[اعلام وضعیت]

یک لحظه احساس کردم نیاز دارم بی درنگ نویسی کنم و هر چی تو ذهنم هست رو بنویسم، کاری که خیلی وقتا نمیکنم.

یاد کلاس دامبلدور افتادم یاد عمارت روان، چی شد که عمارت رو رها کردم؟

قبلش من نمی‌دونستم کی اونجاست
حالا می‌دونم و یه عده از من هام توی عمارت سرگردون شدن
و فکر میکنن اصلا اهمیتی بهشون میدم؟

امروز داشتم فکر میکردم چرا درست زمانی که تصمیم میگیرم احساساتم رو کنترل کنم بیشتر بهش فکر میکنم؟

به نظر میاد خوب باشه که بشینم پای حرفام و دوباره برم سروقت عمارت.

فکر میکردم حواسم هست، خشک شده.
['ادامه دارد]

چرا بچه‌ها همیشه خوشحالن؟

یادداشت امروزم تحلیل این جمله بود: آدمی که به هیچ چیز معتقد نیست خطرناکه.

من نیاز دارم دست‌هات رو بذاری روی چشمام و بهم بگی نیازی نیست چیزیو ببینم تا وقتی پیشمی. تاریک و امن.

شیرینی فراق کم از شور وصل نیست
گر عشق مقصد است خوشا لذت مسیر

چشم انتظار حادثه‌ای ناگهان مباش
با مرگ زندگی کن و با زندگی بمیر

فاضل نظری

آه اِی نورالهی
اِی کامیابی نیا

یه جوری بغلم کن که انگار تا هر وقت که چشم باز کنم، هستی.

یه جوری بغلم کن که انگار حق ماست، حق پذیرفته شده ما از جهان.

یه جوری بغلم کن که انگار می‌دونی واقعی‌ام.

یه جوری بغلم کن که احساس کنم همه چیز سرجاشه.

یه جوری بغلم کن که نفس عمیق بکشم از عمق آسودگی، عمق نور، عمق سازگاری.

یه جوری بغلم کن که صدای قلبت رو بشنوم؛ آروم، طولانی و ممتد.

یه جوری بغلم کن که عطرت بمونه رو تنم.

یه جوری بغلم کن که بینمون ترس نباشه.