به letterboxd سر زدم و در اعماق watchlist خودم فیلمی کوتاه از سال‌ها قبل مونده بود که سعی داشتم یک‌بار دیگه ببینم‌ش و بعد درباره‌ی موضوع‌ش فکر کنم:
«1500 Words»
داستان مردی که می‌تونه تنها ۱۵۰۰ کلمه بیان کنه و بعد از اون می‌میره.
اگرچه فیلم و همین‌طور پایان اون رو دوست نداشتم، با این حال مجدداً ارزش کلمات رو به‌م یادآوری کرد. نوعی از دارایی که حد و مرز نداره و نحوه‌ی استفاده ما ارزش‌ و کاربردش رو تعیین می‌کنه؛ کلماتی که می‌تونن آدم‌ها رو شاد یا غمگین کنن، دردها رو تسکین ببخشن یا بدتر کنن.
What would you say if you had 1500 words left to live?

صحبت‌هایی که در پستِ replyشده نوشته‌ام و حتی بیش‌تر از اون رو در این ویدئو می‌تونید تماشا کنید.

«زنان در کل تاریخ در حیطه‌ی x حضور چشم‌گیری نداشته‌ان و این دلیلی بر ناتوانی/ضعف اون‌ها و برتری مردهاست» این عبارت رو زیاده شنیده‌ام، اما پشت‌صحنه‌ی اون فقدان حق تحصیل و حضور در جامعه و برابر-نبودن فرصت‌ها یه صف بزرگ تشکیل داده‌ان. سرقت‌های علمی، ادبی و … از زنان در تاریخ هم به‌ش اضافه کنید. زنانی که آثارشون رو به خاطر شرایط بد جامعه با اسم مستعار مردانه منتشر کرده‌ان کم‌ نیستن، هم‌چنین افرادی که فرصت انتشار پیدا نکرده‌ان.

انیمه‌ی Psycho-Pass داستان آینده‌ی ژاپن‌ه. زمانی که در این کشور سیستمی کامیپوتری (Sibyl System) راه‌اندازی شده که با سنجش وضعیت جسمی و روانی شهروندان می‌تونه احتمال ارتکاب جرم‌شون رو تشخیص بده تا افراد برای کنترل روان‌شون دارو بخورن، انسان‌های خطرناک پیش از ارتکاب جرم به زندان فرستاده بشن و یا اگر خیلی خطرناک باشن، همون‌جا کشته بشن؛ آینده‌ای از ژاپن که Sybil System حتی شغل افراد رو تعیین می‌کنه و زندگی اون‌ها رو تحت کنترل گرفته.
در اپیزود ۱۴۵ از رادیوگیک، جادی به خبری اشاره می‌کنه که به نظر من به داستان Psycho-Pass شباهت داره:
«همچنین گزارش‌هایی وجود دارد که نشان می‌دهد افرادی که در اپلیکیشن‌های دولتی امتیاز کافی را کسب نمی‌کنند، خصوصا در استان سین کیانگ، به «احتمال» ارتکاب جرم بازداشت و به اردوگاه‌های مشهور این استان غربی چین فرستاده می‌شوند.» (گزارش کامل)
#Podcast

Intimacy.

می‌گفت رابطه‌ی بدون مشکل فقط زیر‌ خاک پیدا می‌شه و هر رابطه‌ای مشکل خودش رو داره. با این فرق که در رابطه‌ی خوب می‌شه درباره‌ی مشکلات حرف زد و حل‌شون کرد.
در رابطه‌ای که طرفین بخوان به زور قالب مد نظر هم‌دیگه رو بگیرن، یک‌جایی خسته می‌شن و رابطه از هم می‌پاشه.

این‌که آدم صرفاً «بدونه» وقت‌ش تلف می‌شه، کافی نیست. نسبت به این موضوع باید به شکل فعال واکنش نشون داد. زمانی که جیب‌مون سوراخ‌ه و پول ما داره از جیب‌مون بیرون می‌ریزه، ما به گفتن «آخ! پول‌هام داره هدر می‌ره.» اکتفا نمی‌کنیم و برای جلوگیری ازش کاری انجام‌ می‌دیم. نسبت به هدررفتن زمان هم‌ به‌تره همین‌طور رفتار کرد.
گاهی اوقات با حذف فعالیتی که وقت رو تلف می‌کنه، گاهی با انجام فعالیت‌هایی موازی در همین دوره که بتونه اون هدررفت رو به حداقل برسونه.
برای من در سربازی چنین اتفاقی می‌افته، برای دیگری در دانشگاه یا مدرسه و برای بعدی چیزی دیگه.

گاهی اوقات ما می‌دونیم که لازم‌ه چه‌کاری رو انجام بدیم اما نسبت به انجام‌ش مقاومت نشون می‌دیم.
ذهن ما با مقایسه به برخی چیزها ارزش می‌ده و این همون عاملی‌ه که از کارهای ضروری و مهمِ سخت پرهیز می‌کنیم و به سمت کارهای غیرضروری و بی‌اهمیتِ آسون می‌ریم.
حذف کارهای آسون و گزینه‌ی-دیگری-نداشتن باعث می‌شه برای فرار از سر رفتن حوصله به سمت انجام کارهای ضروری و مهم بریم. گویا انسان‌ها حاضرن درد رو تحمل کنن، اما بی‌حوصلگی (boredom) رو نه‌ [گزارش اصلی].
اگر محیطی برای خودمون فراهم کنیم که عوامل حواس‌پرتی (distractions) نباشن و صرفاً بتونیم کار مورد نظر رو انجام بدیم، مقاومت ذهنی نسبت به انجام اون کار کم‌تر می‌شه (+).
The mental anguish you feel avoiding an issue is usually worse than doing what you avoid.

Love is a choice about what kind of discomfort we're going to sign up for, never a promise of a trouble-free life. The only perfect people are those we don't yet know very well.

#Science_says
شماره‌ی ۸

It gets easier. Every day, it gets a little easier. But you. gotta do it every day — that's the hard part.

BoJack Horseman: Season 2, Episode 12 “Out to Sea”

Getting older means also feeling the inevitable loss of the people we love most. And each time feels like the first.

We don't ever really move on from grief. We move forward with it.

"What is grief if not love persevering?"

خیلی اتفاقی و توی یکی از ویدئوهای کوتاه یوتیوب، اولین دیدار Tommy Shelby رو با Billy Kimber دیدم (فصل اول، قسمت دوم) که باعث شد Peaky Blinders رو شروع کنم.
جدا از برخی خصوصیات تامی، زیبایی بصری سریال به همراه زبان‌ش(لهجه، کلمات استفاد‌ه‌شده و …) بیش‌تر از هرچیز دیگه‌ای باعث شده سریال رو ادامه بدم؛ اگرچه که تداعی فضای اون زمان در انگلیس برای من تا حدی خشن‌ و اضطراب‌آوره.

تشکر-کردن هم نوعی هنره که حضورش در روابط انسانی (رابطه‌ی عاطفی عمیق، روابط دوستانه، روابط شغلی و …) نقش مهمی داره.
ما کارهای زیادی انجام‌ می‌دیم که اگرچه ساده به نظر می‌رسن، ولی وظیفه نیستن و نوعی لطف (‌هر چند کوچک) محسوب می‌شن. تشکر-کردن این پیام پنهان رو منتقل می‌کنه که ما این کارها رو می‌بینیم و قدردان‌شون هم هستیم. مضاف بر این‌ها، نوعی بازخورد (feedback) مثبت در فرد مقابل ایجاد می‌شه و از طرفی به خود ما هم یادآور می‌شه که ارزش این کارها رو فراموش نکنیم و از عادی‌شدن‌شون جلوگیری کنیم.

مدت‌ها پیش داشتیم از طراحی و دکوراسیون یکی از پاساژها تعریف می‌کردیم که این مورد ناامیدمون کرد؛ همون نگاهی که می‌گه کارِ خونه زنانه هست و «مادری‌کردن» وظیفه‌ی اصلی زن.