همه با من حرف میزنن و من با هیچ‌کس حرف نمیزنم.

یه چند وقتیه گوش شیطون کر شیطونام ازم دورن.

انتی بیوتیک و با قهوه خوردم و الان معدم داره با تعجب بهم نگاه میکنه و آهنگ یک خنده کن ای گل پخش میکنه.

این مدت خیلی آدم دیدم. خیلی.

خیلی هم سیگار کشیدم طبیعتا!

دلم می‌خواد بخوابم و زمان نگذره.

ببین، تو خیلی خفنی. خودت بدونی بسه!

دیشب دوست راه دورم بهم گفت سی‌ودو دقیقه حرف زدیم!
گفتم خب؟
گفت من با دوست دخترم اینقد حرف نمیزنم.
منم گفتم:
That's why i am not your girlfriend.

آقا اگه با همکارات تو محیط کار دوست شدی، باید بگی تو همکار منی یا دوست منی؟ چون هم اینه هم اون. بعد همزمان هم اون نیست هم اون هست.
میگیری چی میگم؟

حال ندارم برم تره بار. سر کوچه استا. حالشو ندارم. من هی میگم این خونه مرد میخواد.

ببین، امروز هر چی بشه زنده میمونی. هرچی. زنده میمونی.

تا اینجا اکیه همه چی...

دیدی هیچی نشد؟

یه وقتایی یه جوری دلم بغل میخواد که میتونم از کمبودش بمیرم. شت.

من هی از جمله " لزومی نداره" استفاده میکنم.
مثلا واقعا گفتن فلان حرف به فلانی لزومی نداشت. هرچی فکر میکنم میبینم بخاطر منطق‌ه. منطق‌م بهم میگه واقعا نصف کارها و دراماها از چیزی میاد که با یه لزومی نداره حله.

در حالت عادی از افتادن برگ از درختم درسی هست که من یاد بگیرم.دیگه کاش ادمها بهم درس یاد ندن.

یه وقتایی دلم عجیب برای کانال قبلیم تنگ میشه.

یه کاری کردم برای خودم. اصلا نمیدونم چطور ولی برگااااام.

امان از اپیزود بیستم. وای از اپیزود بیستم.

سعید راست میگه. استاد شرطی کردن آدمام.

واقعا یادم رفته به اشتراک گذاشتن افکارم چه شکلی بود. یادم رفته افکارم‌و چجوری به آدم‌ها میگفتم. یادم رفته با چه هدفی میگفتم.