فکر میکردم حواسم هست، خشک شده.
['ادامه دارد]

چرا بچه‌ها همیشه خوشحالن؟

یادداشت امروزم تحلیل این جمله بود: آدمی که به هیچ چیز معتقد نیست خطرناکه.

من نیاز دارم دست‌هات رو بذاری روی چشمام و بهم بگی نیازی نیست چیزیو ببینم تا وقتی پیشمی. تاریک و امن.

شیرینی فراق کم از شور وصل نیست
گر عشق مقصد است خوشا لذت مسیر

چشم انتظار حادثه‌ای ناگهان مباش
با مرگ زندگی کن و با زندگی بمیر

فاضل نظری

آه اِی نورالهی
اِی کامیابی نیا

یه جوری بغلم کن که انگار تا هر وقت که چشم باز کنم، هستی.

یه جوری بغلم کن که انگار حق ماست، حق پذیرفته شده ما از جهان.

یه جوری بغلم کن که انگار می‌دونی واقعی‌ام.

یه جوری بغلم کن که احساس کنم همه چیز سرجاشه.

یه جوری بغلم کن که نفس عمیق بکشم از عمق آسودگی، عمق نور، عمق سازگاری.

یه جوری بغلم کن که صدای قلبت رو بشنوم؛ آروم، طولانی و ممتد.

یه جوری بغلم کن که عطرت بمونه رو تنم.

یه جوری بغلم کن که بینمون ترس نباشه.

[اعلام وضعیت]

امروز٫دیروز روز خوبی بود.
صبح امتحان بیوشیمی رو خوب دادم.
بعد هم اوقات خوبی داشتم خندیدم دلم شاد بود لحظه‌هام کیفیت داشت.

بعد فیلم قطار بوسان رو دیدم، ترسناک بود و دلهره‌آور، بیشتر از چیزی که فکر میکردم غمگین کننده بود.

تو بولت ژورنالم یه قسمتی دارم که ته روز فکرامو مینویسم امروز یهو نوشته هام سمت غم رفت، سمت اینکه چه چیزایی رو حس میکنم و اندوه ایجاد میکنن واسم.

حالام دارم فکر میکنم
من برای هر بار خوب بودن تلاش میکنم.
حواسم رو پرت میکنم عملگرایی میکنم سرم رو شلوغ میکنم ولی لحظه‌هایی هست که میترسم، دلم خالی میشه و احساس میکنم عبور کردن چقدر سخته،
قلبم یه حفره داره که خالیه و می‌دونم پر بودنش چه حسی داره و سعی میکنم خودم رو آروم کنم اما نمیتونم خودم رو گول بزنم.

می‌دونم شب و روزای سخت یا پراندوه میگذرن و می‌دونم برای اکثر آدما پیش میاد که یهو دچار حس ترس شدید بشن.
ولی با تکرار آسون نمیشه، هر بارش سخته.
حس میکنم نیاز دارم برای مقابله با این حسا از خودم مراقبت کنم.
همه‌ی چیزی که فکر میکنم همینه
نیاز به مراقبت دارم که بتونم از این تونل تاریک رد بشم.

خسته ولی امیدوار.