آنهایی که در رابطه از کسی به کسی دیگر پناه میبرند و خوشبختی خود را در دیگری میجویند ولی ناکام میمانند، نه تنها رابطه را درک نکرده اند، بلکه هنوز خود را نیافته اند. کسی نمیتواند کسی را خوشبخت کند. هر کس مسیول خوشبختی خویش است.
رابطه اطاق درمان نیست!
رابطه فرار از تنهایی نیست!
رابطه دیگران را فریب دادن نیست!
رابطه یک گزینه برای رشد است و پایه های ان بر سه اصل صداقت، حمایت و پذیرش بنا شده است. رعایت این سه مهم عشق را میسازد.
دکتر موریس ستودگان💫
@thinkpluswithus
رابطه اطاق درمان نیست!
رابطه فرار از تنهایی نیست!
رابطه دیگران را فریب دادن نیست!
رابطه یک گزینه برای رشد است و پایه های ان بر سه اصل صداقت، حمایت و پذیرش بنا شده است. رعایت این سه مهم عشق را میسازد.
دکتر موریس ستودگان💫
@thinkpluswithus
Forwarded from اتچ بات
Telegram
attach 📎
Forwarded from اتچ بات
Telegram
attach 📎
یک مصاحبه علمی در مورد همدلی از دکتر فیلیپ کانسکه
چاپ در مجله روانشناسی امروز المان ماه می 2021
ترجمه دکتر موریس ستودگان
همدلی چیست؟
سوال: آقای کانسکه ، تحقیقات روانشناسی گسترده ای درباره همدلی وجود دارد. حالا شما مدل جدیدی برای این کار معرفی می کنید. چرا؟
پاسخ: در تحقیقات ما می خواهیم نشان دهیم که دو سطح سلسله ای بالاتر در شبکه ی مغز انسان وجود دارد، یک نوع ان وقتی است که همدلی می کنیم فعال میشود، یعنی وقتی در همدلی احساسی را نشان می دهیم و نوع دیگری وقتی شروع می شود که ما از نظر ذهنی دیدگاه شخص دیگری را در نظر بگیریم، برای دیگری نظریه ذهن بسازیم - برخی نیز در اینجا از همدلی شناختی صحبت می کنند. بسیاری از آزمایش های روانشناختی یا فقط با همدلی یا فقط با توانایی اتخاذ ذهنیت دیدگاه دیگران سروکار دارند. ما در حال ادغام این نتایج تحقیق در یک متاآنالیز از 188 مطالعه برای ایجاد مدلی هستیم که نشان می دهد از یک طرف دو مهارت مختلف اجتماعی وجود دارد که هر یک از آنها دارای شبکه خاص خود به علاوه "شبکه های فرعی" مختلف هستند که توسط انها عمل می کنند ". و از طرف دیگر ، این شبکه ها در صورت لزوم از نزدیک با هم عمل می کنند.
سوال: شما افراد مورد آزمایش خود را در لوله MRI قرار می دهید. این ازمایش را دقیقاً چگونه تصور کنیم؟
پاسخ: در مطالعه مقدماتی ما بیش از 180 زن و مرد مورد بررسی قرار گرفتند ، در حالی که در لوله mri دراز کشیده بودند ، با پنبه گوش خود را پرکرده و فیلم هایی از زندگی روزمره را مشاهده می کردند که بسیار احساسی یا کاملا خنثی بوده و یا بدون ابهام پیام هایی دارند و یا پیام هایی که باید حداقل توسط فرد درک شوند. ما آنچه را که در مغز آنها رخ داده است را ثبت کردیم.
سوال: چه چیزی را می توانید از این لحظات ثبت شده ببینید؟
پاسخ: اگر عمیقا در احساس خود فرو رویم یا خودمان را در ان لحظه ها به فکر عمیق و احساس ان بسپاریم، سلول های عصبی فعال به خون غنی از اکسیژن نیاز دارند، که رگ های خونی آن را گسترش داده اند. حال هجوم احتمالی خون غنی از اکسیژن بر روی عکس های MRI قابل مشاهده است.
سوال: چه زمانی به هر دو شبکه نیاز داریم؟
پاسخ: شرایط سخت و پیچیده ای در زندگی ما وجود دارند. به عنوان مثال ، اگر کسی گریه می کند و بسیار هیجان زده است و در عین حال چیزی اشتباه درباره آنچه رخ داده تعریف میکند، پس برای همدلی و درک همزمان داستان به هر دو شبکه نیاز داریم. این را می توان در تصاویر ما مشاهده کرد: اگر پیام های موجود در فیلم ها احساسی و مبهم بود، سلول های مغز فعال تر از محتوای خنثی و بدون ابهام بودند.
سوال: این تصاویر می گویند همدلی با سرایت عاطفی ارتباط دارد. معنی آن چیست؟
پاسخ: سرایت عاطفی با همدلی مشترک است که ما در احساسات دیگران شریک میشویم. اما همزمان فرض می کنیم که آگاه هستیم که شخص دیگری منشا این احساسات است نه ما.
مثلا کودکان خردسال احساسات والدین یا افراد دیگر را در درک میکنند، اما این آگاهی از منشأ احساسات افراد دیگر را ندارند. انتقال ها البته در واقعیت سیال هستند. بنابراین همدل بودن به این معنی است که ما می توانیم احساسات خود را برای مدت کوتاهی نادیده بگیریم و بر احساس دیگران تمرکز کنیم تا موقعیت انها را در ذهن خود دوباره سازی کنیم.
برعکس موارد زیر نیز حتی اعمال می شود: ما می توانیم همدلی را سرکوب کنیم، که باعث می شود نسبت به دیگران بی تفاوت باشیم.
👈 مصاحبه: سوزان آکرمن و ماتیاس شورزوا: به سوی مدل سلسله مراتبی شناخت اجتماعی: یک فرایند آنالیز تصویر برداری عصبی و بررسی یکپارچه همدلی و نظریه ذهن.
فیلیپ کانسکه استاد روانشناسی بالینی و علوم اعصاب رفتاری در TU شهر درسدن المان و همکار در تحقیقات در موسسه علوم شناختی و عصبی ماکس پلانک در للپزیگ است.
Builetin روانشناختی. DOI: 10.1037 / bul0000303
@thinkpluswithus
چاپ در مجله روانشناسی امروز المان ماه می 2021
ترجمه دکتر موریس ستودگان
همدلی چیست؟
سوال: آقای کانسکه ، تحقیقات روانشناسی گسترده ای درباره همدلی وجود دارد. حالا شما مدل جدیدی برای این کار معرفی می کنید. چرا؟
پاسخ: در تحقیقات ما می خواهیم نشان دهیم که دو سطح سلسله ای بالاتر در شبکه ی مغز انسان وجود دارد، یک نوع ان وقتی است که همدلی می کنیم فعال میشود، یعنی وقتی در همدلی احساسی را نشان می دهیم و نوع دیگری وقتی شروع می شود که ما از نظر ذهنی دیدگاه شخص دیگری را در نظر بگیریم، برای دیگری نظریه ذهن بسازیم - برخی نیز در اینجا از همدلی شناختی صحبت می کنند. بسیاری از آزمایش های روانشناختی یا فقط با همدلی یا فقط با توانایی اتخاذ ذهنیت دیدگاه دیگران سروکار دارند. ما در حال ادغام این نتایج تحقیق در یک متاآنالیز از 188 مطالعه برای ایجاد مدلی هستیم که نشان می دهد از یک طرف دو مهارت مختلف اجتماعی وجود دارد که هر یک از آنها دارای شبکه خاص خود به علاوه "شبکه های فرعی" مختلف هستند که توسط انها عمل می کنند ". و از طرف دیگر ، این شبکه ها در صورت لزوم از نزدیک با هم عمل می کنند.
سوال: شما افراد مورد آزمایش خود را در لوله MRI قرار می دهید. این ازمایش را دقیقاً چگونه تصور کنیم؟
پاسخ: در مطالعه مقدماتی ما بیش از 180 زن و مرد مورد بررسی قرار گرفتند ، در حالی که در لوله mri دراز کشیده بودند ، با پنبه گوش خود را پرکرده و فیلم هایی از زندگی روزمره را مشاهده می کردند که بسیار احساسی یا کاملا خنثی بوده و یا بدون ابهام پیام هایی دارند و یا پیام هایی که باید حداقل توسط فرد درک شوند. ما آنچه را که در مغز آنها رخ داده است را ثبت کردیم.
سوال: چه چیزی را می توانید از این لحظات ثبت شده ببینید؟
پاسخ: اگر عمیقا در احساس خود فرو رویم یا خودمان را در ان لحظه ها به فکر عمیق و احساس ان بسپاریم، سلول های عصبی فعال به خون غنی از اکسیژن نیاز دارند، که رگ های خونی آن را گسترش داده اند. حال هجوم احتمالی خون غنی از اکسیژن بر روی عکس های MRI قابل مشاهده است.
سوال: چه زمانی به هر دو شبکه نیاز داریم؟
پاسخ: شرایط سخت و پیچیده ای در زندگی ما وجود دارند. به عنوان مثال ، اگر کسی گریه می کند و بسیار هیجان زده است و در عین حال چیزی اشتباه درباره آنچه رخ داده تعریف میکند، پس برای همدلی و درک همزمان داستان به هر دو شبکه نیاز داریم. این را می توان در تصاویر ما مشاهده کرد: اگر پیام های موجود در فیلم ها احساسی و مبهم بود، سلول های مغز فعال تر از محتوای خنثی و بدون ابهام بودند.
سوال: این تصاویر می گویند همدلی با سرایت عاطفی ارتباط دارد. معنی آن چیست؟
پاسخ: سرایت عاطفی با همدلی مشترک است که ما در احساسات دیگران شریک میشویم. اما همزمان فرض می کنیم که آگاه هستیم که شخص دیگری منشا این احساسات است نه ما.
مثلا کودکان خردسال احساسات والدین یا افراد دیگر را در درک میکنند، اما این آگاهی از منشأ احساسات افراد دیگر را ندارند. انتقال ها البته در واقعیت سیال هستند. بنابراین همدل بودن به این معنی است که ما می توانیم احساسات خود را برای مدت کوتاهی نادیده بگیریم و بر احساس دیگران تمرکز کنیم تا موقعیت انها را در ذهن خود دوباره سازی کنیم.
برعکس موارد زیر نیز حتی اعمال می شود: ما می توانیم همدلی را سرکوب کنیم، که باعث می شود نسبت به دیگران بی تفاوت باشیم.
👈 مصاحبه: سوزان آکرمن و ماتیاس شورزوا: به سوی مدل سلسله مراتبی شناخت اجتماعی: یک فرایند آنالیز تصویر برداری عصبی و بررسی یکپارچه همدلی و نظریه ذهن.
فیلیپ کانسکه استاد روانشناسی بالینی و علوم اعصاب رفتاری در TU شهر درسدن المان و همکار در تحقیقات در موسسه علوم شناختی و عصبی ماکس پلانک در للپزیگ است.
Builetin روانشناختی. DOI: 10.1037 / bul0000303
@thinkpluswithus
Forwarded from مجله علمی آموزش
📢 برای دوستان و عزیزان خود این پیام را ارسال کنید
◀️ سامانه تلفنی ۶۰۷۰ راه اندازی شده است و بیماران میتوانند تماس گرفته تا درصورتی که دستور بستری داشته باشند بر اساس منطقه جغرافیایی محل سکونت آنها برایشان مکان یابی کرده و آنها را به بیمارستان دارای تخت خالی ارجاع میدهند.
🆑 @Learn_Mag
◀️ سامانه تلفنی ۶۰۷۰ راه اندازی شده است و بیماران میتوانند تماس گرفته تا درصورتی که دستور بستری داشته باشند بر اساس منطقه جغرافیایی محل سکونت آنها برایشان مکان یابی کرده و آنها را به بیمارستان دارای تخت خالی ارجاع میدهند.
🆑 @Learn_Mag
Forwarded from Niloufar
سلام دوستان
یه کیس دارم پسر ۱۶ سالست
به خاطر کتک هایی که از پدرش خورده حاضر نیست برگرده خونشون
الان خونه مامان بزرگش که یه شهر دیگست با خواهر کوچیکش زندگی میکنه
وضعیت تحصیلشم چندان خوب نیست
باباش پروندشو از شهر مامان بزرگش گرفته برده شهر خودشون اصلا الان اموزش مجازی هم ندارن
ینی درواقع تحصیل رو ول کرده
مامان بزرگش میخواد برشون گردونه ولی نمیرن
میشه راه کار بهم بدین لطفا
یه کیس دارم پسر ۱۶ سالست
به خاطر کتک هایی که از پدرش خورده حاضر نیست برگرده خونشون
الان خونه مامان بزرگش که یه شهر دیگست با خواهر کوچیکش زندگی میکنه
وضعیت تحصیلشم چندان خوب نیست
باباش پروندشو از شهر مامان بزرگش گرفته برده شهر خودشون اصلا الان اموزش مجازی هم ندارن
ینی درواقع تحصیل رو ول کرده
مامان بزرگش میخواد برشون گردونه ولی نمیرن
میشه راه کار بهم بدین لطفا
Forwarded from Dr. Morris Setudegan
طبیعتا در موضع دشواری قرار دارین ولی کار با خانواده هیچوقت اسان نیست مثل اتش نشانی که همیشه بعد از وقوع میرسه که خسارت های کم یا زیادی وجود داره. اما ...
شما میتونید یک میزگرد تشکیل بدین و
پدر و مادر و خاله و مادربزرگ و بچه ها رو جمع کنید تا پدر و مادر ببینند که چرا بچه ها نمیخوان برن و چه چیزی باید تغییر کنه تا اونها بخوان بگردن. کودک نیاز به امنیت داره نه فقط مدرسه!!!!! باید نگاهمون رو شاید تغییر بدیم و نرفتن مدرسه بچه چند ماه ضررش خیلی کمتر از در خونه ای بودن و احساس ناامنی کردن هست.
من شما رو درک میکنم که بچه ها رو مدنظر دارید ولی در نگاه سیستمی باید همه سیستم رو در نظر بگیرین و مطمینم اگه همه پشت یک میز بشینند میتونید راه حلهای خوبی پیدا کنید.
از دید من اول با ادم بزرگها بشینید و راه حل اونها رو بشنوین و راه حل خودتون رو ارایه بدین و بعد بچه ها رو وارد جلسه کنید و راه حل ها رو با اونها در میان بزارین.
با خانواده پلن بریزین اگه میتونین تا ببینند چطور در مواقع خشم میتونن با مهارت عمل کنند.
نقش کودکان در راه حل هم مهم هست چون یک دید تازه هست. کودکان طبیعتا نمیتونند تصمیم بگیرند که کجا زندگی کنند چون والدین حق تصمیم دارن ولی میتونیم از بچه ها بپرسیم تحت چه شرایطی به منزل برخواهند گشت تا پدر و مادر بشنوند و چه تغییری در رفتار پدر نیاز هست که بچه ها احساس امنیت کنند و شاید یک کمک مثل یک مشاور خانواده بتونه گاهی با خانواده صحبت کنه و تغییر و پیشرفت رو بررسی کنید.
شما میتونید یک میزگرد تشکیل بدین و
پدر و مادر و خاله و مادربزرگ و بچه ها رو جمع کنید تا پدر و مادر ببینند که چرا بچه ها نمیخوان برن و چه چیزی باید تغییر کنه تا اونها بخوان بگردن. کودک نیاز به امنیت داره نه فقط مدرسه!!!!! باید نگاهمون رو شاید تغییر بدیم و نرفتن مدرسه بچه چند ماه ضررش خیلی کمتر از در خونه ای بودن و احساس ناامنی کردن هست.
من شما رو درک میکنم که بچه ها رو مدنظر دارید ولی در نگاه سیستمی باید همه سیستم رو در نظر بگیرین و مطمینم اگه همه پشت یک میز بشینند میتونید راه حلهای خوبی پیدا کنید.
از دید من اول با ادم بزرگها بشینید و راه حل اونها رو بشنوین و راه حل خودتون رو ارایه بدین و بعد بچه ها رو وارد جلسه کنید و راه حل ها رو با اونها در میان بزارین.
با خانواده پلن بریزین اگه میتونین تا ببینند چطور در مواقع خشم میتونن با مهارت عمل کنند.
نقش کودکان در راه حل هم مهم هست چون یک دید تازه هست. کودکان طبیعتا نمیتونند تصمیم بگیرند که کجا زندگی کنند چون والدین حق تصمیم دارن ولی میتونیم از بچه ها بپرسیم تحت چه شرایطی به منزل برخواهند گشت تا پدر و مادر بشنوند و چه تغییری در رفتار پدر نیاز هست که بچه ها احساس امنیت کنند و شاید یک کمک مثل یک مشاور خانواده بتونه گاهی با خانواده صحبت کنه و تغییر و پیشرفت رو بررسی کنید.