از اوایل دهه‌ی سوم زندگی تقاضا دارم مهربون باشه باهام. از بلاتکلیفی‌ام نجاتم بده. وقتی می‌گم مهربون باشه منظورم خیلی مهربونه.

می‌ترسم بخوابم صبح زودتر برسه.

غذا می‌خوام. غذا.

اکثر چیزا به موقع داشتنشه که کیف می‌ده. وقتی دیر بشه دیگه ارزش نداره.

هریکشنبه اینجوریه که من دلم می‌خواد تو تخت بمونم اما در نهایت مجبورم پاشم و برم دانشگاه.

پیتزای درست درمان می خواهم.

پول می‌خوام. پولِ زیاد. خیلی زیاد.

دوست جدید پیدا کردم.

کاش گربهه میتونست بفهمه از چه فضیلتی برخوردار شده.

زندگیمون تبدیل شده به باورم نمی‌شه‌های ممتد.

دادستان الله و اکبر؟!؟

اگه شخصی، اشخاصی، کاری، چیزی یا حتی خوراکی‌ای لحظه‌ای باعث میشه حال خوبی داشته باشید؛ خوشحال بشید و لبخند بزنید از خودتون دریغش نکنید.

این روزا اگه چیزی ذره‌ای باعث می‌شه حالتون بهتر شه از خودتون دریغ نکنید. به اندازه کافی تو جهنم هستیم. برای خودتون بدترش نکنید. نذارید روح و روانتون نابود شه.

ولی من اگه خدا بودم خیلی بهم بر می‌خورد. که کوچه بستن و سطل زباله آتیش زدن رو جنگ با من بدونن.

دارم ذره ذره تبدیل به یک تاسف می‌شم که کالبد انسانی داره. برای آدم‌ها متاسفم، برای خودم متاسفم. برای طرز تفکرها، برای رفتارها. اتفاقات و تصمیمات هم متاسفم.

سالم بمونید. بیش‌تر از جسمتون روانتون رو سالم نگه دارید. از احمق‌ها فاصله بگیرید و سعی کنید درست بفهمید.