می‌گفت رابطه‌ی بدون مشکل فقط زیر‌ خاک پیدا می‌شه و هر رابطه‌ای مشکل خودش رو داره. با این فرق که در رابطه‌ی خوب می‌شه درباره‌ی مشکلات حرف زد و حل‌شون کرد.
در رابطه‌ای که طرفین بخوان به زور قالب مد نظر هم‌دیگه رو بگیرن، یک‌جایی خسته می‌شن و رابطه از هم می‌پاشه.

این‌که آدم صرفاً «بدونه» وقت‌ش تلف می‌شه، کافی نیست. نسبت به این موضوع باید به شکل فعال واکنش نشون داد. زمانی که جیب‌مون سوراخ‌ه و پول ما داره از جیب‌مون بیرون می‌ریزه، ما به گفتن «آخ! پول‌هام داره هدر می‌ره.» اکتفا نمی‌کنیم و برای جلوگیری ازش کاری انجام‌ می‌دیم. نسبت به هدررفتن زمان هم‌ به‌تره همین‌طور رفتار کرد.
گاهی اوقات با حذف فعالیتی که وقت رو تلف می‌کنه، گاهی با انجام فعالیت‌هایی موازی در همین دوره که بتونه اون هدررفت رو به حداقل برسونه.
برای من در سربازی چنین اتفاقی می‌افته، برای دیگری در دانشگاه یا مدرسه و برای بعدی چیزی دیگه.

گاهی اوقات ما می‌دونیم که لازم‌ه چه‌کاری رو انجام بدیم اما نسبت به انجام‌ش مقاومت نشون می‌دیم.
ذهن ما با مقایسه به برخی چیزها ارزش می‌ده و این همون عاملی‌ه که از کارهای ضروری و مهمِ سخت پرهیز می‌کنیم و به سمت کارهای غیرضروری و بی‌اهمیتِ آسون می‌ریم.
حذف کارهای آسون و گزینه‌ی-دیگری-نداشتن باعث می‌شه برای فرار از سر رفتن حوصله به سمت انجام کارهای ضروری و مهم بریم. گویا انسان‌ها حاضرن درد رو تحمل کنن، اما بی‌حوصلگی (boredom) رو نه‌ [گزارش اصلی].
اگر محیطی برای خودمون فراهم کنیم که عوامل حواس‌پرتی (distractions) نباشن و صرفاً بتونیم کار مورد نظر رو انجام بدیم، مقاومت ذهنی نسبت به انجام اون کار کم‌تر می‌شه (+).
The mental anguish you feel avoiding an issue is usually worse than doing what you avoid.

Love is a choice about what kind of discomfort we're going to sign up for, never a promise of a trouble-free life. The only perfect people are those we don't yet know very well.

#Science_says
شماره‌ی ۸

It gets easier. Every day, it gets a little easier. But you. gotta do it every day — that's the hard part.

BoJack Horseman: Season 2, Episode 12 “Out to Sea”

Getting older means also feeling the inevitable loss of the people we love most. And each time feels like the first.

We don't ever really move on from grief. We move forward with it.

"What is grief if not love persevering?"

خیلی اتفاقی و توی یکی از ویدئوهای کوتاه یوتیوب، اولین دیدار Tommy Shelby رو با Billy Kimber دیدم (فصل اول، قسمت دوم) که باعث شد Peaky Blinders رو شروع کنم.
جدا از برخی خصوصیات تامی، زیبایی بصری سریال به همراه زبان‌ش(لهجه، کلمات استفاد‌ه‌شده و …) بیش‌تر از هرچیز دیگه‌ای باعث شده سریال رو ادامه بدم؛ اگرچه که تداعی فضای اون زمان در انگلیس برای من تا حدی خشن‌ و اضطراب‌آوره.

تشکر-کردن هم نوعی هنره که حضورش در روابط انسانی (رابطه‌ی عاطفی عمیق، روابط دوستانه، روابط شغلی و …) نقش مهمی داره.
ما کارهای زیادی انجام‌ می‌دیم که اگرچه ساده به نظر می‌رسن، ولی وظیفه نیستن و نوعی لطف (‌هر چند کوچک) محسوب می‌شن. تشکر-کردن این پیام پنهان رو منتقل می‌کنه که ما این کارها رو می‌بینیم و قدردان‌شون هم هستیم. مضاف بر این‌ها، نوعی بازخورد (feedback) مثبت در فرد مقابل ایجاد می‌شه و از طرفی به خود ما هم یادآور می‌شه که ارزش این کارها رو فراموش نکنیم و از عادی‌شدن‌شون جلوگیری کنیم.

مدت‌ها پیش داشتیم از طراحی و دکوراسیون یکی از پاساژها تعریف می‌کردیم که این مورد ناامیدمون کرد؛ همون نگاهی که می‌گه کارِ خونه زنانه هست و «مادری‌کردن» وظیفه‌ی اصلی زن.

دوست عزیزی مدت‌ها قبل چیزی نقل قول کرد که هنوز در عمق ذهن‌م نشسته.
“I hold this to be the highest task of a bond between two people: that each should stand guard over the solitude of the other.”
بیش‌تر درباره‌اش جست‌و‌جو کردم و متوجه شدم جمله‌ای منتسب به Rainer Maria Rilke، نویسنده‌ و شاعر اتریشی‌ه، درباره‌ی هنری که سخت به دست می‌آد و بسیار ارزش‌منده:
The Difficult Art of Giving Space in Love

تمایل ما به صمیمیت و استقلال تناقضی هست که مثل آهن‌ربا ما رو به سمت شریک عاطفی‌مون می‌کشونه و هم‌زمان ما رو از اون دور می‌کنه؛ آهن‌ربایی که اگر به درستی مدیریت نشه، می‌تونه به گسستگی رشته‌های یک رابطه منجر بشه.
«Love rests on two pillars: surrender and autonomy because our need for togetherness exists alongside our need for separateness.»