم. تو آب میشی.

آدم امن یعنی چی؟ واقعیت اینه آدم‌ها همیشه در تلاشن برای کسی که دوست‌ش دارن قابل‌اعتماد و پناه باشن، حالا چه برای رفیق‌‌شون باشه، چه برای معشوقه‌شون، هرکدوم رو به یه‌شکلی می‌خوان. تا یک‌جاهایی هم جواب می‌ده اگه بلوغ فکری و اون پختگی لازم برای واکنش نشون‌ندادن در لحظه و توانایی گوش‌دادن جای شنیدن اون هم فقط برای جواب‌دادن رو داشته باشن. ما به آدم‌هایی می‌گیم امن که شونه‌ی گرمی برای تکیه‌کردن و گریه‌های بی‌دلیل داشته باشن، توانایی آروم‌کردن و آرامش‌دادن در لحظه‌های خشم و استرس و بگایی رو داشته باشن، رفتارها و تغییرات روحی و هورمونی رو درک کنن و سرزنش و یادآوری اشتباهات و گذشته رو انجام ندن و خب بعد از همه‌ی این‌ها چیزهایی رو بگن که هرکسی لازم داره بشنوه تا همه‌چی با گذشت زمان بهتر بشه. ولی چرا گفتم تا یه‌جاهایی جواب می‌ده؟ چون هیچ‌کس تا ابد موظف نیست امن‌بودن رو با همون کیفیت ارائه بده. آدم‌ها خسته می‌شن، آدم‌ها ممکنه فکرشون عوض بشه، آدم‌ها حتی ممکنه دل‌شون زده بشه از اخلاق شما و حق دارن که دیگه نباشن و بخوان برن! پس اگه کسی امروز به شما حس امنیت می‌ده، اگه کنارش احساسات واقعی‌تون رو بیان می‌کنید بدون ترس، نه قطعا ولی احتمال همین فردا نبودن‌ش رو هم بدید و ذهن‌تون رو شرطی نکنید. شما مسئول حال و احوال خودتونید و اگه حرفی هم از امن‌بودن زده می‌شه، در واقع خودتون باید برای خودتون همچین آدمی باشید در درجه‌ی اول. خلاص.

پرسیدین نظر خودت چیه. اومدم همین‌ها رو بگم که سینا زودتر نوشت و کار جمع شد!

سال ۲۰۱۶ ، یار در بغل، لالالند رو پلی کردم. ده پونزده دقیقه‌ش گذشت و جفتمون خوابمون گرفت و بی‌خیالش شدیم. ندیدیم دیگه. به نظرم امشب شب خوبیه برای دیدنش. خیلی چیزها عوض شده. اگه به همه‌ی کارهام برسم ساعت ۸ توی خونه‌م اکرانش می‌کنم با چیپس و ماست.

خیلی جالبن پسرهایی که می‌خوان دختره آفتاب‌ومهتاب رو ندیده باشه ولی سردوگرم روزگار رو چشیده باشه. چطوری؟ از نظر فیزیکی غیرممکنه برادر من.

آره یه معیاری هست به اسم نجابت‌. دختر و پسر هم نداره و هرکسی یه جوری تعریفش می‌کنه. برای من اینطوریه که باریکلا. خوب کردی دیدی. حالا انتظار دارم چون آفتاب و مهتاب رو دیدی مثل یه آدم سردوگرم چشیده رفتار کنی!

تو هر لحظه و هر ثانیه داری بزرگ میشی. موقع چایی خوردن، موقع گریه کردن، موقع زمین خوردن، موقع بلند شدن و خندیدن، موقع فرار کردن، موقع موهات رو سشوار کردن، موقع تصمیم گرفتن واسه خونه موندن یا دانشگاه رفتن. تو هرلحظه داری بزرگ میشی حتی اگه حواست نباشه عزیزکم.

Proud of you, kiddo.

"شرایطش نیست. پس واسه چی واستادی؟
خطی هارو بغل کن! آزادی، آزادی!»